Μόνο τον αδελφό μου φοβάμαι!

«Η ήττα με πείσμωσε ακόμα περισσότερο, για να βάλω στόχο να επιστρέψω χρυσός από το Λονδίνο, στους τελευταίους του Ολυμπιακούς». Το μετάλλιο το είχε πάρει ο αδελφός του Ανέστης και το χάζευε. Οικογένεια γεννημένη μέσα στο άθλημα (και ο πατέρας του, Γιώργος, ήταν αθλητής του Τάε Κβον Ντο), δεν θα μπορούσε ο Αλέξανδρος να ξεφύγει. Όπως του ξέφυγε (για δεύτερη συνεχόμενη φορά) το χρυσό μετάλλιο μέσα από τα χέρια. Πάντως τον αδελφό του τον έχει από κοντά και ήδη κάνει τα… κουμάντα του: «Κοιτάζω να είναι σε διαφορετικά κιλά στο Λονδίνο, γιατί αλλιώς θα με… λιανίσει. Ξέρεις, είναι ενθουσιώδης, νεαρός και θα έχω πρόβλημα για να τον νικήσω. Γι΄ αυτό έχω φροντίσει, αν με το καλό μας αξιώσει ο Θεός και πάμε και οι δύο, να είμαστε σε διαφορετικά κιλά. Χαζός είμαι;», λέει γελώντας ο δις (πλέον) ασημένιος ολυμπιονίκης μας, που ήταν ο μόνος που απείλησε την κυριαρχία των Κορεατών (πήραν 4/4 χρυσά στα αγωνίσματα όπου είχαν αθλητή).

«Δεν είμαι αχάριστος και χαίρομαι για το μετάλλιο, αλλά δεν παύει να είναι μια χαμένη ευκαιρία και ειλικρινά η γεύση που μου αφήνει είναι γλυκόπικρη. Πρόκειται σίγουρα για καταξίωση, δείχνοντας σταθερότητα, αλλά μου λείπει το χρυσό, που πλησίασα τόσο στην Αθήνα όσο και στο Πεκίνο», λέει ο Αλέξανδρος Νικολαΐδης που σαφώς έχει αποκτήσει πλέον μεγάλη εμπειρία:

«Δεν είναι τυχαίο ότι οι δύο χάλκινοι ολυμπιονίκες στην κατηγορία μου είχαν παίξει μαζί μου και τους είχα νικήσει.

Ήταν σαφώς το πιο δύσκολο διασταύρωμα, αλλά εκεί μετράει η εμπειρία που αποκτάς μέσα από τόσο μεγάλα παιχνίδια. Μου μένει μια πίκρα για τον τρόπο που έχασα. Υπήρχε πρόβλημα ιδιαίτερα στον ημιτελικό αλλά και στον τελικό. Δεν ξέρω αν έγιναν επίτηδες ή αν ήταν ανθρώπινα λάθη. Όλα αυτά είναι εικασίες. Όμως μου στέρησαν 1-2 σημεία στον τελικό, ενώ όταν τον έριξα δύο φορές κάτω δεν πήρε την παρατήρηση που έπρεπε και η οποία θα έκρινε το αποτέλεσμα. Ίσως οι ηλεκτρονικοί θώρακες να λύσουν το πρόβλημα, αλλά θα πρέπει να τελειοποιηθούν πρώτα. Σου δίνουν όμως την ευκαιρία να μην σε πνίγει το άδικο, όπως συμβαίνει σε πολλά παιχνίδια που έχεις χάσει».

ΠΟΙΟΦΕΡ-ΠΛΕΪ;
Μάλιστα επειδή πριν από τον τελικό του Αλέξανδρου είχε προηγηθεί το συμβάν με τον Κουβανό, άνθρωπος της Διεθνούς Ομοσπονδίας τούς είπε: «Προσέξτε. Θέλουμε fair play στον τελικό και να δείξετε την πραγματική εικόνα του Τάε Κβον Ντο». Στο φινάλε, ο Αλέξανδρος ένιωθε αδικημένος και γύρισε προς τον επίσημο εκπρόσωπο της Ομοσπονδίας λέγοντας: «Συγγνώμη, αλλά

ΠΙΚΡΑ

Υπήρχε πρόβλημα με τη διαιτησία, ιδιαίτερα στον ημιτελικό αλλά και στον τελικό. Δεν ξέρω αν έγιναν επίτηδες ή αν ήταν ανθρώπινα λάθη. Όμως μου στέρησαν 1-2 σημεία στον τελικό

αυτό δεν ήταν fair play, ούτε η πραγματική εικόνα του Τάε Κβον Ντο».

Ο Νικολαΐδης, όπως και στην Αθήνα, «έκλεισε» τον κύκλο των μεταλλίων για τα ελληνικά χρώματα. Τελευταίο και τυχερό, όπως λένε και για τα Λαχεία; «Δεν νομίζω ότι το τελευταίο μου μετάλλιο στην Αθήνα ήταν και τυχερό, αφού στους Ολυμπιακούς που ακολούθησαν δεν τα πήγαμε τόσο καλά. Χωρίς να πρέπει να απολογηθούμε μόνο οι αθλητές γι΄ αυτό. Ελπίζω αυτήν τη φορά το μετάλλιο να αποτελέσει το καλύτερο ποδαρικό για το Λονδίνο», λέει ο πρωταθλητής μας, που πικράθηκε από την πορεία των Ολυμπιακών Αγώνων σε ελληνικό επίπεδο μετά τη διοργάνωση της Αθήνας.

ΜΑΘΗΜΑ
«Υπήρχε τεράστια προβολή για το 2004 και ήταν λογικό γιατί γίνονταν στη χώρα μας. Άξιζε όμως και λίγη περισσότερη προσοχή στη συνέχεια ιδιαίτερα σε αθλήματα και αθλητές που παλεύουμε σχεδόν μόνοι μας όλο τον χρόνο. Πιστεύω ότι αυτή οι Ολυμπιακοί του Πεκίνου θα μας γίνουν και ένα μάθημα για την επόμενους, όπου θεωρώ ότι θα πάμε πολύ καλύτερα». Στον λαιμό του ο Αλέξανδρος Νικολαΐδης φοράει ένα κομποσχοίνι, για το οποίο λέει: «Μου το έχει χαρίσει ένα ιδιαίτερα σημαντικό πρόσωπο στη ζωή μου και το φοράω πάντα γιατί μου δίνει τύχη. Ξέρω ότι θα πείτε πως είμαι άτυχος, αλλά εμένα όλες αυτές οι δυσκολίες με πεισμώνουν και προσπαθώ κάθε φορά στους επόμενους Αγώνες να ξεπεράσω κάθε δυσκολία που μου παρουσιάστηκε».

Ο αδελφός του τον κοιτάζει λίγο πιο δίπλα και χαμογελάει, όπως και ο Αλέξανδρος: «Μακάρι οι δικές μου επιτυχίες να είναι μικρογραφίες μπροστά σε αυτές που θα πετύχει ο αδελφός μου στο μέλλον. Είναι εξαιρετικός και έχει τεράστιο ταλέντο», λέει ο πρωταθλητής μας.


«Οι Κορεάτες έκαναν ό,τι ήθελαν στον τελικό»

«Να ξέρετε ότι πίσω από τον Αλέξανδρο αλλά και τα κορίτσια υπάρχουν πολλοί και καλοί αθλητές και η Ελλάδα θα πάει στο Λονδίνο τουλάχιστον με τέσσερις συμμετοχές που θα είναι όλες στα μετάλλια».

Η μεγάλη μάχη του Αλέξανδρου Νικολαΐδη έχει τελειώσει και ο προπονητής του Κώστας Τζιδημόπουλος δεν μπορεί να πιστέψει πως χάθηκε το χρυσό. Όμως βλέπει το μέλλον και αισιοδοξεί για τα νέα ταλέντα. Ξέρει το άθλημα καλύτερα από τον καθένα, αφού είναι ομοσπονδιακός τεχνικός και γενικά προπονητής του τάε κβον ντο εδώ και 25 χρόνια. Είχε προλάβει άλλωστε να κοουτσάρει (το 1985 σε παγκόσμιο πρωτάθλημα στην Κορέα) τον Γιώργο Νικολαΐδη, πατέρα του Αλέξανδρου! Τώρα καμαρώνει όμως και για τον γιο (του οποίου την αδελφή έχει βαφτίσει), ενώ ετοιμάζεται να κοουτσάρει και τον μικρό αδελφό του, Ανέστη. Όταν μιλάει για τον Αλέξανδρο είναι σαν να μιλάει για το παιδί του: «Την τελευταία πενταετία περάσαμε ούτε λίγο ούτε πολύ 13 χειρουργεία. Όσοι δεν τον έζησαν από κοντά όλα αυτά τα χρόνια, δεν μπορούν να το καταλάβουν. Πάντως, αυτήν τη στιγμή το σημαντικότερο είναι ότι ήμασταν εδώ και ότι πήραμε το μετάλλιο. Αν έχει διάθεση και δεν είναι κουρασμένος, θα καταφέρει να πάει και στο Λονδίνο το 2012».

Στο μυαλό του γυρίζει και ο τελικός: «Σας είχα πει ότι δεν κρίνονται τα πάντα στον αγωνιστικό χώρο. Από τον ημιτελικά τα λέγαμε. Στον τελικό οι Κορεάτες έκαναν αυτό που ήθελαν. Είναι το δικό τους άθλημα, έχουν όλους τους κριτές δικούς τους. Γιατί να μην τα λέμε αυτά; Πρέπει να κρυβόμαστε; Ο Αλέξανδρος, όταν ισοφαρίστηκεσωστά- σε 2-2 από τον Κορεάτη, εκείνη τη στιγμή που τον χτύπησε στο κεφάλι είχε πάρει και αυτός ένα σημείο στα πλευρά. Έπρεπε λοιπόν να είναι 3-2. Επίσης στο φινάλε, όσο το σκορ ήταν 4-4, έπρεπε να δοθεί και η δεύτερη παρατήρηση στον Κορεάτη που έπαιζε παθητικά, έτσι ώστε να του αφαιρεθεί ο βαθμός. Κρίμα…», λέει ο Κώστας Τζιδημόπουλος που ήταν προπονητής

ΛΑΘΗ

Στο φινάλε, όσο το σκορ ήταν 4-4, έπρεπε να δοθεί δεύτερη παρατήρηση στον Κορεάτη που έπαιζε παθητικά, έτσι ώστε να του αφαιρεθεί ο βαθμός. Κρίμα…

και της Μόρφως Δροσίδου το 1992 στη Βαρκελώνη, η οποία πήρε μετάλλιο όταν το άθλημα ήταν επίδειξης.

«Μόνον ο ηλεκτρονικός θώρακας θα μας σώσει. Πριν από τέσσερις μήνες χρησιμοποιήθηκε στο Ευρωπαϊκό της Ρώμης και ο Αλέξανδρος πήρε άνετα το χρυσό. Ανάλογα με τη δύναμη που βάζεις στο χτύπημα, το κομπιούτερ καταγράφει αυτόματα τα σημεία. Απ΄ ό,τι ξέρω ο Ζακ Ρογκ έχει δώσει εντολή να χρησιμοποιηθεί ηλεκτρονικός θώρακας από το Λονδίνο το 2012. Μακάρι.

Πάντως εγώ το έλεγα από την πρώτη μέρα στο Ολυμπιακό Χωριό ότι θα πάρουμε μετάλλιο. Μακάρι να ήταν και χρυσό», καταλήγει.


Έπρεπε να τους στηρίζουν Ολυμπιονίκες

Λίγο πιο δίπλα, τον Αλέξανδρο περίμενε για τις αναμνηστικές φωτογραφίες (και όχι μόνο, αφού κάθησε όλη την ημέρα στο γυμναστήριο για να δει τους αγώνες του) ο Πύρρος Δήμας. «Άντε, έπιασα και λίγο μετάλλιο από Πεκίνο και μάλιστα ασημένιο που δεν έχω πάρει ποτέ», είπε γελώντας. Η φιλία τους είναι μακρά, αφού έχουν βρεθεί μαζί και σε άλλους δύο Ολυμπιακούς Αγώνες ως συναθλητές, με τον Πύρρο μάλιστα να παρηγορεί τον Αλέξανδρο μετά τον σοβαρό τραυματισμό του στο Σίδνεϊ. Μια ισχυρή φιλία λοιπόν, που κρατάει χρόνια και λογικά θα τους δούμε δίδυμο και στο Λονδίνο. Αν και ο Πύρρος εξέφρασε και ένα παράπονο:

«Δεν θα μπορούσε η Ελληνική Πολιτεία να φέρει 4-5 ολυμπιονίκες εδώ στους Ολυμπιακούς, να δουν τους Αγώνες και να είναι δίπλα στα παιδιά»;

Αχ βρε Πύρρο, ξεχνάς μάλλον σε ποια χώρα ζεις.


Τέσσερις τελικοί με πόντους στην εκπνοή

Από τον… ξαφνικό θάνατο και το γκολ στο 90΄, ο Αλέξανδρος Νικολαΐδης βρέθηκε τελικά να χάνει το χρυσό με σημείο σχεδόν στις καθυστερήσεις! Επειδή η καλή μέρα φαίνεται από το πρωί (αδύνατο σημείο του Αλέξανδρου), ο Νικολαΐδης ξεκίνησε με έναν συναρπαστικό αγώνα, κόντρα στον Καζάκο μετέπειτα χάλκινο Ολυμπιονίκη Αρμάν Τσιλμάνοφ. Η νίκη ήρθε στην παράταση με τον λεγόμενο «χρυσό πόντο» που έδωσε στον Αλέξανδρο το δικαίωμα να συνεχίσει (4-3).

Στα προημιτελικά, συνάντησε τον Μαροκινό Αμπντελκάντερ Ζρούρι, σε ένα άλλο μεγάλο παιχνίδι όπου ο πρωταθλητής μας επικράτησε τελικά με 5-4.

Στον ημιτελικό περίμενε ο άλλος χάλκινος Ολυμπιονίκης, Νιγηριανός Τσίκα Γιαγκάζι Τσουγκουμερίτζε. Εκεί έγινε η πρώτη χοντρή αδικία για τον Νικολαΐδη, που αν και χτύπησε τρεις φορές τον αντίπαλό του στο κεφάλι (έπρεπε για κάθε φορά να πάρει δύο βαθμούς), έγινε σύσκεψη διαιτητή με κριτές και τις τρεις φορές, και μόνο τη μία του δόθηκαν οι πόντοι. Έστω κι έτσι στο τελευταίο δευτερόλεπτο του ημιτελικού και ενώ πήγαινε για παράταση, ο Νικολαΐδης κατάφερε χτύπημα στον αντίπαλό του και πέρασε στον τελικό (3-2).

«Μιμήθηκα λίγο την εθνική μπάσκετ, που δυστυχώς δεν τα κατάφερε εφέτος να νικήσει με σουτ στην εκπνοή», είπε γελώντας μετά τον αγώνα. «Στον τελικό με τον Κορεάτη Ντογκμίν Τσα, ο Νικολαΐδης ξεκίνησε με δύο απανωτά χτυπήματα (2-0), αλλά στη συνέχεια αιφνιδιάστηκε και βρέθηκε πίσω στο σκορ με 4-2 (αν και του «έφαγαν» ένα σημείο στο 3-2). Κατάφερε να ισοφαρίσει σε 4-4, είχε χρεωθεί και με ποινή ο αντίπαλός του που συνέχιζε να παίζει παθητικά, αλλά δεν πήρε ποτέ τη δεύτερη. Έτσι με ένα έξυπνο πλαϊνό χτύπημα στα 15΄΄ έκανε το 5-4 και πήρε το χρυσό μετάλλιο.

Την ίδια στιγμή από την πλευρά των συγγενών του, ο πατέρας του έχασε την ψυχραιμία του και πέταξε στον αγωνιστικό χώρο 1-2 μπουκάλια, αλλά με την επέμβαση των ψυχραιμοτέρων το συμβάν έληξε εκεί.