[ Πρόσωπα ] Ο ωραίος της όπερας

Ο ευρωπαϊκός Τύπος τον έχει χαρακτηρίσει «Μπράντο της όπερας».

Και οι σκηνοθέτες δεν παραλείπουν να βάζουν τον βαρύτονο Έρβιν Σροτ να επιδεικνύει και λίγο τους εντυπωσιακούς μυς του.

Πέρυσι ο Σροτ αποκάλυψε το μυώδες στέρνο του, μεταξύ άλλων, στο Λος Άντζελες, στην Ουάσιγκτον και στο Κόβεντ Γκάρντεν του Λονδίνου. Το τραγούδι του ξεχειλίζει τεστοστερόνη και το κλου του ρεπερτορίου του, από το 2003 που έμαθε τον ρόλο, είναι ο Ντον Τζοβάνι του Μότσαρτ, ο πιο διάσημος γυναικάς στην ιστορία της όπερας. Ο βαρύτονος αυτός, ο οποίος γεννήθηκε το 1972 στην Ουρουγουάη, είναι ο πιο αθλητικός από τους τραγουδιστές του λυρικού θεάτρου: συχνάζει στα γυμναστήρια, τρέχει και κολυμπάει τακτικά. Τα αγγλόφωνα μπλογκ τον χαρακτηρίζουν barihunk (κάτι σαν «βαρυ-παιδαρά», με το πρώτο συνθετικό από το «βαρύτονος»).

Αυτό τον καιρό κυκλοφορεί από τη λονδρέζικη δισκογραφική εταιρεία Decca το πρώτο CD με άριες του Σροτ. Επίσης, στο Φεστιβάλ του Ζάλτσμπουργκ, που συνεχίζεται ώς τις 31 Αυγούστου, ο Σροτ υποδύεται τον υπηρέτη Λεπορέλο στον «Ντον Τζοβάνι». Το βράδυ της πρεμιέρας, στις 27 Ιουλίου, ανάμεσα στο κοινό ήταν η Ρωσίδα υψίφωνος Άννα Νετρέμπκο, η πιο περιζήτητη σήμερα ντίβα στον κόσμο που είναι αρραβωνιασμένη από τον περασμένο χειμώνα με τον Σροτ και περιμένουν παιδί το φθινόπωρο. Η σχέση αυτή έκανε διάσημο εν μια νυκτί τον Σροτ, που καλείται τώρα να αποδείξει ότι η διασημότητά του δικαιολογείται και σε καλλιτεχνικό επίπεδο. Όχι πως δεν είναι καλός. «Ουδέποτε είδα Ντον Τζοβάνι τόσο κακό, τόσο γοητευτικό, τόσο αστείο και άστατο όσο αυτόν του Έρβιν Σροτ», έγραψε ο κριτικός των «Νιου Γιορκ Τάιμς». Σύμφωνα με το βιεννέζικο «Προφίλ», ουδείς μπορεί να τραγουδήσει καλύτερα την άρια του Μπάνκο στον «Μάκβεθ» του Βέρντι και ο Φίγκαρο του Μότσαρτ μοιάζει γραμμένος γι΄ αυτόν.

Ο Σροτ βρέθηκε για πρώτη φορά στη σκηνή σε ηλικία 8 ετών ως κομπάρσος στην «Τόσκα» του Πουτσίνι. Το πάθος για την όπερα δεν τον εγκατέλειψε από τότε. Το 1980 η οικονομία της Ουρουγουάης κατέρρευσε και η οικογένειά του βρέθηκε μέσα στη φτώχεια. Ένδεκα χρόνων, ο Έρβιν έπλενε αυτοκίνητα στους δρόμους του Μοντεβιδέο, γυάλιζε παπούτσια, έκανε τον μικροπωλητή. Δεν είχε χρήματα και είχε κάνει ελάχιστες σπουδές, όμως κατάφερε να πάει στην Ιταλία για μαθήματα, να τραγουδήσει μπροστά στον Πλάθιντο Ντομίνγκο, να εμφανιστεί το 1998 στον περίφημο διαγωνισμό Οperalia του Αμβούργου και να κερδίσει το πρώτο βραβείο. Ο ίδιος λέει πως δεν είναι σύμβολο του σεξ, ούτε προϊόν του μάρκετινγκ, αλλά ένας πολεμιστής. «Η όπερα δεν είναι διαγωνισμός ομορφιάς», τονίζει. «Το μόνο πλεονέκτημα για έναν τραγουδιστή είναι να έχει ωραία φωνή και να ξέρει να τη χρησιμοποιεί για να μεταφέρει αισθήματα και χρώματα».