[ ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ ] Οικονομία χωρίς πυξίδα

Τελικά, η οικονομική πολιτική αποδεικνύεται ανερμάτιστη και αναξιόπιστη. Όλο αυτόν τον καιρό εκφράστηκε μέσα από μικροτακτικές παρά από ένα σχέδιο για εκείνες τις αλλαγές που θα άγγιζαν το υπόστρωμα των δομικών αδυναμιών της ελληνικής οικονομίας. Παραγωγικότητα και ανταγωνιστικότητα βυθίζονται περαιτέρω, ενώ οι δαπάνες ενός ασύστολα ασυμμάζευτου δημόσιου τομέα συντηρούν τη δυναμική προς δημοσιονομική εκτροπή.

Τα πράγματα είναι δύσκολα. Και η δυσκολία στην περίπτωσή μας δεν οφείλεται στη διεθνή συγκυρία, το κόστος του πετρελαίου, των πρώτων υλών, τα επιτόκια. Όλα αυτά ασφαλώς δημιουργούν επιβαρύνσεις και θέτουν νέες αμφισβητήσεις για τα παραδοσιακά δημοσιονομικά και αναπτυξιακά μοντέλα. Είναι όμως η απουσία μιας ισχυρής άποψης για το πώς προσεγγίζονται τα πραγματικά προβλήματα της οικονομίας, όχι βέβαια με μικροτεχνάσματα, αλλά με πολιτική ευθύνη.

Η Ε.Ε. και πάλι αμφισβητεί τα επίσημα στοιχεία για την οικονομία. Θα υπαγορεύσει νέες θεραπείες που θα έχουν στο επίκεντρό τους τις ευρωπαϊκές προτεραιότητες και όχι τις δικές μας. Δεν θα στοχεύουν ούτε στην ανάγκη για κοινωνική συνοχή, ούτε σε μια άλλη ποιότητα στην Παιδεία, ούτε στην ανάδειξη του ελληνικού πολιτισμού ή στην αξιοποίηση των δυνατοτήτων του τουρισμού. Πιθανότερο είναι να στοχεύουν στη συγκράτηση του ελλείμματος, στον έλεγχο του πληθωρισμού, στην εντιμότερη διαχείριση των κοινοτικών πόρων. Ίσως ακόμη να στοχεύουν στον παραμερισμό κάποιων κοινωνικών κριτηρίων προκειμένου να αρθούν οι όποιες αναστολές στην ιδιωτικοποίηση των ΔΕΚΟ.

Αυτό που με εντυπωσιάζει ιδιαίτερα τούτη την περίοδο είναι ότι, παρά την επιτακτική ανάγκη για άμεση αύξηση των δημοσίων εσόδων, δεν φαίνεται η κυβέρνηση να έχει στις προτεραιότητές της ούτε τον περιορισμό της παραοικονομίας και της φοροδιαφυγής, ούτε τον έλεγχο του γραφειοκρατικού κόστους είσπραξης των εσόδων (περίπου τέσσερα ευρώ για κάθε δέκα που εισπράττονται). Σύμφωνα με τις επίσημες εκτιμήσεις θεσμικών φορέων της χώρας μας, αυτή φθάνει το εκπληκτικό ποσοστό του 30%. Εδώ, δεν τίθεται απλά ζήτημα αναποτελεσματικότητας του φορολογικού συστήματος. Τίθεται και το ζήτημα της κοινωνικής πρόκλησης, καθώς απέναντι στην οικονομική ανασφάλεια ευρύτατων ομάδων του πληθυσμού γίνεται ολοένα και προκλητικότερος ο τρόπος ζωής, ο ταχύτατος και αδικαιολόγητος πλουτισμός παρασιτικών ομάδων. Στην καθημερινότητά του ο πολίτης διδάσκεται ότι υπάρχουν δυο πρότυπα και ότι στην ευημερία οδηγεί με περισσή ευκολία το κακό πρότυπο. Πλούτος υπάρχει… αλλά κυρίως σε νησίδες της κοινωνίας που λειτουργούν ανορθόδοξα.

ΣΚΗΝΙΚΟ ΚΡΙΣΗΣ

Παραγωγικότητα και ανταγωνιστικότητα βυθίζονται περαιτέρω, ενώ οι δαπάνες ενός ασύστολα ασυμμάζευτου δημόσιου τομέα συντηρούν τη δυναμική προς δημοσιονομική εκτροπή

Η κυβέρνηση θα είχε πολλά πολιτικά οφέλη από μια περισσότερο δίκαιη και αποδοτική φορολογική πολιτική, εντούτοις επέλεξε τις λύσεις ευκολίας. Με τις αυξήσεις των έμμεσων φόρων και την αύξηση των φόρων που καταβάλλουν μισθωτοί και συνταξιούχοι οδηγούμαστε προς το σύστημα του Ενιαίου Φορολογικού Συντελεστή που αποτελεί τον πλέον αυταρχικό, άδικο τρόπο αύξησης των δημοσίων εσόδων. Οι αναφορές σε τάχα επιδίωξη περιορισμού της φοροδιαφυγής δεν πείθουν, διότι δεν συνοδεύονται από κίνητρα ούτε για τη δήλωση του πραγματικού εισοδήματος ούτε από μέτρα αποτροπής για την απόκρυψή του. Το όλον εγχείρημα δεν πείθει διότι δεν συνδυάζεται με μέτρα περιστολής της σπατάλης των δημόσιων πόρων, ελέγχου των αναρίθμητων «ειδικών» λογαριασμών των υπουργείων. Λόγος δεν γίνεται για αναπτυξιακές πρωτοβουλίες, για διευκόλυνση των επενδύσεων, για τη διαχείριση των καυτών προβλημάτων της αυριανής ημέρας. Εντοπίζονται μάλιστα στις εξαγγελίες δυο παράδοξα ενισχυτικά της φοροδιαφυγής: η αυξημένη φορολόγηση των εισοδημάτων που αποτελεί κίνητρο παράνομης απασχόλησης και η ανάδειξη σε τεκμήριο των δαπανών μέσο πιστωτικών καρτών ενώ οι δαπάνες αυτές αναγκαστικώς καταχωρούνταν ως έσοδα από τους εμπόρους. Δυστυχώς η αξιωματική αντιπολίτευση στερείται σοβαρότητας. Επιλέγει αντί της επί της ουσίας αντιπαράθεσης με δικές της προτάσεις, την ευκαιριακή σύμπλευση με συντεχνιακές «γραμμές». Πρόσφατα, μάλιστα προσχώρησε στη λογική του χαλαρού ελέγχου των μικρομεσαίων εμπορικών επιχειρήσεων, λες και δεν γνωρίζουν ότι εκεί εντοπίζεται ένα σημαντικό μέρος της φοροδιαφυγής. Λες και πρέπει να αποτάξει τα επιτεύγματα του ΠΑΣΟΚ, όταν ο αρμόδιος τότε υπουργός, ο Αλέκος Παπαδόπουλος έθετε σε εφαρμογή το Τaxis και τους άλλοτε περισσότερο αξιόπιστους ελεγκτικούς μηχανισμούς.

Κυβέρνηση και αντιπολίτευση καταδίκαζαν επίμονα τη διοίκηση της Τραπέζης της Ελλάδος για τις εκθέσεις της για την ελληνική οικονομία και προπαντός για τα όσα δυσάρεστα πρότεινε. Τώρα οδηγούμαστε σε σκληρότερες καταστάσεις.