[ Πρόσωπα ] Για ένα ευρωπαϊκό οικολογικό κίνημα

Ένας παλιός γνώριμος επιστρέφει για να σώσει τους Πράσινους της Γαλλίας και να αναδείξει την αναγκαιότητα ενός ευρωπαϊκού οικολογικού κινήματος: ο Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ.

Περισσότεροι από 700.000 Γάλλοι έχουν υπογράψει υπέρ του οικολογικού πόλου, που συνεδρίασε για πρώτη φορά το περασμένο Σαββατοκύριακο στην Τουλούζη. Στον πόλο αυτό λαμβάνει μέρος και ο Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ, αφήνοντας για λίγο την «οικογένειά» του στη Γερμανία. «Οι θέσεις μας για μια Ευρώπη της οικολογίας και της αλληλεγγύης διαφέρουν από την ευρωπαϊκή πολιτική τόσο του Σαρκοζί όσο και της Αριστεράς», λέει σε συνέντευξή του στη «Λιμπερασιόν».

«Έχουμε για την Ευρώπη ένα πιο σύνθετο όραμα από τα παραδοσιακά κόμματα. Η Δεξιά και η παραδοσιακή Αριστερά δεν είναι πεισμένες για την ανάγκη να υπάρξει απάντηση στις προκλήσεις που αφορούν το κλίμα, την αλληλεγγύη και τη δημοκρατία. Διαφωνούμε ριζικά με το σύνθημα της κυβέρνησης “να δουλεύουμε περισσότερο για να κερδίζουμε περισσότερα”. Το δικό μας σύνθημα είναι “να δουλεύουμε και να ζούμε διαφορετικά για να ζούμε καλύτερα”».

Σύμφωνα με τον Κον-Μπεντίτ, ο άμεσος στόχος των οικολόγων δεν είναι να ιδρύσουν ένα κόμμα, αλλά να οικοδομήσουν ένα αποτελεσματικό εργαλείο στις Βρυξέλλες. Αν κερδίσουν αυτό το στοίχημα, θα εξετάσουν το επόμενο βήμα. Στα αριστερά του Σοσιαλιστικού Κόμματος, όμως, συγκροτείται και άλλος ένας πόλος. Λέγεται Νέο Αντικαπιταλιστικό Κόμμα (ΝΡΑ), θα διαδεχθεί τον ερχόμενο Ιανουάριο την Επαναστατική Κομμουνιστική Λίγκα (LCR) και αρνείται οποιαδήποτε συνεργασία με τους σοσιαλιστές σε κυβερνητικό επίπεδο. Η συνεργασία μπορεί να γίνει σε συγκεκριμένους μόνο στόχους, όπως για παράδειγμα η αποχώρηση των γαλλικών στρατευμάτων από το Αφγανιστάν. Αρχηγός του είναι ο Ολιβιέ Μπεζανσενό, που κέρδισε πάνω από 4% στις προεδρικές εκλογές (και 1,5 εκατομμύριο ψήφους), «Εμείς δεν θα περιμένουμε τις εκλογές του 2012 για να αντισταθούμε, να αγωνιστούμε και να προσπαθήσουμε να σταματήσουμε την πολιτική του Νικολά Σαρκοζί», υπόσχεται με δηλώσεις του στη «Λιμπερασιόν». «Ο στόχος μας είναι οι πολιτικές μας προτάσεις, όπως για παράδειγμα η απαγόρευση των απολύσεων, η αύξηση των μισθών, η ανάκτηση των δημόσιων υπηρεσιών, να κερδίσουν έδαφος σε τρεις στρατηγικούς τομείς: τη νεολαία, τις επιχειρήσεις και τις λαϊκές συνοικίες. Προτείνουμε μια αυθεντική δημοκρατία που θα λειτουργεί από κάτω προς τα πάνω, με τον πληθυσμό να μπορεί να ελέγχει τους ηγέτες του».

Όσο για τους σοσιαλιστές, εξακολουθούν να αναζητούν στρατηγική, ηγέτη και ιδεολογία. Έχοντας αποδεχθεί από το 1983 την οικονομία της αγοράς, χρειάστηκαν πάνω από 20 χρόνια για να το αναγνωρίσουν επισήμως- δηλώνοντας, και πάλι, ότι στόχος τους είναι να τη «μεταρρυθμίσουν». Το κακό είναι ότι αυτή η αναγνώριση έρχεται σε μια στιγμή που το σύστημα αυτό διέρχεται κρίση και αποκαλύπτονται όλες οι αδικίες του και οι υπερβολές του.