[ Δρόμοι ]

Η τέχνη…
… τρέχει καμιά φορά πιο γρήγορα από τα δικαστήρια. Η δίκη της χαλυβουργίας Τίσεν- Κρουπ του Τορίνου πήρε νέα αναβολή, αυτή τη φορά για τον Σεπτέμβριο. Μα η «Φάμπρικα των Γερμανών» πηγαίνει στο Φεστιβάλ της Βενετίας, όπου θα προβληθεί τον Αύγουστο. Πρόεδρος του οπτικοακουστικού αρχείου του εργατικού κινήματος και γιος μιας εργάτριας της Φίατ από την Καλαβρία, ο σκηνοθέτης Μίμο Καλοπρέστι αφηγείται στην ταινία του την τραγωδία επτά εργατών της Τίσεν- Κρουπ που έχασαν τον περασμένο Δεκέμβριο τη ζωή τους, όταν μια νύχτα ξέσπασε πυρκαγιά στο εργοστάσιο. «Η ταινία μου δεν είναι μόνο για εκείνη τη νύχτα», λέει ο σκηνοθέτης, «αλλά και για την καθημερινή ζωή των εργατών, τις συνθήκες ζωής από βάρδια σε βάρδια, το ξύπνημα μέσα στα άγρια μεσάνυχτα και την ανάγκη να υπάρξει μια ασφάλεια που δεν την είδαμε ώς τώρα».

Ο θάνατος…
… είναι άραγε ένα ρίσκο που πρέπει να το συνηθίσουμε και να το αποδεχτούμε στη δουλειά; Τα στοιχεία που δίνει η Διεθνής Οργάνωση Εργασίας είναι συντριπτικά. Περίπου 5.000 άνθρωποι πεθαίνουν κάθε μέρα από δυστυχήματα ή ασθένειες που έχουν σχέση με την εργασία τους. Τουλάχιστον 350.000

άνθρωποι χάνουν κάθε χρόνο τη ζωή τους στους χώρους εργασίας τους. Οι τομείς υψηλότερου κινδύνου είναι τα ορυχεία, οι κατασκευές και η βιομηχανική αλιεία. Κάθε χρόνο 12.000 παιδιά χάνουν τη ζωή τους την ώρα της δουλειάς. Επικίνδυνες ουσίες σκοτώνουν 340.000 εργαζόμενους τον χρόνο (100.000 ο αμίαντος). Περίπου 11 εκατομμύρια εργαζόμενοι εκτίθενται σε ιονίζουσα ακτινοβολία. Ο καρκίνος που έχει σχέση με τις συνθήκες εργασίας είναι η κυριότερη αιτία θανάτου και ευθύνεται για το 32% των θυμάτων. Στις ΗΠΑ, που είναι η πιο προηγμένη καπιταλιστική χώρα στον κόσμο, με πλήθος κυβερνητικών διατάξεων και επιθεωρήσεων στους χώρους εργασίας, το 2006 έχασαν τη ζωή τους 5.703 εργαζόμενοι από αιτίες που είχαν σχέση με την εργασία τους. Με άλλα λόγια, στο εσωτερικό μέτωπο και μέσα σε μία μόνο χρονιά σκοτώθηκαν από εργατικά ατυχήματα διπλάσιοι Αμερικανοί από όσους χάθηκαν στα πεδία των μαχών του Ιράκ στα τέσσερα χρόνια του πολέμου.

Τα στοιχεία…
… που δείχνουν ότι το οικονομικό σύστημα στο οποίο ζούμε είναι φονικό, αφθονούν: από τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους εδώ και εκατό χρόνια μέχρι τη φτώχεια που συντομεύει τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων, τις ασθένειες και την ανεπαρκή ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, τις απάνθρωπες συνθήκες στις οποίες οι άνθρωποι υποχρεώνονται να ζουν. Συχνά πυκνά, κάποιο εργατικό ατύχημα έρχεται να μας υπενθυμίσει πως οι άνθρωποι σκοτώνονται και στη δουλειά.

Για ένα σύστημα…
… παραγωγής που χαρακτηρίζεται από το ανελέητο κυνηγητό του κέρδους, η ασφάλεια στους χώρους εργασίας δεν είναι παρά κάτι δευτερεύον, ένα επιπλέον κόστος που δεν επιτρέπεται να παρεμποδίζει την κερδοφορία. Και ο θάνατος του εργάτη δεν είναι παρά κάτι που απλώς συμψηφίζεται με το κόστος παραγωγής.