[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Την άλλη φορά από κοντά…

«O Γιώργος θέλει να γίνει φίλος σου». Κάνε “αντ” για να τον προσθέσεις στη λίστα με τους φίλους σου ή απλώς αγνόησέ τον», ήταν το μήνυμα- στα αγγλικά φυσικά- που έφτασε στο mail μου. Αυτή ήταν και η αρχή του κακού.

Η σχέση μου με την τεχνολογία είναι αρκετά καλή.

Δεν ξέρω πώς, καθυστέρησα όμως λίγο να μπω στον ιντερνετικό κόσμο της κοινωνικοποίησης. Αρχικά ήρθε το ΜSΝ. Ήταν καταπληκτικό να συνομιλείς άμεσα και γρήγορα μέσω μικρών, κωδικοποιημένων μηνυμάτων με φίλους και γνωστούς που βρίσκονται πολύ μακριά- ακόμη και σε άλλη χώρα- ή πολύ κοντά, δηλαδή στο διπλανό διαμέρισμα. Γρήγορα όμως η επήρειά του πέρασε. Ήρθε ένα άλλο ιντερνετικό εργαλείο-ναρκωτικό, ονόματι Facebook. Συνάντησα ξανά μέσω του υπολογιστή ανθρώπους με τους οποίους είχα χαθεί. Ο Πέτρος από το Λύκειο, η Νίκη, συμμαθήτρια από το 2ο Δημοτικό Σχολείο, ο Απόστολος φίλος που παίζαμε στις αλάνες τα καλοκαίρια και ένα σωρό ακόμα άνθρωποι που διαφορετικά θα αγνοούσα την τύχη τους. Άρχισαν αμέσως οι μεταξύ μας συνομιλίες, ο ανταγωνισμός για τον αριθμό των φίλων που έχει ο καθένας, η προσφορά ιντερνετικών δώρων και η ανταλλαγή φωτογραφιών. «Ο Γιάννης σου στέλνει ένα μαρτίνι να πιεις» ή «η Φωτεινή σού στέλνει ένα γατάκι για να παίξεις». Ακόμη και πότε είναι τα γενέθλια του καθενός, σου υπενθυμίζει το Facebook.

Και όλα αυτά θα ήταν πολύ χαριτωμένα, αν έμεναν εκεί. Η κοινωνική πύλη γνωριμιών είχε καταντήσει εφιάλτης. Το email μου κατακλύστηκε από μηνύματα. Δεκάδες άγνωστοι ήθελαν να γίνω μέλος σε διάφορα γκρουπ. «Ο Κώστας σε καλεί να γίνεις μέλος στο γκρουπ “Μην πετάτε τα εισιτήρια του Μετρό και του Ηλεκτρικού”» ή δεν είναι καθόλου κουλ- με ενημέρωσαν οι διαδικτυακοί φίλοι μουαν δεν είσαι ανάμεσα στα 45.467 μέλη του γκρουπ «Νίκος Σεργιανόπουλος». Καλό το reunion με τους φίλους μέσω του Facebook, από κοντά όμως την άλλη φορά.