[ Διαστάσεις ] Κτηνώδης δύναμη, ογκώδης άγνοια

Ο θάνατος στο Αφγανιστάν ενσκήπτει με πολλές μορφές. Οι τρομοκράτες συχνά γίνονται καμικάζι. Οι Ταλιμπάν συνήθως εκτελούν. Οι Βρετανοί, από την πλευρά τους, χρησιμοποιούν βόμβες κενούαπό τα πλέον θανατηφόρα αλλά και αμφιλεγόμενα όπλα που χρησιμοποιούνται σήμερα στη χώρα.
Oι βόμβες κενού ή θερμοβαρικά όπλα, όπως ονομάζονται, χρησιμοποιήθηκαν αρχικά από τους Σοβιετικούς στο Αφγανιστάν κατά τη δεκαετία του 1980 αλλά και κατά πολιτών στην Τσετσενία- επίσης από τη Μόσχα- σχεδόν δέκα χρόνια αργότερα, κατά τη δεκαετία του ΄90. Θεωρήθηκαν ιδιαίτερα αποτελεσματικές κι έτσι κρίθηκε σκόπιμη η αγορά τους και από τη βρετανική κυβέρνηση, λίγους μήνες νωρίτερα, για την αντιμετώπιση των Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν. Όμως η απόφαση αυτή, όπως έγραψαν οι «Sunday Τimes», κρατήθηκε μυστική.

Οι χειριστές των βρετανικών Απάτσι έλεγαν τότε ότι οι συμβατικοί αντιαρματικοί πύραυλοι Ηellfire δεν είχαν αποτέλεσμα. Διαπερνούσαν μεν τα σπίτια ή τους στόχους, αλλά ακόμη κι όταν σημειωνόταν έκρηξη οι απώλειες μεταξύ των Ταλιμπάν ήταν περιορισμένες, κυρίως στις περιπτώσεις που το κτίριο είχε αρκετούς χώρους. Το ίδιο πρόβλημα αντιμετώπιζαν και οι Αμερικανοί πιλότοι στο Ιράκ και το ξεπέρασαν με τη χρήση θερμοβαρικών βομβών. «Θα εκπλαγούν δυσάρεστα κάποιοι τρομοκράτες όταν το θερμοβαρικό όπλο Ηellfire θα τους χτυπήσει την πόρτα», είχε πει χαρακτηριστικά ο Τζορτζ Μπους για τις συγκεκριμένες βόμβες το 2005.

Όμως, τα όπλα αυτά έχουν επικριθεί τόσο έντονα για τη φονικότητά τους- οι ανθρωπιστικές οργανώσεις τα καταδίκασαν ως «κτηνώδη»- που οι ειδικοί του βρετανικού υπουργείου Άμυνας χρειάστηκαν 18 μήνες για να καταλήξουν στο αν μπορούν να χρησιμοποιηθούν στο Αφγανιστάν χωρίς να κατηγορηθεί το Λονδίνο για παραβίαση της διεθνούς νομοθεσίας. Τελικά, ξεπέρασαν τα ηθικά αλλά και τα νομικά ζητήματα, κάνοντας το εξής: έδωσαν νέο ορισμό στα όπλα. «Δεδομένης της απουσίας ορισμού, ο οποίος να έχει συμφωνηθεί διεθνώς, δεν δεχόμαστε στο εξής τον όρο θερμοβαρικό (για το ΑGΜ 114Ν). Το αποκαλούμε αναβαθμισμένο όπλο έκρηξης», επεσήμανε εκπρόσωπος του βρετανικού υπουργείου Άμυνας.

Η έκρηξη πραγματοποιείται σε δύο στάδια. Όταν ο πύραυλος χτυπά τον στόχο του, για παράδειγμα ένα κτίριο, απελευθερώνεται εύφλεκτο υλικό σε σκόνη- αλουμινίου- το οποίο δημιουργεί ένα σύννεφο που αναφλέγεται. Αμέσως μετά προκαλείται η δεύτερη έκρηξη. Δημιουργείται όμως τόσο έντονο κύμα πίεσης και θερμότητας που απορροφά όλο το οξυγόνο και τα θύματα παθαίνουν είτε από ασφυξία είτε από εσωτερικά τραύματα. Σύμφωνα με τη Lockheed Μartin, το θερμοβαρικό όπλο «είναι ικανό να φτάσει σε γωνίες για να χτυπήσει τις εχθρικές δυνάμεις που κρύβονται σε σπηλιές και ενισχυμένα κτιριακά συγκροτήματα». Για τo Παρατηρητήριο των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, όμως, με τη χρήση τους «καθίσταται αδύνατο για τους πολίτες να αναζητήσουν καταφύγιο».