ΠΡΟΣΩΠΑ Ο βασιλιάς της Δυτικής Όχθης

Δεν υπάρχουν πολλοί που θα τολμούσαν ακόμη και να σκεφτούν να κατασκευάσουν ένα παλάτι στη Ναμπλούς της Δυτικής Όχθης. Ο Μουνίμπ αλ Μάσρι όμως δεν ανήκει στον μέσο όρο των Παλαιστινίων. Ξεχωρίζει και τώρα, και πάντα. Κατασκεύασε λοιπόν το παλάτι του σε ένα λόφο πάνω από την φτωχή Ναμπλούς, και μάλιστα με τέτοιον τρόπο ώστε το σπίτι του αποτελεί αντίγραφο της αναγεννησιακής Ροτόντας του Αντόνιο Παλάντιο.

Πότε έγινε αυτό; Στη διάρκεια της δεύτερης Ιντιφάντα, όταν Παλαιστίνιοι ένοπλοι και Ισραηλινοί στρατιώτες αντάλλασσαν σε καθημερινή βάση πυρά, σε απόσταση 15 λεπτών από το υπό κατασκευήν έργο που απασχόλησε περίπου 500 Παλαιστινίους. Σε αυτό το παλάτι τοποθέτησε ο Μουνίμπ αλ Μάσρι- από τους πλέον πολυταξιδεμένους αλλά και ισχυρούς επιχειρηματίες- τον θησαυρό του: ένα άγαλμα του 16ου αιώνα του Ηρακλή, μια τεράστια ταπισερί του Λουδοβίκου του 16ου, ένα πορτρέτο γυναικείο του Πικάσο που θυμίζει Γκόγια, ένα σκίτσο του Μοντιλιάνι προσώπου σε προφίλ, ένα θρόνο διακοσμημένο με μετάξι σε πράσινο χρώμα με χρυσά αστέρια που ανήκε στον Αιγύπτιο μονάρχη του 19ου αιώνα, Κ. Ισμαήλ.

Ο αλ Μάσρι συμφωνεί πως «μπορεί» να είναι ο πιο πλούσιος Παλαιστίνιος στην πατρίδα του, αν και, όπως προσθέτει, «υπάρχουν πολλοί ακόμη πιο πλούσιοι στο εξωτερικό». Αυτό που τον ξεχωρίζει σίγουρα όμως είναι ότι εκείνος επέλεξε να επιστρέψει. Έτσι, στις αρχές του χρόνου ξενάγησε τον πρώην πρωθυπουργό της Βρετανίας Τόνι Μπλερ στη Ναμπλούς και πρόσφατα γευμάτισε με τον Γάλλο πρόεδρο Νικολά Σαρκοζί στη Βηθλεέμ.

Ο πολυεκατομμυριούχος Παλαιστίνιος ήταν επί 40 χρόνια στενός φίλος του Γιάσερ Αραφάτ, μια φιλία που εμποτίστηκε με την πολιτική ιδεολογία και το όραμα της ίδρυσης ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους: «Πριν φύγω, θέλω να δω ανεξάρτητη την Παλαιστίνη, δίπλα στο Ισραήλ. Τα τελευταία 45 χρόνια εργάστηκα για την ειρήνη και πιστεύω ότι οι Ισραηλινοί χάνουν μια μεγάλη ευκαιρία… Είμαι 74 ετών. Δεν θέλω, σαν τον Αραφάτ, να κλείσω τα μάτια μου και να μην το δω».

Σε ηλικία 17 ετών έφυγε από τη Ναμπλούς για το Πανεπιστήμιο του Τέξας. Γύρισε στη Μέση Ανατολή το ΄56, αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές του στη Διακυβέρνηση και στη Γεωλογία, με μια καινούργια μπλε και άσπρη Chevrolet, έχοντας δίπλα του την ξανθιά Αμερικανίδα σύζυγό του και στην αγκαλιά του το μωρό τους. Θα δούλευε για την αμερικανική Ρhilips Ρetroleum ως περιφερειακός πρόεδρος, αλλά είχε ήδη ιδρύσει τη σημαντικότερη από τις εταιρείες του, τον αναπτυξιακό Όμιλο Εdgo.

«Ο Αραφάτ ήταν ο ήρωάς μου», λέει σήμερα. «Γελούσαμε μαζί, κλαίγαμε μαζί» Όταν όμως του πρότεινε την πρωθυπουργία, ο Μάσρι αρνήθηκε. «Του είπα τότε, Αμπού Αμάρ, σ΄ αγαπώ πάρα πολύ. Θέλω να είμαι φίλος σου για μια ζωή. Αλλά είναι πολύ δύσκολο να δουλέψω για σένα. Ήταν ο ήρωάς μου αλλά δεν ήξερε τίποτα από διοίκηση. Κι εγώ δεν μπορούσα να δουλέψω έτσι».