«Δουλεύω και κάνω 3 μήνες διακοπές»

«Αν περίμενα να είμαι άνετος οικονομικά για να κάνω μεγάλα ταξίδια, δεν θα πήγαινα ποτέ. Αν έχεις οικονομική άνεση συνήθως δεν έχεις χρόνο», λέει στα «ΝΕΑ» ο κ. Γιάννης Δασκαλάκης, ένας από τους τυχερούς Έλληνες που κάνει διακοπές πολύ περισσότερο από δεκαπέντε μέρες τον χρόνο, που είναι ο μέσος όρος.

Έτσι εξηγεί την απόφαση που πήρε πριν από τρία χρόνια. Τουλάχιστον τρεις μήνες τον χρόνο διαρκούν οι διακοπές του και περιλαμβάνουν ταξίδια σε μέρη που είχε σημαδέψει στον χάρτη. «Ο δρόμος μου στο φετινό ταξίδι πέρασε από Μπολόνια, Μιλάνο, Ζυρίχη, Λουξεμβούργο, Μπριζ, Άμστερνταμ, Βερολίνο, Κοπεγχάγη, Όσλο και τώρα είμαι “χωμένος” στα υπέροχα φιόρδ της Νορβηγίας, κάπου στον 64ο παράλληλο», μας λέει.

Η φετινή «περιπέτειά» του ξεκίνησε στις αρχές Ιουνίου και θα λήξει, σύμφωνα με τους υπολογισμούς του, τις πρώτες ημέρες του Σεπτέμβρη. Πώς καταφέρνει κανείς να απολαμβάνει διακοπές διαρκείας όταν οι περισσότεροι μόλις και μετά βίας μπορούν να κάνουν 15 μέρες; «Η δουλειά μου είναι γραφίστας. Δουλεύω freelancer που σημαίνει ότι μπορώ να επιλέγω εν μέρει το πρόγραμμά μου και τους συνεργάτες μου», τονίζει και συνεχίζει: «Τα τελευταία τρία χρόνια- που αποφάσισα να αφιερώνω στα ταξίδια μου τουλάχιστον τρεις μήνες- συνεργάζομαι με δύο ανθρώπους οι οποίοι κατανοούν τις επιθυμίες μου και τις προτεραιότητές μου. Έτσι δεν δυσκολευόμαστε να κάνουμε έναν τέτοιο προγραμματισμό στη δουλειά, και μπορώ να φύγω 3-4 μήνες χωρίς να τους λείψει η συνεργασία μας».

Δεν παραλείπει βέβαια να εξηγήσει πως δουλεύοντας με αυτόν τον ρυθμό η κατάσταση στα οικονομικά του δεν είναι ποτέ άνετη. Ωστόσο αυτό δεν φαίνεται να τον ενοχλεί, αφού όπως επισημαίνει, «στο δικό μου μετρικό σύστημα όπου ο ελεύθερος χρόνος είναι χρυσός, είμαι πλούσιος».

«Στο δικό μου μετρικό σύστημα όπου ο ελεύθερος χρόνος είναι χρυσός, είμαι πλούσιος»

«Είμαι περίεργος». Τα ταξίδια γι΄ αυτόν είναι κομμάτι της ζωής του. «Όταν ταξιδεύω νιώθω ότι είμαι στο στοιχείο μου. Είμαι περίεργος και η περιέργεια νομίζω υπήρξε ένας από τους κινητήριους μοχλούς που ωθούσε τον άνθρωπο σε ανακαλύψεις». Η επιθυμία του είναι να βρεθεί σε μέρη που έχει γνωρίσει μέσα από βιβλία και ντοκιμαντέρ. Αυτά κατά κάποιο τρόπο τραβούν τις γραμμές στο χάρτη του και χαράσσουν την πορεία του ταξιδιού του κάθε φορά.

Φυσικά, όπως τονίζει, αυτό που υπερισχύει πέρα από το φυσικό και ιστορικό ενδιαφέρον που μπορεί να έχει μια χώρα την οποία επισκέπτεται, είναι η επαφή με τους ανθρώπους. «Περισσότερο απ΄ όλα μου αρέσει να γνωρίζω και να συνομιλώ με ανθρώπους απ΄ όλο τον κόσμο. Όχι ως τουρίστες στη χώρα μας, που όπως είναι λογικό βρίσκονται σε ψυχολογία διακοπών, αλλά στη δικιά τους χώρα. Να καταλάβω την κουλτούρα τους και τον τρόπο που ζουν με την καθημερινότητά τους», σημειώνει.

Γι΄ αυτόν η επαφή με τους ανθρώπους έχει τα κέρδη της. Όπως χαρακτηριστικά λέει, «οι επαφές με ανθρώπους από διαφορετικές κουλτούρες είναι φυσικό να σε επηρεάσουν. Μπορεί να αποτελέσουν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για ενδοσκόπηση. Να δεις από μια άλλη οπτική γωνία τη δική σου καθημερινότητα».


Η μεγαλύτερη δαπάνη είναι τα καύσιμα

Τα πολυήμερα ταξίδια φαντάζουν άπιαστο όνειρο για τους περισσότερους, όχι μόνο λόγω έλλειψης χρόνου αλλά και χρημάτων, αφού το να επισκεφτεί κάποιος τόσες χώρες είναι ιδιαίτερα δαπανηρό. Ο κ. Δασκαλάκης εξηγεί τον τρόπο με τον οποίο μειώνει το κόστος των ταξιδιών του: «Η αλήθεια είναι ότι ταξιδεύω όσο πιο οικονομικά μπορώ. Μένω σε κάμπινγκ, σε φίλους, οι οποίοι όσο ταξιδεύω πληθαίνουν, κάποιες φορές σε hostel και βέβαια στο αυτοκίνητο. Στο περυσινό ταξίδι στην Ευρώπη- Ιταλία, Γαλλία, Ανδόρα, Ισπανία, Πορτογαλία, Γερμανία, Κορσική- ξόδεψα περίπου 2.500 ευρώ για δύο και κάτι μήνες. Περίπου τα 1.000 ευρώ ήταν για βενζίνη». Οι εκτιμήσεις του «επίμονου ταξιδευτή» για τον φετινό προϋπολογισμό του ταξιδιού δεν είναι καθόλου αισιόδοξες. Βασικό πρόβλημα είναι η τιμή της βενζίνης, η οποία ειδικά φέτος έχει ανέβει πολύ. Επιμένει όμως να χρησιμοποιεί για τα ταξίδια του το αυτοκίνητο, γιατί όπως λέει του δίνει ανεξαρτησία. Μπορεί να σταματήσει στο πιο απίθανο χωριουδάκι που του αρέσει.
Κάθε εμπόδιο για καλό

Τα ταξίδια όμως έχουν και τις δυσκολίες τους. «Αλλά ακόμη και μέσα από αυτές, στο τέλος βγαίνεις κερδισμένος. Για παράδειγμα, στην αρχή του φετινού ταξιδιού, σε κάποιο μικρό χωριό της Ελβετίας σε μια καταιγίδα, το αμάξι έσβησε. Η κατάσταση δεν φαινόταν και πάρα πολύ καλή. Ήμουν μέσα στη βροχή, στη μέση ενός επαρχιακού δρόμου. Το πρώτο όμως αμάξι που πέρασε σταμάτησε, βγήκε ένας χαμογελαστός 60άρης Ελβετός με τη γυναίκα του και του εξήγησα τι μου συνέβη. Προθυμοποιήθηκε να με βοηθήσει να πάω στο συνεργείο αλλά, όπως μου είπε, άνοιγε σε μια ώρα. Προσφέρθηκαν να με φιλοξενήσουν κι έτσι βρέθηκα σε ένα χωριάτικο ελβετικό σπίτι, να τρώω τα παραδοσιακά τους εδέσματα. Φεύγοντας, μου έκανε δώρο τον ελβετικό σουγιά του», αναφέρει.