[ Δρόμοι ]

Μια νέα…
… αριστοκρατία παίρνει στα χέρια της την εξουσία στην Αμερική και την Ευρώπη. Τα τελευταία χρόνια, «οι ευρωπαϊκές χώρες μειώνουν σταθερά τη φορολογία των μεγάλων επιχειρήσεων», έγραφε η εφημερίδα «Γουόλ Στριτ Τζόρναλ». Η Ευρώπη ακολουθεί κι αυτή τα βήματα της Αμερικής, όπου η φορολογία των μεγάλων επιχειρήσεων έχει σήμερα μειωθεί στα επίπεδα του 1929. Όταν η γαλλική κυβέρνηση αποφάσισε, τις προάλλες, να επιβάλει έναν νέο φόρο στις επιχειρήσεις για να ενισχύσει το «ταμείο των φτωχών», το αφεντικό της γαλακτοκομίας Danone δήλωσε: «Θα μεταφέρουμε το κόστος από τον νέο φόρο στον καταναλωτή». Γιατί οι αριστοκράτες δεν χρειάζεται να πληρώνουν φόρους.

Αν η Ευρώπη…
… επιστρέφει σήμερα στα χρόνια της φεουδαρχίας, ο καταλληλότερος να μιλήσει γι΄ αυτήν είναι ίσως ένας καθηγητής της Μεσαιωνικής Ιστορίας (και μάλιστα από τους σπουδαιότερους) όπως ο Μαρκ Μπλοχ. Η μετάβαση στη φεουδαλική κοινωνία, λέει ο Μπλοχ, χαρακτηρίζεται από την ταχεία συσσώρευση εξουσίας και πλούτου σε λίγα χέρια, με μια αντίστοιχη μείωση της εξουσίας των κυβερνήσεων που αντιπροσωπεύουν τον λαό. Όταν οι πλούσιοι και οι ισχυροί παίρνουν την κυβέρνηση, το πρώτο που κάνουν συνήθως είναι να καταργήσουν τη φορολογία που τους αφορά. Γιατί φόρους πρέπει να πληρώνουν μόνο οι πληβείοι. Τι είναι όμως σε ένα σύγχρονο κράτος οι φόροι και γιατί πρέπειάλλος λιγότερο, άλλος περισσότερο- να τους πληρώνουν όλοι; Οι επιχειρήσεις φορολογούνται επειδή χρησιμοποιούν τις δημόσιες υπηρεσίες και συνεπώς πρέπει να πληρώνουν γι΄ αυτές όπως πληρώνουν οι πολίτες. Οι επιχειρήσεις χρησιμοποιούν εργατικό δυναμικό που εκπαιδεύεται σε δημόσια σχολεία, τα οποία συντηρούνται με τα χρήματα των φορολογουμένων. Χρησιμοποιούν νερό, σύστημα αποχέτευσης, ενέργεια και επικοινωνίες που πληρώνονται με τα χρήματα των φορολογουμένων. Προστατεύονται από την αστυνομία και την πυροσβεστική όπως κάθε φορολογούμενος πολίτης (ή μάλλον, πολύ περισσότερο από αυτόν).

Η μετάβαση…
… σε ένα σύγχρονο κράτος με φεουδαρχικά χαρακτηριστικά υπονομεύει ολόκληρο το πολιτικό σύστημα: δεν εξαρτάται πια από τη λαϊκή βούληση, αλλά από την υποστήριξη των συμφερόντων που το συντηρούν. Ο Άγγλος διανοούμενος Τόμας Πέιν είχε διαγνώσει από νωρίς την παθογένεια της δημοκρατίας που διαβρώνεται από τα συμφέροντα, όταν έγραφε πριν από διακόσια τόσα χρόνια: «Η αλλαγή υπουργών δεν καταλήγει πουθενά. Ο ένας φεύγει, ο άλλος έρχεται κι ωστόσο όλοι τους συνεχίζουν τα ίδια μέτρα, τις ίδιες ακολασίες, τις ίδιες υπερβολές. Δεν έχει καμιά σημασία ποιος είναι ο υπουργός. Το ελάττωμα βρίσκεται στο σύστημα».

Και ένα σύστημα…
… διεφθαρμένο δεν διορθώνεται με μπαλώματα, ούτε ανεβοκατεβάζοντας κάθε τόσο στην κυβέρνηση πάντα τα ίδια κόμματα. «Να κάνουμε το ίδιο πράγμα ξανά και ξανά κι ωστόσο να περιμένουμε κάθε φορά διαφορετικά αποτελέσματα, αυτό είναι ο ορισμός της παράνοιας», είχε πει κάποτε ο Αϊνστάιν. «Δεν μπορούμε να λύσουμε τα προβλήματά μας με το ίδιο σκεπτικό που χρησιμοποιήσαμε όταν τα προκαλέσαμε».