Πληρώνουμε ακριβά την πολλή δουλειά!

«Θα ήθελα να έχω τη δυνατότητα να κάνω περισσότερα ταξίδια και να βρίσκομαι με τους δικούς μου ανθρώπους. Ακόμη και τη μεγάλη χαρά τού να διαβάζω βιβλία τη στερούμαι γιατί την έχω περιορίσει σε λίγη ώρα κάθε βράδυ. Κι όλα αυτά γιατί η πολύωρη παραμονή στο γραφείο είναι σε καθημερινή βάση».
Για την κ. Χριστίνα Σαρρή το σταθερό ωράριο είναι απλά μια… ουτοπία. Η θέση άλλωστε που έχει σε μία από τις μεγαλύτερες εταιρείες στον χώρο της διαφήμισης και του μάρκετινγκ, αυτή της διευθύντριας εξυπηρέτησης λογαριασμών, και οι επαγγελματικές υποχρεώσεις δεν της αφήνουν και πολλά περιθώρια. Δέκα ώρες κατά μέσον όρο καθημερινά. «Η πολύωρη παραμονή στο γραφείο καθημερινά οδηγεί αναπόφευκτα σε μείωση του ελεύθερου χρόνου του εργαζομένου. Χρόνου τον οποίον στερείς από την οικογένειά σου και κατά συνέπεια από τα παιδιά σου, αν είσαι εργαζόμενη μητέρα. Η έλλειψη ψυχαγωγίας

ΠΑΝΩ ΑΠΟ 48 ΩΡΕΣ ΤΗΝ ΕΒΔΟΜΑΔΑ

Τρεις στους δέκα Έλληνες εργάζονται περισσότερες από 48 ώρες την εβδομάδα, κρατώντας την πρωτιά στην Ε.Ε. των «15»

ή ανάπαυλας αφαιρεί ποιότητα από τη ζωή σου αλλά και χαρά», λέει στα «ΝΕΑ».

Έχετε φτάσει ποτέ στα όριά σας όταν η κίνηση στους δρόμους της Αθήνας δεν σας επιτρέπει να φτάσετε εγκαίρως στο πρωινό meeting του γραφείου; Μήπως έχετε εκνευριστεί όταν φίλοι σας παίρνουν τηλέφωνο να βγείτε για ποτό νωρίς το βραδάκι, αλλά η δουλειά στην εταιρεία δεν μπορεί να περιμένει; Όσοι απαντήσουν καταφατικά, ανήκουν στην κατηγορία των εργαζομένων για τους οποίους το οκτάωρο είναι ένα… άπιαστο όνειρο. Όπως προκύπτει από παλαιότερη ευρωπαϊκή έρευνα, τουλάχιστον 3 στους 10 Έλληνες εργάζονται περισσότερες από 48 ώρες την εβδομάδαποσοστό μάλιστα που είναι το υψηλότερο ανάμεσα στις χώρες-μέλη της Ε.Ε. των «15». Η επέκταση του οκταώρου είναι πλέον, όπως τονίζουν οι ειδικοί, γεγονός. Κι ενώ το 1983, σύμφωνα με την Εθνική Υπηρεσία Οικονομικών Ερευνών των ΗΠΑ, αυτοί που δούλευαν περισσότερες ώρες ήταν όσοι αμείβονταν με χαμηλό μισθό, από το 2002 και μετά αυτοί που έχουν κάνει… σπίτι τους το γραφείο είναι οι εργαζόμενοι εκείνοι που προσβλέπουν σε υψηλότερο μισθό και καλύτερη θέση. Ενδεικτικό μάλιστα είναι το γεγονός ότι το 2006 υψηλόμισθοι Αμερικανοί εργάτες, όπως έδειξαν τα στοιχεία μελέτης του Κέντρου Πολιτικής για τη Ζωή και την Εργασία, σε ποσοστό 21% απάντησαν ότι εργάζονται περισσότερες από 60 ώρες εβδομαδιαίως. Παρά τις απαιτήσεις της δουλειάς της και τις πολλές ώρες στο γραφείο, στο ερώτημα εάν είχε να επιλέξει ανάμεσα σε μία δουλειά με σταθερό ωράριο και ανύπαρκτη επαγγελματική ανέλιξη και σε μία δουλειά με καλύτερες προοπτικές εξέλιξης αλλά με πολύωρη παραμονή στο γραφείο, η κ. Σαρρή απαντά: «Θα επέλεγα σίγουρα τη δουλειά εκείνη που θα μου έδινε τη δυνατότητα να εξελιχθώ επαγγελματικά και να έχω καλύτερες οικονομικές απολαβές. Πιστεύω ότι μία δουλειά ρουτίνας χωρίς στόχους, κίνητρα και προκλήσεις θα με έκανε λιγότερο αποτελεσματική, θα μείωνε την αυτοπεποίθησή μου, τη δημιουργικότητά μου και την αφοσίωσή μου στο αποτέλεσμα. Με άλλα λόγια θα με οδηγούσε στην απάθεια, θα με αδρανοποιούσε».

Απαιτούνται θυσίες
Όπως τονίζουν οι ειδικοί όμως, αυτή η εργασιακή δυναμική απαιτεί θυσίες. «Και μάλιστα αυτές οι θυσίες συνίστανται κυρίως στην έλλειψη ελεύθερου χρόνου, που με οκτάωρη εργασία θα υπήρχε. Περιορίζονται τα χόμπι, ενώ το σημαντικότερο για τους περισσότερους είναι ο περιορισμός της επαφής με την οικογένεια και κατ΄ επέκτασιν με φίλους και συγγενείς. Δεν θα πρέπει μάλιστα να ξεχνάμε τις λιγότερες ώρες και ημέρες ανάπαυσης την εβδομάδα», επισημαίνει η κ. Μάρω Μπανάκου, διευθύνουσα σύμβουλος της εταιρείας ανθρώπινου δυναμικού Creme de la Creme. Σε αυτά, όπως τονίζει ο κ. Μιχάλης Σερασκέρης γενικός διευθυντής της εταιρείας, έρχονται να προστεθούν και προβλήματα υγείας που προκαλούνται από την καθιστική ζωή, αλλά και τις αγχωτικές εξάρσεις που ο φόρτος εργασίας προκαλεί. Κούραση και εκνευρισμός
Ο κ. Νίκος Βαλτάς, διευθύνων σύμβουλος συμβουλευτικής εταιρείας, αφιερώνει κι εκείνος αρκετές ώρες στη δουλειά. «Εργάζομαι κατά μέσον όρο 10 ώρες την ημέρα, αφού η θέση μου δεν προβλέπει σταθερό ωράριο, με τα έκτακτα ραντεβού και τις “αναπάντεχες” υποχρεώσεις να είναι καθημερινό φαινόμενο. Κάνω κάτι που μου αρέσει, γι΄ αυτό και έχει γίνει πια το επάγγελμά μου… χόμπι», λέει. Οι θυσίες που έχει κάνει όμως δεν είναι και λίγες.