[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Τα μηνύματα των καιρών

ΑΝΤΙΓΡΑΦΩ από τηλεγράφημα του ΑΠΕ: «Τα πρωθυπουργικά καθήκοντα στο Νεπάλ αναλαμβάνει επισήμως ο ηγέτης του κόμματος των Μαοϊστών (πρώην ανταρτών) Πούσπα Καμάλ Νταάλ, έχοντας αφαιρέσει από το λεξιλόγιό του τις αναφορές στον Μαρξ και τον Μάο». Παγκοσμιοποίηση γαρ, δύσκολοι καιροί για ιδεολογίες. Που λέτε, αν και ο αποκαλούμενος και Πρασάντα, ψευδώνυμο το οποίο σημαίνει άγριος, φοβερός, έχει συναντηθεί με Αμερικανούς αξιωματούχους, το κόμμα του εξακολουθεί να συμπεριλαμβάνεται στον κατάλογο των τρομοκρατικών οργανώσεων που έχουν συντάξει οι ΗΠΑ.

Στην οικονομία «δείχνει να έχει αποδεχτεί τις ιδιωτικές επενδύσεις» ενώ «έχει υποσχεθεί μεταρρυθμίσεις στην ιδιοκτησία γης για τα εκατομμύρια φτωχούς αγρότες που αποτελούν την πλειοψηφία του πληθυσμού της χώρας».

Αυτά, στο μακρινό Νεπάλ. Σύνδεση με τα καθ΄ ημάς τώρα. Ο «δολοφόνος με το αγγελικό πρόσωπο», ο Γιώργος Παπανδρέου δηλαδή, έχει δικαιώσει εν μέρει τον χαρακτηρισμό που του έδωσαν οι Τούρκοι δημοσιογράφοι και διπλωμάτες όταν ήταν υπουργός Εξωτερικών. Υπήρξε άγριος και φοβερός ως προς τα εσωκομματικά του ΠΑΣΟΚ. Εκεί σταματούν οι όποιες ομοιότητες με τον Πρασάντα. Δεν είχε υιοθετήσει ποτέ ακραίες ιδεολογικές αναφορές, εκ πεποιθήσεως τάσσεται υπέρ των ιδιωτικών επενδύσεων και, φυσικά, αν περιλαμβάνεται σε κάποια αμερικανική λίστα, αυτή θα είναι σίγουρα «λευκή». Όμως τι «φταίει» και δεν έχει γίνει ακόμη πρωθυπουργός; Σίγουρα η βαριά (με την κακή έννοια) κληρονομιά του κυβερνητικού ΠΑΣΟΚ που του κληροδότησε ο προκάτοχός του, σίγουρα και τα δικά του λάθη και ασφαλώς ο αντίπαλός του. Οι ικανότητες του Καραμανλή, ο σοβαροφανής λαϊκισμός του ως αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης και η άφθαρτη- αν και πομπώδης…- αρχηγική του εικόνα συνέβαλαν σ΄ αυτό. Τώρα τα πράγματα είναι πολύ, μα πολύ, διαφορετικά.

Καραμανλής και Παπανδρέου επέστρεψαν από τις διακοπές τους σε ένα ριζικά διαφορετικό πολιτικοκοινωνικό σκηνικό. Τα υπόγεια ρεύματα της δυσφορίας των πολιτών θα εκδηλωθούν από το φθινόπωρο. Ο μεν Πρωθυπουργός, τι είχε- τι έχασε, πάλι κερδισμένος θα βγει. Ο δε πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ όμως έχει ευθύνη. Και απέναντι στην παράταξή του και απέναντι στον τόπο. Η παραμικρή αβελτηρία θα είναι ασυγχώρητη. Εκτός… εκτός και αν οι «μικροί και σκόρπιοι» του ΣΥΡΙΖΑ, ο Τσίπρας και ο Αλαβάνος, αποδειχθούν εξυπνότεροι και με πιο ευαίσθητες κεραίες και αποκωδικοποιήσουν σωστά τα μηνύματα των καιρών.

Άλλωστε καλύτερος είναι ο Πρασάντα;