Η σκάλα της φθοράς

ΕΝΤΑΞΕΙ, ΤΟΝ Αύγουστο δεν γίνονται δημοσκοπήσεις. Αλλά χρειάζεται γκάλοπ για να αντιληφθούμε ότι η κυβέρνηση παρουσιάζει έντονα σημάδια φθοράς; ΟΚ, δεν κατεβαίνει με το ασανσέρ, αλλά από τη σκάλα, αν αυτό ενδιαφέρει ορισμένους. Αλλά κατεβαίνει…

Η υπόθεση Παυλίδη ήλθε να προστεθεί σε όλη εκείνη τη μακρά αλυσίδα σκανδάλων- ώς και το Ρώυτερ σκόνταψε πάνω της. Και λειτουργεί προσθετικά στην εικόνα της Ν.Δ., όπως άλλωστε λειτουργούν όλες οι βρώμικες υποθέσεις.

Παράλληλα, μέσα στη Νέα Δημοκρατία πληθαίνουν εκείνοι που νιώθουν- ο καθένας για τους δικούς του ιδιοτελείς λόγους- άβολα. Οι «Τατούληδες» γίνονται όλο και περισσότεροι. Και με πλειοψηφία δύο εδρών, καμία κυβέρνηση δεν ένιωσε σταθερότητα. Προσθέστε και τη διαπίστωση που κάνουν πλέον όλο και περισσότεροι Έλληνες- που συνοψίζεται στη φράση «δεν πάμε καλά», στα οικονομικά, εννοείται- και έχετε όλο το παζλ.

Ο ορισμός του αδιεξόδου
ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ όλα αυτά; Όχι οπωσδήποτε κάτι σημαντικό. Ό,τι κι αν συμβαίνει, όπως κι αν νιώθουν οι πολίτες, οι βασικές παράμετροι της πολιτικής ζωής είναι δύσκολο να αλλάξουν: ο κ. Κ. Καραμανλής διατηρεί το προβάδισμα- και κατά πάσα πιθανότητα το ίδιο συμβαίνει και με το κόμμα του.

Ωστόσο η δυσαρέσκεια που κυριαρχεί στη χώρα, μόλις έναν χρόνο μετά τις εκλογές- εξπρές του περασμένου Σεπτεμβρίου, τον αναγκάζει να κάνει κάποιες κινήσεις. Αν η πλειοψηφία του ήταν άνετη, θα μπορούσε να τελειώσει την ιστορία με έναν ανασχηματισμό. Φύγε εσύ, έλα εσύ και τα ξανασυζητάμε τα πράγματα σε μερικούς μήνες. Αλλά φαντάζεστε να κάνει ανασχηματισμό και να αφήσει πάλι απ΄ έξω τους αντάρτες του;

Θα μπορούσε πάλι, να αλλάξει πρόσωπα και πολιτική στα οικονομικά. Αλλά δεν την έχει χρεωθεί προσωπικά την οικονομική πολιτική του κ. Γ. Αλογοσκούφη;

Προφανώς- άλλωστε, φροντίζει να το υπενθυμίζει και ο ίδιος ο υπουργός. Τι απομένει; Ή συνέχιση του κατήφορου ή κάλπες με σχεδόν βέβαιη την αδυναμία επίτευξης αυτοδυναμίας- για να αποδειχθεί ότι καμιά φορά και στις δημοκρατίες υπάρχουν αδιέξοδα.