[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Η ουρά των αντιθέσεων

ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ δεν χωράει στο απέναντι στενάχωρο μπαλκόνι. Στριμώχνει το βλέμμα και το κορμί της για να νιώσει καλοκαίρι, έξω απ΄ τους καυτούς τοίχους. Από τα ανοιχτά παράθυρα εισβάλλει η αποφορά της εξουσίας, πνιγηρή και ανυπόφορη.

Ζούμε σε χώρα ακραίων φαινομένων και προκλητικών αντιθέσεων:

ψηλά βουνά από τη μια που συναντούν καταγάλανες θάλασσες, καμένα δάση από την άλλη που μέσα τους εκβάλλει το ποτάμι της αδιαφορίας. Οι κύλινδροι της κρατικής μηχανής κολλημένοι χρόνια… από το μέλι. Αγκομαχάει ο κινητήρας όταν κάθε προεκλογική περίοδο υποχρεούται να διανύσει τα ελάχιστα μέτρα που θα τον ξαναοδηγήσουν στη σκιερή απραξία του.

Οι αντιδράσεις του πολίτη, από την άλλη, θυμίζουν ενενήνταχρονο καθηλωμένο σε λερό κρεβάτι νοσοκομείου με κάταγμα στο ισχίο. Επαφή μόνο με το βλέμμα.

Είμαστε λέει μία, αν όχι η πιο ακριβή, από τις πιο ακριβές χώρες της Ευρώπης. Απάθεια! Η τιμή των εισιτηρίων για τη συναυλία της Μαντόνας ήταν απλησίαστη. Εξαφανίστηκαν σε ένα μεσημέρι! Η ουρά των θαυμαστών της συναγωνίστηκε τον ποταμό Μαίανδρο σε μήκος και ελικοειδείς σχηματισμούς.

Εμείς είμαστε οι αρραγείς κολόνες της ακρίβειας. Όταν αποφασίστηκε μποϊκοτάζ στην αγορά γάλακτος τα ράφια άδειασαν (!). Αγόρασαν γάλα ακόμα και «γαλακτοζαιμικοί»… Μας κατατρύχει το σύνδρομο του νεόπλουτου. Πασχίζουμε να αποκτήσουμε «το ακριβότερο» για να γυαλίσουμε στους άλλους.

Πλειοδότες στα υλικά αγαθά, μειοδότες στα πνευματικά. Τα καλά βιβλία μένουν στα ράφια παραδομένα στην αράχνη της απαξίωσης, οι μουσικές παραγωγές επιπέδου πανηγυριού των Μεσογείων δονούν τα «γούφερ» των κάμπριο αυτοκινήτων μας, τα απομεσήμερα. Το τηλεοπτικό τοπίο- χωματερή- πολύχρωμος σκουπιδότοπος προσέλκυσης γλάρων, τρωκτικών και ρακοσυλλεκτών δημοσιότητας. Η κουλτούρα μας σε διαρκή περίοδο εκπτώσεων.

Ζούμε σε απόλυτη νιρβάνα. Χασκογελάμε με τις δικονομικές ντρίμπλες τυχοδιωκτών και απατεώνων, δήθεν εξεγειρόμαστε με την προκλητικότητα των ενεχομένων στο σκάνδαλο της εποχής, σχολιάζουμε ειρωνικά το παράδοξο του Κτηματολογίου, δυσφορούμε με τους λογαριασμούς στις ταβέρνες, αλλά κοιμόμαστε ήσυχοι με χορτάτες τις προσωπικές μας Ερινύες.

Το κορίτσι- λαθρεπιβάτις στο απέναντι μπαλκόνι δεν έχει ορίζοντα. Του τον σκεπάζουν καπνοί καιομένης αιδούς, συννεφιασμένα όνειρα και ουρές εξωνημένων συνειδήσεων.