Γνώμη

Σταγόνα στον ωκεανό

Στις «Τελετουργίες του Ποδοσφαίρου» ο συγγραφέας και κοινωνιολόγος Αλεσάντρο Νταλ Λάγκο σημειώνει ότι η νεολαία ταυτίζεται με το ποδόσφαιρο εδώ κι έναν αιώνα κάτι που δεν συμβαίνει με καμία άλλη συλλογική δραστηριότητα. Το ποδόσφαιρο ασκεί μία τεράστια δύναμη στις μάζες επηρεάζοντας συμπεριφορές οι οποίες έχουν άμεσο αντίκτυπο στην ίδια την κοινωνία.

Αδυνατώντας να αντιληφθούν τη δύναμη που έχουν στα χέρια τους, οι πρωταγωνιστές του ποδοσφαίρου δημιουργούν πολλές φορές αρνητικά πρότυπα επηρεάζοντας συμπεριφορές των νέων, κυρίως, ανθρώπων.

Μία κίνησή τους, μία φράση, μία πρωτοβουλία μπορεί να συμπαρασύρει τη μάζα, να δημιουργήσει χείμαρρο που ή θα ξεδιψάσει ή θα πνίξει τη διψασμένη κοινωνία.

Οι ποδοσφαιριστές και όσοι γενικότερα ασχολούνται με το άθλημα οφείλουν να επιστρέψουν στην κοινωνία ένα έστω μικρό μερίδιο απ΄ όσα τους έχει προσφέρει τόσα χρόνια.

Κάπως έτσι σκέφτηκε ο Φαμπιέν Μπαρτέζ, διάσημος Γάλλος πρώην διεθνής πορτιέρο δημιουργώντας σε συνεργασία με προπονητές, δημοτική Αρχή και ιδιωτικά κεφάλαια ένα ποδοσφαιρικό σχολείο που στόχος του είναι η καλλιέργεια των σωματικών αλλά και πνευματικών δυνατοτήτων των νεαρών μαθητών του.

Το όραμα του Μπαρτέζ στηρίζεται στις πνευματικές αναζητήσεις και τα ιδεώδη του Γάλλου φιλοσόφου και λάτρη του ποδοσφαίρου Αλμπέρ Καμύ.

Ανάλογα οράματα δυστυχώς δεν έχουν και οι Έλληνες πρώην και νυν συνάδελφοί του. Περιορισμένοι σε (θεμιτές) διεκδικήσεις, αναλαμβάνουν ρόλους κομπάρσων σε πρώην εργοδότες τους ξεχνώντας την πραγματική τους θέση και τον ρόλο που μπορούν να έχουν σε μία κοινωνία που βαδίζει προ πολλού χωρίς πυξίδα. Ίσως γιατί και οι ίδιοι δεν αποφοίτησαν από ανάλογα ποδοσφαιρικά σχολεία, αλλά από σκονισμένες αλάνες. Ποτέ όμως δεν είναι αργά. Γιατί τα οράματα δεν περιχαρακώνονται στον χρόνο…