Γυναίκες, υπερήφανες, πόρνες

Στο Πενταπουράμ της Ινδίας, οι άνδρες πηγαίνουν για σεξ με πόρνες «επιπέδου»γυναίκες υπερήφανες που κερδίζουν τη ζωή τους με τη δουλειά τους. Πολλές απ΄ αυτές είναι «εργάτριες του σεξ» έκτης γενιάς.
«Η προ-προ-προ-προπρογιαγιά μου ήταν η ντάζι (παλλακίδα) του βασιλιά», λέει μία απ΄ αυτές. Η τιμή για σεξ κυμαίνεται από 5 μέχρι 250 δολάρια. Και πολλές είναι οι οικογένειες που στέλνουν εκεί τα κορίτσια τους…

Πες «Πενταπουράμ» και οι άνδρες χασκογελούν. Στο κρατίδιο Άντρα Πραντές, στο δέλτα του ποταμού Γκονταβάρι, το Πενταπουράμ είναι ένα χωριό εργατριών του σεξ «υψηλού επιπέδου». Ανήκουν στην υποκάστα Καλαβαντάλου, είναι κληρονομικές ιερόδουλες φημισμένες για την κομψή ομορφιά τους. Σχεδόν όλες οι οικογένειες που ζουν εδώ εμπλέκονται στο εμπόριο αυτό.

Οι γυναίκες αυτές έλκουν την καταγωγή τους από μια εποχή που τις προστάτευαν βασιλιάδες, ιερείς και γαιοκτήμονες. Κατέληξαν σε μια πιο ειλικρινή πορνεία, καθώς οι πάτρονές τους κατέρρευσαν στη σύγχρονη Ινδία. «Υπάρχουν ακόμη πολλά χρήματα σ΄ αυτήν την ντάντα (δουλειά)», λέει μια από αυτές.

Η τιμή για μια εργάτρια του σεξ στο Πενταπουράμ κυμαίνεται από 200 ρουπίες (5 δολάρια) η φορά και 1.500

ρουπίες (37 δολάρια)

Είμαστε διάσημες επειδή είμαστε απόγονοι παλλακίδων και βασιλιάδων, γι΄ αυτό έχουμε το παράστημα, τα ωραία χαρακτηριστικά

η νύκτα, μέχρι 1.000 ρουπίες (25 δολάρια) η φορά, 10.000 ρουπίες (250 δολάρια) η νύκτα- ανάλογα με το πόσο ωραία είναι και πόσο ανοιχτόχρωμο είναι το δέρμα της. Όλες οι ηλικίες έχουν ζήτηση, από τις έφηβες μέχρι τις «θείες», διότι οι νεαροί αισθάνονται ασφαλέστεροι με τις «θείες», εξηγεί μια εργάτρια του σεξ.

«Είμαστε διάσημες επειδή είμαστε απόγονοι παλλακίδων και βασιλιάδων, γι΄ αυτό έχουμε το παράστημα, αυτά τα ωραία χαρακτηριστικά», λένε οι γυναίκες Καλαβαντάλου.

«Κάποιο ιδιαίτερο κόλπο;» «Κανένα κόλπο. Είμαστε γνωστές για τους καλούς τρόπους μας. Φερόμαστε στον άνδρα σαν να είναι βασιλιάς. Του μαγειρεύουμε, του κάνουμε μασάζ με λάδια, τον λούζουμε. Ανοίγουμε τον ανεμιστήρα. Οι άνδρες φέρνουν το ουίσκι- αλλά όλα τα άλλα τα παρέχουμε εμείς και, όταν φεύγουν, τους παρακαλούμε, “Μη φεύγεις, σε παρακαλώ, ω μη φεύγεις, ω…”- κάνουμε όλο αυτό το παιχνίδι.

Τους κακομαθαίνουμε».

«Υπάρχει ένας ναός εκεί όπου ο Γκονταβάρι συναντάει τη θάλασσα. Κάθε χρόνο, ένα κορίτσι Καλαβαντάλου παντρεύεται εκεί τον Σίβα. Εκείνη τη νύχτα την περνάει μόνο με τη θεότητα». Αυτό μου λένε σε μια συγκέντρωση εργατριών του σεξ για ενημέρωση σχετικά με την πρόληψη του ΑΙDS. «Κάθε χρόνο επιλέγουν ένα κορίτσι. Η οικογένειά της παίρνει 10-15 στρέμματα γη από το συμβούλιο του χωριού. Η πιο πρόσφατη τελετή έγινε στις 11 Δεκεμβρίου και γιορτάστηκε πλούσια, όπως κάθε άλλος γάμος, από τους πρεσβύτερους της κοινότητας Καλαβαντάλου. Ακούσαμε πως υπήρξε γι΄ αυτήν προσφορά 5 λαχ (12.500 δολάρια). Κοιμάται τη νύχτα στον ναό, την επόμενη μέρα πάει στον άνδρα που κέρδισε τον πλειστηριασμό για την πρώτη νύχτα».

«Ολόκληρη η οικογένεια- γιαγιά, μητέρα, ακόμη κι ο πατέρας, αν είναι παρών- αποφασίζει με ποιον θα περάσει την πρώτη νύχτα. Τα νύχια λιμάρονται. Ο παντρεμένος θείος δίνει το δαχτυλίδι για το δάχτυλο του ποδιού. Κάνουμε τα περισσότερα που γίνονται σε οποιονδήποτε άλλο γάμο. Τρία πράγματα δεν κάνουμε. Δεν πατάμε ο ένας το πόδι του άλλου· δεν ρίχνουμε ρύζι και κουρκούμη ο ένας στο κεφάλι του άλλου· και δεν υποκλινόμαστε στο άστρο Αρουντάτι».

Μια οικογένεια εργατριών του σεξ, γιαγιά- μητέρα- αρκετές θυγατέρες, δείχνουν με υπερηφάνεια τις φωτογραφίες, σε τεράστια άλμπουμ, του «κανονικού γάμου» που κατάφεραν να οργανώσουν για μία από τις θυγατέρες, χωρίς να δείχνουν καμιά πικρία για το μεγάλο κόστος της χαράς της αδελφής τους που πληρώθηκε απ΄ αυτές.


Τα κορίτσια «επιπέδου» δεν της μιλούν

Το Πενταπουράμ είναι γεμάτο γυναίκες υπερήφανες, γυναίκες που κτίζουν μόνες τους το σπίτι τους. Όμως υπάρχουν σπίτια και σπίτια. Στην άλλη πλευρά του χωριού, σ΄ ένα σκονισμένο κομμάτι γης γεμάτο σκουπίδια, ζει ολομόναχη η Λάξμι. Λέει πως είναι 18 χρόνων, αλλά μοιάζει πολύ νεώτερη. Η Λάξμι μεγάλωσε στη γειτονική Κακινάντα, η μητέρα της ήταν υπηρέτρια, ο πατέρας της έσπρωχνε ρίκσο (το παραδοσιακό ινδικό καρότσι μεταφοράς επιβατών και εμπορευμάτων). Μια γυναίκα από την πόλη της την πήρε μαζί της στη Βομβάη με την υπόσχεση να της βρει δουλειά, την πήγε σ΄ ένα κλαμπ, της είπε να περιμένει και εξαφανίστηκε. Αρκετά αργότερα, ο ιδιοκτήτης του μπορντέλου μπήκε και ενημέρωσε τη Λάξμι, η οποία δεν είχε ιδέα από σεξ, ότι η γυναίκα πληρώθηκε ώστε η Λάξμι να δουλεύει στο μέλλον χωρίς πληρωμή. Οι αστυνομικοί την ανακάλυψαν σε μια επιδρομή πριν από έναν χρόνο και την έστειλαν σπίτι της, όπου οι ντροπιασμένοι γονείς της την πέταξαν έξω. Ήρθε στο Πενταπουράμ.

Λέει πως τα κορίτσια «επιπέδου» δεν της μιλούν. Δεν θέλουν άλλες να λασπώνουν το περίφημο όνομα των Καλαβαντάλου. Έχουν λάμψη και «χρώμα», παίρνουν ονόματα κινηματογραφικών σταρ χωρίς αυτό να μοιάζει γελοίο, βγαίνουν από το μπορντέλο μόνον αν ένας πελάτης τους στείλει λιμουζίνα με κλιματισμό- αλλιώς δεν τις βλέπεις ποτέ. Το βιβλίο της Κίραν Ντεσάι «Η κληρονομιά της απώλειας» (Εκδ. Μίνωας) της χάρισε το 2006 το βραβείο Βooker. Τo παραπάνω κείμενο είναι απόσπασμα από το βιβλίο της με τίτλο «Αids Sutra: Untold Stories» που κυκλοφόρησε στη Βρετανία (Εκδ. Vintage Βook) και στο οποίο περιγράφει τις εμπειρίες από το ταξίδι της αυτό στο ινδικό κρατίδιο Άντρα Πραντές.