«Μας βγάζουν στο πεζοδρόμιο»

«Το πιο σκληρό για μένα είναι τα δεκάδες βράδια που έχω περάσει στα κρατητήρια της Αστυνομίας, δεμένη με χειροπέδες. Έχω όλα τα νόμιμα χαρτιά και, παρ΄ όλα αυτά, η Πολιτεία με αντιμετωπίζει σαν να είμαι εγκληματίας».

Η 36χρονη Αναστασία τα πέντε τελευταία χρόνια εκδίδεται νόμιμα σε οίκο ανοχής της Αθήνας. Με καλυμμένο το πρόσωπο με ένα μαντίλι μετείχε χθες στο συλλαλητήριο διαμαρτυρίας που οργάνωσε το Σωματείο Εκδιδομένων Προσώπων Ελλάδας, ζητώντας να τροποποιηθεί ο νόμος που καθορίζει τις προϋποθέσεις για τη λειτουργία των οίκων ανοχής,

ΣΤΟ ΑΥΤΟΦΩΡΟ…

«Δεν αντέχουμε να στοιβαζόμαστε σαν τα ποντίκια στα κρατητήρια, χωρίς να φταίμε σε τίποτα»

καθώς και το να σταματήσουν οι έφοδοι της Αστυνομίας και οι συλλήψεις γυναικών που εργάζονται νόμιμα.

Όροι… έξωσης
Ο νόμος- του 1999, όπως εξηγούν- απαγορεύει τη λειτουργία οίκων ανοχής σε ακτίνα 200 μέτρων από ναούς, πλατείες, σχολεία, παιδικούς σταθμούς, νηπιαγωγεία και άλλα ιδρύματα. «Πόσα σπίτια στην Αθήνα πληρούν αυτές τις προϋποθέσεις; Και εμείς τι θα απογίνουμε; Αν κλείσουν τα σπίτια θα βρεθούμε στους δρόμους», λέει η κ. Μαρία και προσθέτει: «Δεν αντέχουμε άλλο αυτήν την κατάσταση, να στοιβαζόμαστε σαν τα ποντίκια στα κρατητήρια χωρίς να φταίμε σε τίποτα! Να πληρώνουμε τις αντιφάσεις του νόμου που μας ωθεί στην παρανομία».

Χθες το πρωί συγκεντρώθηκαν στα γραφεία του Σωματείου τους στη Φυλής και στη συνέχεια πραγματοποίησαν πορεία διαμαρτυρίας στο υπουργείο Εσωτερικών. Με κύριο σύνθημα «Όχι στον νόμο που μας πετά στον δρόμο», παρέμειναν για ώρες έξω από το υπουργείο. «Είναι κοροϊδία αυτός ο νόμος. Το βράδυ μας συλλαμβάνουν και το πρωί μας αφήνουν ελεύθερες. Αυτό τα λέει όλα. Είμαστε υγιέστατες και το μόνο που ζητάμε είναι να μας αφήσουν να εργαστούμε νόμιμα», ανέφερε η κ. Δήμητρα Κανελλοπούλου, πρόεδρος του Σωματείου Εκδιδομένων Προσώπων Ελλάδας. «Δεν είμαστε εγκληματίες για να μας σέρνουν στα κρατητήρια».

Σε όλη την Αθήνα λειτουργούν περίπου 80 οίκοι ανοχής, στους οποίους εργάζονται σχεδόν 1.200 γυναίκες, ενώ το βοηθητικό προσωπικό φτάνει τα 2.000 άτομα.

Στην παρανομία
«Αν κλείσουν και αυτοί οι ελάχιστοι οίκοι ανοχής πού θα εργαστεί όλος αυτός ο κόσμος; Με αυτόν τον τρόπο ενισχύεται η παράνομη πορνεία. Ήδη οι κοπέλες που εκδίδονται παράνομα ξεπερνούν τις 9.000», λέει ο κ. Γιώργος, ο οποίος εργάζεται σε οίκο ανοχής. «Είμαι 61 χρόνων και εργάζομαι 33 χρόνια σε σπίτια. Η κατάσταση όσο πάει και χειροτερεύει. Είμαστε εκτεθειμένοι στους κινδύνους. Σε εμάς ξέσπασε το πρώτο κύμα εγκληματικότητας, όταν γίνονταν επιδρομές και μας καταλήστευαν. Και τώρα εργαζόμαστε με τον φόβο της Αστυνομίας. Αν και έχουμε όλα τα χαρτιά, μας συλλαμβάνουν επειδή τα σπίτια στα οποία εργαζόμαστε λειτουργούν παράνομα».


«Αντί να κυνηγήσουν την παρανομία, κυνηγούν εμάς που είμαστε νόμιμες»

ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ από τις γυναίκες που μετείχαν στο χθεσινό συλλαλητήριο έχουν τη δική τους ιστορία. Ελάχιστες όμως μιλάνε για τα προσωπικά τους ζητήματα. «Συντηρώ μια πενταμελή οικογένεια. Τα παιδιά μου, που είναι ακόμα μικρά, και ο πατέρας μου, που είναι κατάκοιτος, εξαρτώνται οικονομικά από μένα. Τα έχω ανάγκη αυτά τα χρήματα. Είναι θέμα επιβίωσης. Σαν πολίτης φορολογούμενος έχω το δικαίωμα να εργαστώ νόμιμα, να σπουδάσω τα παιδιά μου και να τους εξασφαλίσω καλύτερο μέλλον», λέει η 40χρονη Δήμητρα, που εκδίδεται εδώ και 22 χρόνια.

«Η Πολιτεία αντί να κυνηγήσει την παρανομία, κυνηγά εμάς που είμαστε νόμιμες. Απόδειξη είναι ότι μετά την ταλαιπωρία του Αυτόφωρου, μας αφήνουν ελεύθερες, καθώς δεν υπάρχει τίποτα εις βάρος μας. Το ίδιο το Σύνταγμα μιλάει για ανθρώπινα δικαιώματα. Εμείς όμως εξαιρούμαστε».

Η Νατάσα, που εργάζεται δέκα χρόνια σε οίκο ανοχής στο κέντρο της Αθήνας, μιλά για την Ιταλία. «Ύστερα από 40 χρόνια, εκεί οργανώνουν πάλι τους οίκους ανοχής. Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από τον δρόμο, ειδικά στις μέρες μας με τέτοια εγκληματικότητα. Στα σπίτια υπάρχει μεγαλύτερη ασφάλεια και είμαστε πιο προστατευμένες».