Η Κόλαση είναι οι άλλοι

Το φθινόπωρο ετοιμάζεται να επισκεφτεί τη Σκωτία, αλλά η ιδέα δεν της αρέσει καθόλου. Μόνο το γεγονός ότι θα ξανασυναντήσει τους τρεις γιους της εκεί τη συγκινεί. Διαφορετικά, η Λούσι Ίρβιν δεν θα επέστρεφε στον πολιτισμό. Θα έμενε εκεί όπου ζει μήνες τώρα, στους πρόποδες ενός βουνού στη Νοτιοανατολική Βουλγαρία, σε μια καλύβα που εκείνη αποκαλεί «το σπίτι μου».

Πειραματίζεται σε όλη της τη ζωή. Τώρα, κλεισμένη σε ένα πλινθόκτιστο σπίτι του ΄30 στη Βουλγαρία, γράφει το τέταρτο βιβλίο της. «Ζω σαν ερημίτισσα αυτές τις μέρες και θα νιώσω άβολα όταν βρεθώ με άλλους ανθρώπους». Αναφέρεται στο ταξίδι της στη Σκωτία τον Οκτώβριο. Θα είναι μια από τις σπάνιες δημόσιες εμφανίσεις της και θα πραγματοποιηθεί στο Φεστιβάλ Βιβλίου Wigtown, όπου θα μιλήσει για το αγαπημένο της θέμα- τα βιβλία που αναφέρονται σε ερημικά νησιά.

Ο χαρακτηρισμός της «ερημίτισσας» ακολουθεί την 52χρονη συγγραφέα από

ΕΡΗΜΙΤΙΣΣΑ

Το 1983 η Λούσι Ίρβιν έζησε για έναν χρόνο μαζί με έναν άγνωστό της άνδρα σε απομονωμένο νησί του Ειρηνικού

το πρώτο της βιβλίο, το Castaway («Ναυαγοί»), που έγινε διεθνής επιτυχία όταν κυκλοφόρησε το 1983. Βιβλίο αυτοβιογραφικό, έλεγε την ιστορία της όπως την έζησε επί έναν χρόνο στο απομονωμένο νησάκι Τουίν, ανάμεσα στην Αυστραλία και την Παπούα Νέα Γουινέα. Αφορμή για το ταξίδι εκείνο στάθηκε μια αγγελία σε εφημερίδα από τον επίσης συγγραφέα Τζέραλντ Κίνγκσλαντ. Ο Κίνγκσλαντ αναζητούσε «σύζυγο» να τον συνοδεύσει «σε ένα πείραμα στην απομόνωση».

Η περιπέτεια
Αν και στην αρχή ήταν εκείνος που ήθελε να γράψει βιβλίο γι΄ αυτήν την περιπέτεια, η δουλειά της Ίρβιν ήταν αυτή που εντυπωσίασε το αναγνωστικό κοινό. Το 1986 το βιβλίο της γυρίστηκε ταινία («Κάσταγουεϊ: Το Νησί των Ναυαγών», με τον Όλιβερ Ριντ και την Αμάντα Ντόνοχοου). Ήταν το βιβλίο όμως που χωρίς αμφιβολία έκανε τη συγγραφέα γνωστή σε όλο τον κόσμο. «Με καθόρισε αυτό το βιβλίο στους άλλους», λέει. «Επί χρόνια έτσι με έβλεπαν, σαν το κορίτσι που έζησε έναν χρόνο σε ένα έρημο νησί με έναν άνδρα τον οποίο δεν γνώριζε. Η ίδια η εμπειρία αλλά και το γράψιμο ενός βιβλίου με βοήθησε πολύ να αναπτύξω την προσωπικότητά μου και να εμπλουτίσω τη ζωή μου».

Για κάθε συγγραφέα που κάνει επιτυχία με το πρώτο του βιβλίο, η εμπειρία θα ήταν μοναδική. Για την Ίρβιν όμως ήταν κάτι παραπάνω: Σε ηλικία 12 ετών είχε αφήσει το σχολείο και, όπως θα ανέμενε κανείς, δεν είχε φανταστεί ποτέ να γίνει συγγραφέας. «Παρά την επιτυχία, ποτέ δεν αισθάνθηκα άνετα με τη δημοσιότητα. Δεν πήγα να ζήσω σε ένα ερημικό νησί για να΄ ρθουν μετά και να μου πουν τι φόρεμα να φορέσω σε τηλεοπτική εκπομπή στη Νέα Υόρκη. Αυτό συνέβη όμως».

Είναι ευκολότερο
Πάντα έφευγε αυτή η γυναίκα. Και όταν τη ρωτούν γιατί, η απάντηση είναι πάντα η ίδια: «Γιατί είχε ενδιαφέρον». «Χωρίς να ανήκω σε μια συγκεκριμένη ομάδα, μπορούσα ελεύθερα να παρατηρώ. Σχεδίαζα σκίτσα, τα πρόσωπα των ανθρώπων και πράξεις. Αλλά πάντα κρατούσα απόσταση και αυτό μου έμεινε. Είναι ευκολότερο για μένα να ζω μόνη. Δεν μπορείς να πας πουθενά χωρίς να σε βαραίνουν οι εντυπώσεις των άλλων». Ζει στη Βουλγαρία 14 μήνες τώρα και θεωρεί πως είναι έτοιμη να γράψει το επόμενο βιβλίο της. Σε αυτό θα εξετάζει τέσσερις τύπους ανθρώπων: Τους αστούς, τους ανθρώπους της υπαίθρου, τους Ρομά και αυτούς που αποκαλεί «ξένους».


Με μια ματιά

● Η ΙΡΒΙΝ μεγάλωσε τους τρεις γιους της στο Τανέρα Μορ, ένα απομονωμένο νησάκι της Σκωτίας, το οποίο το 2001 είχε μόλις 5 κατοίκους.

● ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ της βιβλίο (Faraway), είναι μεταφορά πραγματικής ιστορίας για ένα ζευγάρι Βρετανών, του Τομ και της Νταϊάνα Χέπγουορθ, που ταξίδεψαν στα Νησιά του Σολομώντα το 1947 με στόχο να δημιουργήσουν εκεί την οικογένειά τους. ● Η ΙΡΒΙΝ ταξίδεψε στην περιοχή και πραγματοποίησε έρευνα προτού γράψει.