[ Δρόμοι ]

Με «πράσινο φως»…
… για τη δολοφονία εργατών μοιάζουν τα πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά μέτρα που παίρνει στην Ιταλία η κυβέρνηση Μπερλουσκόνι. Και οι ανακοινώσεις για θανατηφόρα δυστυχήματα στους χώρους εργασίας μοιάζουν με πολεμικά ανακοινωθέντα.

Το 1971…
… ο Λουλού, ο πρωταγωνιστής της ταινίας «Η εργατική τάξη πάει στον παράδεισο» (του Έλιο Πέτρι), διέσωσε την αξιοπρέπειά του, όταν συνειδητοποίησε την κοινωνική του θέση και αγωνίστηκε με τους άλλους συναδέλφους του στο εργοστάσιο κατά της εκμετάλλευσης. Οι σημερινοί συνάδελφοί του, όμως, εξακολουθούν να πηγαίνουν στην κόλαση. Γράφει έκθεση του ινστιτούτου «Censis»: «Η Ιταλία είναι η χώρα με τους περισσότερους θανάτους στους χώρους εργασίας- διπλάσιοι από ό,τι στη Γαλλία και 30% περισσότεροι από ό,τι στη Γερμανία και την Ισπανία. Οι θάνατοι στους χώρους εργασίας είναι διπλάσιοι από τις δολοφονίες. Οι δολοφονίες μειώθηκαν κατά το ένα τρίτο τα ένδεκα τελευταία χρόνια, φτάνοντας τις 663 το 2006, ενώ την ίδια χρονιά έφτασαν τους 1.170 οι θάνατοι στους χώρους εργασίας». Η κατάσταση είναι τόσο τραγική, που η οργάνωση «Ρeace reporter» προτείνει στην κυβέρνηση να πάρει τους στρατιώτες που έχει ξαμολήσει στους ιταλικούς δρόμους για να πατάξουν την εγκληματικότητα και να τους στείλει στα εργοτάξια: «Οι αριθμοί των θανάτων στους χώρους εργασίας μοιάζουν σαν να βρισκόμαστε σε κατάσταση πολέμου. Και για να πολεμήσεις σ΄ έναν πόλεμο χρειάζονται στρατιώτες».

Μια μεγάλη…
… έρευνα που έγινε από το ιταλικό περιοδικό «Εσπρέσο» δεν διστάζει να ρίξει το φταίξιμο στους εργοδότες. Φέρνει στο φως μια πολύ ανησυχητική πραγματικότητα: «Δαιμονισμένοι ρυθμοί στη δουλειά, βάρβαρη μεταχείριση, κρούσματα που μένουν κρυφά, παραβίαση των κανόνων ασφάλειας. Οι επιχειρήσεις βάζουν σε κίνδυνο τη ζωή των εργαζομένων». Την ίδια ώρα και ενώ συνεχίζεται με αμείωτη ένταση η καθημερινή σφαγή στους χώρους εργασίας, ο Μπερλουσκόνι πέρνει μέτρα που ακυρώνουν τη δυνατότητα των εργαζομένων να προσφεύγουν στα δικαστήρια κατά των απολύσεων. Αν λάβουμε υπόψη πως αυτές οι άθλιες και επικίνδυνες συνθήκες οφείλονται ακριβώς στη θεσμοθετημένη πια προσωρινότητα της εργασίας, τότε τα μέτρα της ιταλικής κυβέρνησης ισοδυναμούν με «άδεια για δολοφονία» που χορηγείται προς τους εργοδότες. Είναι το αποτέλεσμα μιας εικοσιπενταετίας μεταρρυθμίσεων για τον «εκδημοκρατισμό των εργασιακών σχέσεων», ώστε να μπει η χώρα στην «εκσυγχρονισμένη Ευρώπη». Πράγματι, η πολιτική ηγεσία της χώρας μπήκε στα ευρωπαϊκά σαλόνια, αλλά η εργατική τάξη επέστρεψε στα εργοστάσια της εποχής του Καρόλου Ντίκενς.

Η τραγωδία…
… του θανάτου έξι εργατών στο εργοστάσιο της ΤίσενΚρουπ, πέρυσι στο Τορίνο, μπήκε στο κινηματογραφικό φεστιβάλ της Βενετίας με την ταινία «Η φάμπρικα των Γερμανών» (του Μίμο Καλοπρέστι). Εκφράζει το νέο κύμα του ιταλικού σινεμά, που δεν φοβάται να καταπιάνεται με καυτά θέματα. Όμως, συντηρητικοί αρθρογράφοι και πολιτικοί επικρίνουν την ταινία, επειδή δείχνει μια κακή εικόνα της Ιταλίας. Όπως ακριβώς συμβαίνει στις φαμίλιες της Μαφίας, θα προτιμούσαν να μη βγαίνουν τα άπλυτά της στη φόρα. Ούτε τα φονικά.