Επικοινωνία με Face book

Το Face book αποτελεί τη μόδα της εποχής, και έχει κυριεύσει χιλιάδες νέους και νέες, που ξημεροβραδιάζονται στο κομπιούτερ αλλάζοντας μηνύματα και φωτογραφίες.

Στο μακρινό και απομονωμένο Τσινγκάο όμως, όπου διεξάγονταν τα αγωνίσματα της ιστιοπλοίας, για τη Σοφία Μπεκατώρου, τη Σοφία Παπαδοπούλου και τη Βιργινία Κραβαριώτη, αποτελούσε παράθυρο επικοινωνίας με την Ελλάδα και την καλύτερη συντροφιά για τα κορίτσια μας στο δύσκολο δρόμο προς το χάλκινο μετάλλιο της κατηγορίας των Ινγκλινγκ.

«Είχαμε 1500 υποστηρικτές μαζί μας. Μέσω του Face book. Μέσα σε ενάμιση μήνα που δημιουργήσαμε το γκρουπ των φίλων μας, ανταποκρίθηκε πολύ άμεσα ο κόσμος και ήταν πολύ συγκινητικό το γεγονός ότι είχαμε τόσα πολλά μηνύματα συμπαράστασης. Η ιστιοπλοΐα, είναι ένα άθλημα που αν το γνωρίσεις καλά θα το αγαπήσεις και πλέον μέσω του ίντερνετ, είναι εύκολο να μεταφέρουμε της εμπειρίες μας. Κάθε μέρα είχαμε τουλάχιστον 25 καινούργια άτομα στο γκρούπ μας που τους ενημερώναμε όπως και τους άλλους καθημερινά.

Σε ένα άθλημα που είμαστε τόσο απομονωμένοι, αυτή η επικοινωνία με τον κόσμο ήταν ότι καλύτερο για μας και σαφώς ήταν η παρέα που μας κράτησε συντροφιά» λεει η Σοφία Μπεκατώρου, που μέσα σε λιγότερο από δύο χρόνια άφησε το εγγυημένο και επιτυχημένο 470, με την «κολλητή» της Αιμιλία Τσουλφά (που έβαλε μπρος τη φαμίλια της) δημιουργώντας ένα εξίσου αξιόμαχο πλήρωμα, έστω και σε μια νέα κατηγορία, όπως είναι τα Ινγκλινγκ.

Μάλιστα από την πρώτη στιγμή είχε ξεκάθαρους στόχους:

«Ήταν το μετάλλιο, τίποτε λιγότερο. Για αυτό προετοιμαστήκαμε και μάλιστα κάποια στιγμή έγινε και η αλλαγή στο πλήρωμα (η Κραβαριώτη αντικατέστηκε τη Χαραμουντάνη).

Ήταν κομβικό σημείο για να αλλάξουν τα δεδομένα και εκεί ίσως κρίθηκε το μετάλλιο» τόνισε η Σοφία Μπεκατώρου, που έχει δεχτεί αγωγή από τον πατέρα της κοπέλας.

Κάθε μέρα το πρωί, στον καθρέφτη του μπάνιου τους, στο δωμάτιο τους στο μακρινό Τσινγκάο, οι κοπέλες έγραφαν και ένα διαφορετικό σύνθημα.

«Συγκέντρωση» , «Υπομονή» «Κοίτα παντού» «Αποφάσισε σε χρόνο ντε τέ» «καθαρό μυαλό» «αγάπη» «πίστη» «ολοι για έναν και ένας για όλους» «Η μάχη είναι με τον εαυτό μας»

‘Όλα αυτά τα συνθήματα, τα έχουν αφήσει εκεί και τα βλέπουν ακόμα γελώντας για αυτά που πέρασαν όλες αυτές τις μέρες (από τις 23 Ιουνίου βρίσκονται εκεί)

«Όταν ήρθαμε βρήκαμε ομίχλη, πολλά φύκια και είπαμε: Που ήρθαμε. Ευτυχώς καθάρισαν. Βγήκαν χιλιάδες βάρκες και στρατός, τα μάζεψαν και καθάρισε η θάλασσα. Αργότερα και μετά από μια καταιγίδα ξαναβγήκαν και πάλι τα ίδια. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πως ήταν τα πράγματα και οι συνθήκες τότε» λεει η Σοφία Μπεκατώρου, που είχε την τύχη να έχει μαζί της τον άνδρα της Ανδρέα Κοσματόπουλο (12ος με τον Παπαδόπουλο στα 470) αλλά και τους γονείς της. Φυσικά ούτε που σκέφτεται να του κάνει…πλάκα με τα μετάλλια.

«Αν είναι δυνατόν. Άλλωστε ένα κομμάτι από αυτό (δείχνει το χάλκινο μετάλλιο) ανήκει και στον Ανδρέα που με έχει στηρίξει τόσο πολύ».

Η πλάκα στο σκάφος είναι δεδομένη, αλλά την ώρα της δουλειάς όλοι στο πόστο τους. Την ώρα της παρουσίασης στη συνέντευξη Τύπου, κρατούν τα χέρια τους και οι τρεις.

«Η μία συμπληρώνει την άλλη και το ρητό στους δύο τρίτος δεν χωρεί, δεν ταιριάζει σε μας» λεει η Βιργινία Κραβαριώτη (μπήκε το Μάρτιο στην ομάδα) που από μόνη της…παίρνει τον τίτλο της πιο γκρινιάρας.

«Κάναμε μεγάλη προσπάθεια έως τώρα, αλλά αυτό που κάνουμε το θέλουμε πραγματικά» λεει η Σοφία Παπαδοπούλου, ενώ τους ρόλους τους έχουν μοιράσει άψογα τους οποίους εξηγεί ο προπονητής τους Θανάσης Πινιάρης:

«Η Βιργινία κάθεται στο μπροστινό πανί, το μικρό. Η Σοφία Παπαδοπούλου στο στη μέση, έχει το μπαλόνι και είναι υπεύθυνη της ισορροπίας και της ταχύτητας του σκάφους και η Σοφία Μπεκατώρου κάθεται πίσω και έχει το τιμόνι».

Όσο για το πως βλέπει η «παλιά καραβάνα» Σοφία Μπεκατώρου το νέο της πλήρωμα:

«Η Βιργινία είναι ευχάριστος άνθρωπος και έφερε χαρά στην ομάδα μια ανεμελιά, αλλά και όρεξη για δουλειά και καλές επιλογές. Η Σοφία έφερε τη σταθερότητα, την αγάπη για αυτό που κάνει και την υπομονή. Εγώ έχω αναλάβει περισσότερο το τεχνικό κομμάτι, αλλά να ξέρετε ότι για να γίνουν όλα αυτά δούλεψαν πολλοί άνθρωποι. Όταν γυρίσουμε στην Αθήνα στόχος μας είναι να μαζέψουμε όλη την ομάδα και τότε θα δείτε πως είναι πάνω από 50 άτομα που έπρεπε να δουλέψουν για να φτάσουμε ως εδώ».

Τα τρία κορίτσια κατάφεραν τελικά να αγωνιστούν με ελληνικά πανιά και είναι υπερήφανες για αυτό (ο αρχικός προγραμματισμός ήταν να αγωνιστούν με ρωσικά).

Τώρα διακοπές λίγες μέρες (με θάλασσα απαραίτητη) και επιστροφή με νέο σκάφος και ίσως νέα κατηγορία;

«Ακόμα δεν ξέρουμε τι θα κάνουμε, γιατί γίνονται κάποιες αλλαγές. Περιμένουμε να δούμε την ανακοίνωση από τη διεθνή ομοσπονδία και θα αποφασίσουμε» καταλήγει η Σοφία Μπεκατώρου.