[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Καλοκαίρι, όλα καλοκαίρι

ΤΩΡΑ που το διάβασα, χθες, στη στήλη του Μητρόπουλου, στα «ΝΕΑ», πράγματι, πολλά σημαντικά πράγματα στην Ελλάδα συμβαίνουν καλοκαίρι. Από το 1974 και μετά, σωστά λέει. Το πραξικόπημα στην Κύπρο, εκείνος ο παράξενος πόλεμος, η πτώση της χούντας, η μεταπολί- τευση, όλα αυτά τα καταιγιστικά γεγο-νότα μέσα στην καρδιά του καλοκαιριού. Κι έκτοτε πολλά, πιο πολλά από όσα μπορεί να παρακολουθήσει ένας φυσιολογικός άνθρωπος με τους βαθμούς Κελσίου πάνω από το 30. Διότι κανονικά, τότε πρέπει να μην κάνει τίποτα, ο φυσιολογικός που λέγαμε. Όχι πραξικοπήματα να μην ξεκινά, ούτε στη δουλειά του να μην πηγαίνει. Είναι αντιοικολογικό, καταστρέφει τον πλανήτη, να παριστάνει ότι δεν συμβαίνει τίποτα ανάβοντας τα αιρ-κοντίσιον και θερμαίνοντας ακόμα πιο πολύ το εξωτερικό περιβάλλον, για να συνεχίσει κανονικά τις δραστηριότητές του, ενώ ο οργανισμός βοά ότι χρειάζεται ξεκούραση και απραξία. Πρέπει να στήνεται σε μια σεζ λονγκ και να περιμένει να περάσουν οι καύσωνες με τα χέρια κρεμασμένα. Άντε, να εξαιρούνται οι πυροσβέστες λόγω ανωτέρας βίας. Αλλά όλη αυτή η πολιτική δραστηριότητα των καλοκαιριών σαν να θέλει να δημιουργήσει νέες διακρίσεις ανάμεσα στους κυβερνώντες και τους κυβερνώμενους. Σαν να θέλουν να μας πουν ότι είναι άτρωτοι οι πολιτικοί, δεν τους πιάνει η ζέστη, είναι κάτι σαν υπεράνθρωποι, μάλιστα απαιτούν κι από εμάς τα ίδια, να τρέχουμε σε ουρές για το Κτηματολόγιο, να αποδείξουμε ότι είμαστε στο ύψος τους. Κι αν νιώθουμε μια τάση για παραίτηση από όλα, μια διάθεση φυγής, να εγκαταλείψουμε στη μοίρα τους και τα Κτηματολόγια και τα κτήματα, και την πολιτική και τη σκέψη, ε, τόσο το καλύτερο. Αυτοί μπορούν να αποφασίζουν για όλα, ανθεκτικοί και υπεράνω.