«Η πολιτική βούληση έγινε πια πελατειακή»

«Δεν υπάρχει πια πολιτική βούληση, αλλά μόνον πελατειακή» καταγγέλλει ο Σταύρος Ξαρχάκος, κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου για την Κρατική Ορχήστρα Ελληνικής Μουσικής που αφέθηκε στη μοίρα της από το υπουργείο Πολιτισμού
«Βρισκόμαστε μπροστά σε πολιτικές πρακτικές που διακρίνονται για την υψηλή τους περιφρόνηση προς την κοινωνία και τους συντελεστές εκείνους που δεν προσφέρονται για πολιτική συναλλαγή ή δεν προσπορίζουν πολιτικό όφελος» καταγγέλλει ανοιχτά την κυβέρνηση και το υπουργείο Πολιτισμού ο πρώην ευρωβουλευτής της Ν.Δ. Σταύρος Ξαρχάκος. Με αφορμή το αδιέξοδο που αντιμετωπίζει η Κρατική Ορχήστρα Ελληνικής Μουσικής, την οποία διευθύνει, λόγω «ασυνέπειας του ΥΠΠΟ να τηρήσει τις συμβατικές του υποχρεώσεις», ο συνθέτης υπενθυμίζει ποιοι επιλέγονται για τη θέση του υπουργού Πολιτισμού: «Πόσοι άραγε απ΄ αυτούς», έλεγε χθες, «έχουν να επιδείξουν στο βιογραφικό τους μια ελάχιστη δραστηριότητα στον τομέα αυτό, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων; Ο Πρωθυπουργός ωστόσο όταν ανέλαβε τη διακυβέρνηση δήλωσε με έμφαση ότι ο Πολιτισμός θα αποτελέσει τον προνομιακό χώρο επένδυσης της κυβέρνησής του, μαζί με την Παιδεία. Γι΄ αυτό κι ανέλαβε ο ίδιος το υπουργείο. Κάλεσε κάποιους ανθρώπους του Πολιτισμού στην αρχή. Αλλά ώς εκεί!! Διαπιστώνουμε λοιπόν

Το θέμα της κρατικής ορχήστρας προκάλεσε και επερώτηση της βουλευτού Μαρίας Δαμανάκη προς τον υπουργό Πολιτισμού

ότι δεν υπάρχει πολιτική Πολιτισμού γιατί δεν υπάρχει πολιτική βούληση. Αντ΄ αυτής, υπάρχει πελατειακή βούληση».

Ο Σταύρος Ξαρχάκος, που επισήμανε τον κίνδυνο πλήρους κατάργησης της ΚΟΕΜ (που ιδρύθηκε το 1994)- τώρα εκτελεί τις ελάχιστες ανειλημμένες υποχρεώσεις απασχολώντας μουσικούς με δίμηνες συμβάσειςδιευκρίνισε ότι από την τριετή προγραμματική σύμβαση του ΥΠΠΟ (12/7/ 2005) έπρεπε η Ορχήστρα να χρηματοδοτείται με 1.760.000 ευρώ ετησίως. Όμως το υπουργείο οφείλει ακόμα 3.375.002 ευρώ, ενώ οι προσπάθειες των υπευθύνων να συναντηθούν με τον υπουργό πέφτουν διαρκώς στο κενό.

Στο μεταξύ, απλήρωτοι παραμένουν από τις 15 Ιουνίου οι περίπου 150 εργαζόμενοι του Οργανισμού Προβολής Ελληνικού Πολιτισμού (ΟΠΕΠ), καθώς φαίνεται ότι «πληρώνουν» τα παρεπόμενα από το σκάνδαλο Ζαχόπουλου και τις πληρωμές των συμβασιούχων του ΥΠΠΟ που γίνονταν μέσω των ειδικών κονδυλίων του ΟΠΑΠ. Οι εργαζόμενοι δηλώνουν διατεθειμένοι να προχωρήσουν σε απεργιακές κινητοποιήσεις, που πρακτικά σημαίνει ότι θα «νεκρώσουν» όλα τα πωλητήρια των μεγαλύτερων μουσείων της χώρας εν μέσω τουριστικής σεζόν.

Παράλληλα, ερωτηματικά προκαλεί η προ ημερών εμπρηστική ενέργεια στα γραφεία του ΟΠΕΠ, καθώς ο Οργανισμός βρέθηκε στη δημοσιότητα ύστερα από ερωτήσεις βουλευτών του ΠΑΣΟΚ που συνδέουν συμβάσεις του (από τον πρώην πρόεδρό του Μιχάλη Σιώψη, κουμπάρο του πρώην υπουργού Πολιτισμού Γιώργου Βουλγαράκη) με τη Siemens.


Περασμένα μεν, ξεχασμένα όχι

Τραγούδια περασμένα (παραφράζοντας τον τίτλο της συναυλίας «Τραγούδια της περασμένης μέρας») μεν, ξεχασμένα όχι, περίμεναν όσους επέλεξαν να παρακολουθήσουν τη συναυλία της Κρατικής Ορχήστρας Ελληνικής Μουσικής υπό τον δυναμικό (και κάποτε υπερβολικό) Σταύρο Ξαρχάκο. Παλιά, αγαπημένα- αν και όμορφα «πειραγμένα» στις ενορχηστρώσεις τους, που τα έκαναν άλλοτε «αλλιώτικα», αλλά όχι αγνώριστα και άλλοτε πιο «φρέσκα»- δεν άργησαν να φτάσουν στα χείλη όσων είχαν κατακλύσει το κοίλο του Ρωμαϊκού Ωδείου το βράδυ της Κυριακής.

Πρώτη τον λόγο πήρε η ΚΟΕΜ με αποσπάσματα από την Σουίτα Αρ. 1 που δημιούργησε μια νοσταλγική ατμόσφαιρα.

Άρωμα από «Διπλοπενιές» και «Άσπρη μέρα και για μας» από τον Μανώλη Μητσιά για να δώσει τη σκυτάλη στη δωρική Μαρία Φαραντούρη και στο «Ήτανε μια φορά» και τα «Κόκκινα τριαντάφυλλα».

Οι ρυθμοί ανεβαίνουν με το «Φύσα αεράκι» από τη Μαρία Σουλτάτου και τη «Νύχτα» από τον Μανώλη Μητσιά που ξεσηκώνει το κοινό (από τις λίγες στιγμές), ενώ το Ηρώδειο συνόδευσε τη Μαρία Φαραντούρη στο «Να με θυμάσαι», που ξύπνησε μνήμες από τη Μελίνα, για να ακολουθήσει κινηματογραφική συνέχεια με «Ένα πρωινό» (από τα Κορίτσια στον Ήλιο) και «Χάθηκε το φεγγάρι» (από τη Λόλα) με την πολύ καλή Σουλτάτου και φινάλε πρώτου μέρους με «Στου Όθωνα τα χρόνια» (από τις Διπλοπενιές) από τον πάντα στιβαρό Μανώλη Μητσιά.

Πιο δυναμικό το δεύτερο μέρος άνοιξε και πάλι ορχηστρικά με αποσπάσματα από τη Σουίτα αρ. 2. για να ακολουθήσουν «Καισαριανή», «Παλληκάρι στα Σφακιά», «Νυν και αεί», «Προσκύνημα» από τους Μητσιά και Σουλτάτου. Το κλίμα γίνεται πιο λαϊκό όταν τα τραγούδια από το «Ρεμπέτικο»- «Στου Θωμά», «Το δίχτυ» (εκπληκτική η Φαραντούρη), «Το Πρακτορείο» με πινελιές από τάνγκο και φινάλε με «Μάνα μου Ελλάς». Στο ανκόρ ποτ πουρί από τα καλύτερα: «Άπονη ζωή», «Φτωχολογιά», «Όνειρο δεμένο», «Μάτια βουρκωμένα», «Υπομονή» χωρίς τη Μαρία Φαραντούρη σε μια συναυλία που, αν και θα μπορούσε να «κάψει» το Ηρώδειο, τελικώς κράτησε κάποιες αποστάσεις ανάμεσα στο κοινό και τη σκηνή.

Μαίρη Αδαμοπούλου