Υπάρχουμε – Συνυπάρχουμε;

Αντικρύζοντας το γκέτο με μάτια ερμητικά κλειστά

«Αγαπητέ “Υπάρχουμε…Συνυπάρχουμε;”. Εάν περπατήσετε στο κέντρο της Αθήνας θα δείτε ότι ουσιαστικά δεν υπάρχει πια. Υπάρχει απλά ένας αχταρμάς βρώμικων, σκοτεινών δρόμων, που φέρουν τα πιο φωτεινά ονόματα της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας και όπου εκτυλίσσεται η νέα αθηναϊκή τραγωδία. Το ιστορικό κέντρο της Αθήνας έχει γίνει ένα τρομακτικό γκέτο. Όλα τα μεγάλα αστικά κέντρα της Ευρώπης έχουν το δικό τους γκέτο, όπου βαποράκια, τοξικομανείς, λαθραίοι και ιερόδουλες χτίζουν το άβατό τους, ενώ η Αστυνομία επιτηρεί από απόσταση ασφαλείας. Στις Βρυξέλλες το γκέτο βρίσκεται δίπλα στην τουριστική Grande Ρlace. Στο χαλαρό Βερολίνο, στην Αlexanderplatz, κοντά στο κέντρο επίσης. Οι Παριζιάνοι, πιο πονηροί, το γκέτο το “έστειλαν” στα προάστια. Κανένα από αυτά, πάντως, δεν μπορεί να συγκριθεί με το γκέτο στο κέντρο της Αθήνας. Δεν πρόκειται για γκέτο, αλλά για “νησί των καταραμένων”. Είμαι φοιτήτρια και ταυτόχρονα εργάζομαι. Η δουλειά μου είναι κοντά στο γκέτο. Αναγκάζομαι, λοιπόν, να περάσω συχνά από την οδό Σοφοκλέους, με σφιγμένη καρδιά, από τον φόβο να αντικρύσω το γκέτο. Πολλές από τις φίλες μου δεν έχουν ιδέα ότι υπάρχει κάτι τέτοιο. Κάποιες δεν έχουν περάσει ποτέ από την Ομόνοια. Αυτό όμως είναι άλλο ζήτημα. Προχθές, άκουσα ότι βγήκαν τα μαχαίρια στο γκέτο του Κέντρου. Και, ξαφνικά, όλοι ανακάλυψαν ότι υπάρχει. Τώρα ρίχνουν το φταίξιμο στους μετανάστες. Θυμήθηκαν ότι είναι πολλοί, βίαιοι και απολίτιστοι. Αν και όλοι ξέρουν ότι στο γκέτο “εργάζεται” το υποπρολεταριάτο του υποκόσμου. Τα αφεντικά του υποκόσμου μένουν σε ωραίες γειτονιές. Αν και όλοι ξέρουν ότι οι πελάτες των Αφρικανών κοριτσιών, που εκδίδονται κάθε βράδυ στην Πλατεία Θεάτρου, είναι κυρίως ντόπιοι. Ορισμένοι από αυτούς, φαντάζομαι, τη νύχτα κάνουν σεξ με την εξωτική ξένη πόρνη και το πρωί φωνάζουν “έξω οι ξένοι!”. Τα λέω αυτά γιατί καιρός είναι να είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας. Το γκέτο είναι η Εδέμ του υποκόσμου, τάφος ψυχών, άλλοθι υποκριτών, το θερμοκήπιο του ρατσιστή. Στη δουλειά μου υπάρχουν δύο μετανάστριες. Είναι το ίδιο σοκαρισμένες με το γκέτο όσο και εγώ, που δεν είμαι μετανάστρια (από αυτές έμαθα ότι οι μετανάστες πληρώνουν στους δήμους, άρα και στον Δήμο Αθηναίων, ένα σωρό χρήματα για την άδεια παραμονής τους: 150 ευρώ για έναν χρόνο, 900 ευρώ για πέντε χρόνια- εκτός του ότι πληρώνουν φόρους, όπως όλοι οι πολίτες). Προσωπικά δεν έχω ακούσει κάποιον μετανάστη να γουστάρει να ζει σε γκέτο, να τη βρίσκει με τη βρώμα και τη βία. Τα μαγαζιά των μεταναστών στο γκέτο υποφέρουν όσο και τα μαγαζιά των ντόπιων. Σε τελευταία ανάλυση, οι μετανάστες είναι ένας κόσμος που, όπως κάθε κόσμος, έχει τον υπόκοσμό του. Για να δημιουργηθεί ένα γκέτο δεν φτάνουν οι “κακοί μετανάστες”. Χρειάζονται άλλα, πρόσθετα… υλικά: η ανοχή και η αδιαφορία των αρχών. Η παντελής έλλειψη βούλησης για την ένταξη των μεταναστών. Η διαφθορά όσων πρέπει να τηρήσουν την τάξη. Ο στρουθοκαμηλισμός της κοινωνίας. Είναι τα κύρια συστατικά που φτιάχνουν ένα γκέτο. Αυτά πρέπει να αντιμετωπίσουμε. Γιατί το γκέτο μας αφορά όλους, ντόπιους και μετανάστες. Αφορά τη μελλοντική μορφή αυτής της πόλης. Εάν γίνει μια συζήτηση του τύπου “οι κακοί μετανάστες που μας χάλασαν την ωραία μας πόλη”, είναι σαν να αντικρύζουμε το γκέτο με μάτια ερμητικά κλειστά. Το γκέτο δεν θα εξαφανιστεί. Αντίθετα, θα θεριέψει. Τα γκέτο της Αθήνας θα πολλαπλασιαστούν, μαζί με τη βία, τις συμμορίες ανηλίκων, τους τοξικομανείς, τα τσεκούρια και τα πιστόλια, τα βαποράκια των ναρκωτικών και τα βαποράκια του ρατσισμού. Αυτή είναι η γνώμη μου. Ευχαριστώ για τη φιλοξενία

Μάγδα Π. Φοιτήτρια στο Πάντειο Πανεπιστήμιο»

LΙΝΚ:

www.gkapllani.com