[ Δρόμοι ]

Οι εισοδηματικές…
… ανισότητες πρέπει να υπάρχουν. Γιατί μόνο έτσι μπορούν οι καπιταλιστές να κερδίζουν από τους νικητές και να πετούν στον δρόμο τους χαμένους. (Τόμας Φρίντμαν).

Η είδηση…
… πως το μέσο αμερικανικό εισόδημα αυξήθηκε για τρίτη συνεχή χρονιά δεν ενθουσίασε πολλούς Αμερικανούς. Γιατί μια ματιά στους αριθμούς δείχνει κάτι που ήδη το ξέρουν οι περισσότεροι από αυτούς: οι πιο πολλές οικογένειες δεν είδαν κανένα όφελος από τη συνεχιζόμενη οικονομική ανάπτυξη. Σε σχέση με το 2000, το μέσο ατομικό εισόδημα μειώθηκε. Άλλα 7,2 εκατομμύρια Αμερικανών προστέθηκαν στις στρατιές των ανασφάλιστων και οι άνθρωποι που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας αυξήθηκαν στο 12,5% του πληθυσμού. Το μερίδιο των εργαζομένων στο εθνικό εισόδημα έφτασε στο χαμηλότερο σημείο του από τη δεκαετία του 1960. Στο κύριο άρθρο της, η εφημερίδα «Τάιμς της Νέας Υόρκης» υποστηρίζει πως δεν φτάνει πια η ανάπτυξη από μόνη της και καλεί να μοιραστούν τα οφέλη από αυτή σε πολύ περισσότερους.

Οι ελεύθερες…
… αγορές και το ελεύθερο εμπόριο παράγουν πολύ μεγαλύτερα εισοδήματα για το σύνολο της κοινωνίας, έγραφε πριν από μερικά χρόνια ο αρθρογράφος αυτής της εφημερίδας Τόμας Φρίντμαν στο βιβλίο του «Το Lexus και η ελιά». Όμως αυτά τα εισοδήματα διανέμονται εξαιρετικά άνισα και αυτό επενεργεί διαλυτικά στην κοινωνία. Ποιος δεν χρειάζεται χρήματα; Όλοι τα χρειάζονται. Όταν όμως ένας δεν μπορεί να ταΐσει την οικογένειά του κι ένας άλλος, ένα στέλεχος μιας μεγάλης επιχείρησης, βγαίνει στη σύνταξη και κερδίζει περισσότερα από όσα κέρδιζε όταν ακόμη εργαζόταν σε αυτήν, τότε κάτι δεν πάει καλά στο σύστημα. «Ποιοι είναι τέλος πάντων αυτοί οι άνθρωποι;», αναρωτιόταν ο Φρίντμαν. «Προσφέρουν άραγε τίποτα στην κοινωνία σαν σύνολο, κάτι που να έχει μια μόνιμη αξία; Πηγαίνουν ποτέ στο σπίτι τους; Ξέρουν τι πάει να πει σπιτικό; Βάζω στοίχημα πως, αν τους ρωτήσει κανείς, θα πουν πως σπιτικό είναι μια τρυφερή μη εργαζόμενη σύζυγος που φροντίζει τα παιδιά σε μια κατοικία 1.500 τετραγωνικών μέτρων, με μάγειρο, οικονόμους και υπηρετικό προσωπικό, πίσω από ψηλούς τοίχους. Αυτοί είναι οι στρατιώτες του καπιταλισμού. Οι κοινωνικές ανισότητες τούς υποχρεώνουν να ζουν πίσω από ψηλά τείχη».

Οι πραγματικοί…
… άνθρωποι, όμως, ζουν αλλού. Και ζουν όπως ζούσαν πάντα οι άνθρωποι, με καθημερινή προσωπική επαφή μεταξύ τους, σε έναν χώρο που αιώνες τώρα τον ονομάζουν γειτονιά, σπιτικό. Δεν χρειάζονται πολλά παρεκτός τροφή και σιγουριά, για να μπορούν να ζουν με τα αγαπημένα τους πρόσωπα. «Προσφέρουν άραγε τίποτα στην κοινωνία σαν σύνολο, κάτι που να έχει μια μόνιμη αξία;», αναρωτιόταν ξανά ο Φρίντμαν. «Γενιές και γενιές τέτοιων ανθρώπων παραδίδουν το ήθος τους στις επόμενες και ζουν φροντίζοντας η μια την άλλη. Κι αυτό είναι ένα μεγάλο χάρισμα, επειδή δείχνει πως η ανθρώπινη ζωή δεν είναι ένα εμπόρευμα που μπορεί να το πετάει κανείς στον δρόμο».