[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Μάμα μία

ΕΤΟΙΜΑΖΟΜΑΣΤΕ να πάμε να δούμε το «Μάμα μία» παρέα μεγάλη ή έτσι θέλω να φαντάζομαι. Αυτή η ιστορία της ταινίας δεν παίζει με τα νιάτα μας, με ιστορίες των δεκαετιών που είχαν φτάσει και στην Ελλάδα οι ιδέες περί ερωτικής ελευθερίας, περί ανεξαρτησίας των γυναικών, πριν ακόμα πέσει η χούντα; Θα ήθελα δηλαδή να βρεθούμε στις πάνινες πολυθρόνες του θερινού σινεμά μια μεγάλη παρέα από φίλες παλιές και φίλους και πολύ ανάλαφρα να διασκεδάσουμε με τραγούδια των Άμπα που τότε δεν ήταν πρώτα στην προτίμησή μας, αλλά τι να κάνουμε αφού αυτά έμελλε να ντύσουν μουσικά την ιδέα του παιχνιδιού με τα ανατρεπτικά χρόνια; «Μάμα μία», λοιπόν, με Άμπα ή με α, μπα; Έτσι ήταν τα πράγματα και δεν το είχαμε καταλάβει; Τόσο ανάλαφρα και αστεία, τόσο μουσικά;

Και τι αδικία, αυτό το ελληνικό νησί που μπόρεσε να γίνει ο παράδεισος μιας ανύπαντρης και καθ΄ όλα ευτυχούς, όπως φαίνεται, μητέρας, να μην προσφέρεται το ίδιο γενναιόδωρα και στους ιθαγενείς, στους συντοπίτες, να τους απλοποιήσει τη ζωή, να τους απελευθερώσει εξίσου απλά με την ομορφιά την ποιητική της φύσης του, την αποκάλυψη της ουσίας των πραγμάτων; Φυσικά η παρέα δεν θα μαζευτεί, οι παρέες έχουν σκορπίσει και ο καθένας τα έβγαλε πέρα στη ζωή του όπως μπορούσε, με την απελευθέρωση και την κριτική της, τους συμβιβασμούς και τις μεγάλες ιδέες. Αλλά υποπτεύομαι ότι κάτι σαν πίκρα, σαν απορία, σαν προσβολή θα ελλοχεύει στους συνομηλίκους, στο βάθος του χαμόγελου που ίσως ακαταμάχητο θα συνοδεύει την παρακολούθηση της ταινίας, στο βάθος της πιθανής απόλαυσης: ήταν όλα τόσο ανάλαφρα, τόσο αστεία, γιατί εμείς τα παίρναμε έτσι βαριά και σοβαρά;

Πράγματι, γιατί;