[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Πιο σιγά, καλέ…

Ένας κλασικός Νεοέλληνας, με την απαραίτητη κοιλίτσα και το αναπόσπαστο τσιγάρο στο χέρι πρωί πρωί, με περιμένει ανυπόμονα μέσα στο αυτοκινητάκι του, πίσω από το δικό μου στο γκαράζ του πλοίου- μόλις είχε δέσει το καράβι στο λιμάνι του Πειραιά. Τον ακούω να αναμασά δυνατά, όπως επίσης κάθε μέσος Νεοέλληνας που σέβεται τον εαυτό του, τα ειρωνικά και αγενή σχόλιά του, με το πόδι να τρέμει από την ανυπομονησία του να πατήσει το γκάζι και να βγει. Για να πάει πού; Να κολλήσει πίσω από το μποτιλιάρισμα που σε περιμένει στο (πάντα τριτοκοσμικό) πρώτο λιμάνι της χώρας και να προχωρήσει πέντε βήματα το τέταρτο! Με κοιτά εχθρικά, επειδή δεν έφθασα πρώτη πρώτη, κλωτσώντας τους άλλους μπροστά μου στις σκάλες του πλοίου, όπως τον είχα δει να κάνει ο ίδιος- και όχι μόνο αυτός βέβαια- ενωρίτερα. Την ίδια- νευρική και μη παραγωγική- βιασύνη συναντάς παντού. Από κάθε ηλικία, από άνδρες και γυναίκες. Τα μηχανάκια στριμώχνονται ανάμεσα στις πόρτες και στους καθρέφτες των οδηγών που τους «εμποδίζουν»- γδέρνοντας τις μεν και σπάζοντας τους δεκαι διαμαρτύρονται κι από πάνω, που δεν σκαρφαλώνεις στο πεζοδρόμιο για να περάσουν! Αυτοκίνητα και μοτοσυκλέτες έρχονται και κάθονται μπροστά από το κόκκινο φανάρι (και, κατά κανόνα, πάνω στη διάβαση των πεζών, αλλά αυτό είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία), χωρίς να παίρνουν είδηση όταν ανάψει το πράσινο και έτσι καθυστερώντας τελικά περισσότερο! Στις ουρές- σε οποιαδήποτε ουρά τράπεζας, μαγαζιού ή κινηματογράφου και βέβαια αυτές των ημερών στα πλοία και στα αεροπλάνα- «βιάζονται» και μπαίνουν δήθεν αθώα από το πλάι- εκτός εάν βρεθεί κάποιος και τους θυμίσει ότι «όλες οι ουρές αρχίζουν από… πίσω».

Οι Έλληνες βιάζονται, βιάζονται τρομερά… Κορνάρουν επίμονα, σπρώχνουν, βρίζουν, γκρινιάζουν, χειρονομούν, τσακώνονται. Για να πάνε πού; Για να κάνουν τι; Για να δουλέψουν περισσότερο; Χλωμό… Για να προλάβουν την όπερα, το γυμναστήριο, το θέατρο ή τη διάλεξη; Κι αυτό μάλλον σπάνιο. Μήπως, τότε, για να φθάσουν γρηγορότερα στον καναπέ, στην πολυαγαπημένη τους τηλεορασούλα, στον φραπέ τους, στην μπριζόλα τους; Ίσως… Ένα ακόμα νεοελληνικό μυστήριο…

Πού πάτε, καλέ;