[ Δρόμοι ]

Στο μακρινό…
… Κεμπέκ, το εύρημα ήταν αναπάντεχο. Σε μια πέτρα στο Πανεπιστήμιο Λαβάλ, όπου έγινε το τέταρτο συνέδριο νεολαίας, σκαλισμένη αυτή η φράση του Αρχιμήδη: «Δος μοι πα στω και την γαν κινάσω». Ο αρχαίος Έλληνας επιστήμονας ταξίδεψε πολύ λιγότερο από το έργο του (γεννήθηκε, έζησε και πέθανε στις Συρακούσες). Οι ιδέες του όμως εμπνέουν σήμερα όλους τους νέους, που τι ζητούν στο κάτω κάτω: κάπου να σταθούν, κάπου να στηριχτούν, για να κινήσουν τον κόσμο (αυτή ήταν άλλωστε και η κεντρική ιδέα του συνεδρίου).

Οι κορόνες…
… που ξεφεύγουν κάθε τόσο γι΄ αυτούς από χείλη απατηλά είναι πολλές και υψηλές, αλλά οι νέοι δεν προφταίνουν καν να τις ακούσουν: τρέχουν στους δρόμους σαν κυνηγημένοι, πότε για το μεροκάματο και πότε στη διαδήλωση για το μεροκάματο. Κι εκείνοι που έχουν αναλάβει να σχεδιάσουν το μέλλον τους, εκείνοι που εύκολα μιλούν για αλλαγή και για ρήξη, είναι απρόθυμοι να τους στηρίξουν. Όμως, οι οιωνοί βρίσκονται εδώ και κάμποσο καιρό μπροστά μας και δεν είναι καλοί. Ζούμε σε μιαν ήπειρο που γερνάει. Μέχρι το 2050, λέει ο ΟΗΕ, σαράντα εκατομ- μύρια κάτοικοί της θα έχουν χαθεί και θα της λείψουν εργατικά χέρια και φαιά ουσία. Από 453 εκατομμύρια που είμαστε σήμερα, δεν θα απομείνουμε παραπάνω από τετρακόσια. Η μέση ηλικία, από τα 36,5 χρόνια που είναι σήμερα, θα πάει στα 49 χρόνια. Η ανανέωση των γενεών δεν είναι εγγυημένη. Και από αυτές τις γενεές, όπως γράφει σε έκθεσή του ο ΟΟΣΑ, η νεώτερη είναι η λιγότερο προστατευμένη. Οι σημερινοί νέοι ζουν σε συνθήκες πολύ λιγότερο ευνοϊκές από εκείνες στις οποίες έζησαν οι γονείς τους. Κουβαλούν στις πλάτες τους όλα τα στραβά των προηγούμενων γενεών: αυτοί θα κληθούν να ξεπληρώσουν τα σημερινά χρέη, αυτοί θα εργαστούν περισσότερο για να κερδίσουν όσα κέρδιζαν κάποτε οι γονείς τους με πολύ λιγότερο κόπο.

Οι νέοι…
… τι θα κάνουν άραγε μπροστά σε τόσες αδικίες; Θα υπομείνουν σιωπηλά και με σκυμμένο κεφάλι αυτή τη θυσία; Θα πληρώσουν αγόγγυστα τα χρέη που με τη γέννησή τους συσσώρευσαν κάτω από το προσκεφάλι τους οι προηγούμενες γενιές; Οι ειδικοί δείχνουν να έχουν πειστεί πως δεν θα αργήσουν να εξεγερθούν. Αν δεν αλλάξει τίποτα, λέει ο Γάλλος οικονομολόγος Μπερνάρ Σπιτς, θα γίνουν συχνότερες οι εκρήξεις βίας σαν κι αυτές που βλέπουμε τα τελευταία χρόνια στις γαλλικές πόλεις, τα ξεσπάσματα των εξαθλιωμένων φοιτητών, οι μαζικές μεταναστεύσεις των νέων σε άλλες χώρες.

Η προηγούμενη…
… γενιά κληροδοτεί στην επομένη όλα της τα προβλήματα σαν μεταδοτική αρρώστια: χρέη, συντάξεις, ανεργία, κλίμα. Θα είναι άραγε έγκλημα αν οι νέοι επιλέξουν τον «καθαρό αέρα» της ανοιχτής σύγκρουσης με το παρελθόν; Το αίτημά τους θα είναι κάτι εντελώς στοιχειώδες- πα στω- αλλά οι συνέπειές του μπορεί να αλλάξουν τον κόσμο.