[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Έναν καφέ σκέτο

Παρακολουθώ με θαυμασμό, καθώς ο «ποιητής» – ο μπροστινός μου συγκεκριμένα- δίνει την παραγγελία του. Κάτι που ακούγεται εξωτικά γοητευτικό, μυστικά απρόσιτο και υπέροχα κωδικοποιημένο με περικοκλάδες γεύσεις και υποσχέσεις για ποταμούς απόλαυσης. Έπειτα από αυτό, όπως συμβαίνει κάθε φορά, σαστίζω. Την επόμενη φορά, σκέφτομαι, θα πρέπει να έχω μελετήσει καλύτερα- ίσως αν μπορώ, αν επιτρέπεται κιόλας, να πάρω μαζί μου μια από εκείνες τις λίστες με τα υπέροχα ονόματα και να αποστηθίσω κάποια, από αυτά που ζωντανεύουν στο μυαλό μακρινά ταξίδια, καινούργιες απολαύσεις, μοναδικές εμπειρίες. Όμως φτάνει η σειρά μου. Ο υπάλληλος με κοιτάει με το υπομονετικό χαμόγελό του. Έναν καφέ, λέω. Και σαστίζει εκείνος.

Τότε αρχίζει να με ρωτάει διάφορα πράγματα, με λέξεις που έχει πάντα πρόχειρες όταν κάποιος του ζητάει έναν καφέ, αλλά όχι με ερωτήσεις όπως «πόση ζάχαρη;» και «γλυκό ή μέτριο;» αλλά άλλες λέξεις, φρέσκες με το άρωμα ακόμη επάνω τους, όχι τόσο του καβουρδισμένου κόκκου όσο της ζελατίνας του καινούργιου, της καθαρότητας της περιγραφής, της χάι-τεκ ανάλυσης.

Αυτό, δείχνω στον κατάλογο που είναι απέναντι κρεμασμένος. Η τύχη είναι με το μέρος μου, νιώθω πως έκανα τη σωστή επιλογή κι έτσι συνεχίζω. Πετυχαίνω και το μέγεθος που θέλω να παραγγείλω, τελικά δεν είναι δύσκολη υπόθεση, σκέφτομαι- δίπλα μου όμως ένας άλλος «ποιητής» καταθέτει την ευφάνταστη επιλογή του- μα πού τα ξέρει όλα αυτά απ΄ έξω; Τον θαυμάζω. Δεν μπορεί, κάπου θα εκπαιδεύονται οι νέοι. Όπως μαθαίναμε τα ανώμαλα ρήματα στα σχολεία, σήμερα μαθαίνουν τις ποικιλίες του «μακιάτο». Υπομονετικά, με προσήλωση και πολλές επαναλήψεις. Εκτός και αν γεννιούνται τα παιδιά πια με τέτοιες ικανότητες, να βρίσκουν τον δρόμο τους μέσα στα ονόματα, σε τίτλους και περιγραφές, που σε κάνουν ακόμη να ξεχάσεις και αυτό το ίδιο που περιγράφουν. Και χρειάζεται μάλλον να το λες μέσα σου συνεχώς σαν ποίημα, σαν τη λίστα με τα ψώνια, που θα σου θυμίζουν γεύσεις, εικόνες, πρόσωπα, όλα αυτά που αχνοφαίνονται κάτω από ατέλειωτες, επιδέξιες περιγραφές. Έναν καφέ σκέτο, λέω με πείσμα. Και, όπως το είπα, ακούστηκε λίγο απότομα, ομολογώ.