[ Διαστάσεις ] Τα ντεσιμπέλ των μουεζίνηδων

Οι μουεζίνηδες στο Μαρόκο θυμίζουν με μελωδικές φωνές στους πιστούς ότι ήρθε η ώρα να προσευχηθούν και στους ξένους τουρίστες πόσο μακριά βρίσκονται από τον τόπο τους. Τελευταία, όμως, έγιναν αντικείμενο έντονης διαμάχης.

Το Μαρόκο, μια χώρα 33 εκατομμυρίων κατοίκων, συγκεντρώνει περισσότερους από 7 εκατομμύρια τουρίστες κάθε χρόνο. Μήπως, όμως, τα ντεσιμπέλ από τα μεγάφωνα που καλούν τους πιστούς στο τζαμί επαναλαμβάνοντας επί πέντε λεπτά «σπεύσατε στο τζαμί, σπεύσατε στο τζαμί», ενοχλούν τους επισκέπτες; Αυτό φαίνεται ότι σκέφτηκε η κυβέρνηση του Μαρόκου που αποφάσισε να «εκσυγχρονίσει» το σύστημα, προκαλώντας τις οργίλες αντιδράσεις των ζηλωτών της θρησκείας. Οι υπέρμαχοι της μουσουλμανικής παράδοσης κατηγορούν τις αρχές ότι δεν σέβονται τη θρησκεία και πως το μόνο που θέλουν είναι να ευχαριστήσουν τους Δυτικούς και την τοπική φιλελεύθερη ελίτ. Η διαμάχη αυτή ξέσπασε σε μια χώρα που θεωρείται παραδοσιακή σε θέματα θρησκείας και σύμμαχος των Ηνωμένων Πολιτειών. Την ίδια ώρα, ωστόσο, εκφράζονται φόβοι ότι έχει γίνει η έδρα της Αλ Κάιντα στη Βόρεια Αφρική.

Το τελευταίο διάστημα η κυβέρνηση και οι «πλούσιοι Δυτικοί» κατηγορήθηκαν σε δύο διαφορετικές περιπτώσεις ότι επιχείρησαν να μειώσουν την ένταση στη φωνή των μουεζίνηδων που καλούν τους πιστούς για προσευχή. Στην πρώτη περίπτωση, η Νούζχα Σκάλι, υπουργός Εσωτερικών και σε θέματα Οικογένειας, κατηγορήθηκε ότι προωθεί έναν σχετικό νόμο με τον οποίο οι μουεζίνηδες υποχρεώνονται να ακούγονται λιγότερο στις τουριστικές περιοχές. Η υπουργός, φεμινίστρια και πρώην κομμουνίστρια, συγκέντρωσε τα πυρά πολλών εφημερίδων, οι οποίες σημείωναν ότι επιχειρεί να περιθωριοποιήσει το Ισλάμ. Κάποιοι σκληροπυρηνικοί ιμάμηδες την καταράστηκαν δημοσίως. Η ίδια αρνείται ότι σκοπεύει να φιμώσει τους μουεζίνηδες. Δεν αρνείται, όμως, ότι από τη θέση της θέλει να προωθήσει τα δικαιώματα των γυναικών στο πλαίσιο μιας ευρύτερης σύγκρουσης ανάμεσα σε δυο κοινωνικά μοντέλα: το ένα «του εκσυγχρονισμού, της ισότητας και της ανεκτικότητας» και το άλλο «της καθυστέρησης και της οπισθοδρόμησης».

Νωρίτερα αυτόν τον χρόνο, μια γυναίκα από τη Γαλλία, η Άνι Λαφορέτ, κατηγορήθηκε ότι έκλεισε ένα τέμενος στο Μαρακές που βρισκόταν κοντά στο πολυτελές ξενοδοχείο της. Αν και η Λαφορέτ αρνήθηκε τις κατηγορίες, δέχθηκε απειλές για τη ζωή της από ισλαμικές ιστοσελίδες. Οι τοπικές αρχές άνοιξαν και πάλι το τέμενος, απ΄ όπου και ακούγεται το κάλεσμα σε προσευχή κάθε μέρα στις 4.30 το πρωί. «Οι τουρίστες ξέρουν ότι είναι μέρος της ζωής εδώ» δηλώνει η Λαφορέτ.

Όπως σημειώνει, πάντως, ο Ολιβιέ Ρόι, συγγραφέας του βιβλίου «Παγκοσμιοποιημένο Ισλάμ», οι εντάσεις αυτές είναι νέο φαινόμενο. Το Μαρόκο έχει μια σημαντική «ιστορία συμβίωσης»- οι χίπις, για παράδειγμα, ήταν τη δεκαετία του 1970 καλοδεχούμενοι τουρίστες. Και οι μουεζίνηδες σπάνια ακούγονταν πριν από 30 χρόνια στο κοσμοπολίτικο Μαρόκο.