Κρασί κόκκινο, παγωμένο

Είναι καλοκαίρι, αισθάνομαι τον ιδρώτα να κυλάει στον σβέρκο μου. Το πουκάμισό μου είναι ανοιχτό, τα μανίκια μου σηκωμένα. Θέλω άραγε να πιω κάτι ζεστό; Κάτι σε… θερμοκρασία δωματίου; Όχι δεν θέλω. Θέλω κάτι δροσερό και αναζωογονητικό. Μιλάω για κόκκινο κρασί.

Είμαι βέβαιος ότι σας έχουν πει πως δεν μπορείς να παγώνεις ένα κόκκινο κρασί, πως πρέπει να το πίνεις σε θερμοκρασία δωματίου, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό. Αυτοί που σας υπαγορεύουν αυτούς τους κανόνες, σας λένε άραγε ότι η θερμοκρασία δωματίου είναι τόσο ρευστή όσο και η συνείδηση ενός αμαρτωλού, εξαρτάται από το αν το δωμάτιο είναι στη Λουιζιάνα τον Ιούλιο ή σ΄ ένα πέτρινο κελάρι στη Σκωτία τον Νοέμβριο; Ασφαλώς όχι.

Όμως ακόμη και το πέτρινο κελάρι μερικές φορές δεν είναι αρκετά κρύο. Μερικές φορές θέλουμε κρύο από το ψυγείο και ναι, φίλοι μου, μπορούμε να χαρούμε ένα κόκκινο κρασί ακριβώς έτσι.

Τα κόκκινα κρασιά με ελαφρύ σώμα (όπως αυτά στον κατάλογο που ακολουθεί) πίνονται θαυμάσια δροσερά- μερικά μάλιστα γίνονται πολύ καλύτερα. Τα μεγάλα, βαριά κόκκινα κρασιά δεν αναδεικνύονται με το κρύο, αντίθετα «κλείνουν» και το μόνο που μπορείς να γευτείς είναι το ξύλο του βαρελιού και η ζέστη του αλκοόλ. Αντίθετα, δοκίμασα πρόσφατα ένα ελαφρύ πινό νουάρ (ένα Calera Μount Ηarlan Cuvee 2004) πρώτα σε θερμοκρασία δωματίου, που ήταν περίπου 22 βαθμοί Κελσίου, και το κρασί ήταν επίπεδο. Αφού όμως το πάγωσα για περίπου μισή ώρα, το κρασί απελευθερώθηκε, προσφέροντάς μου ένα ωραίο άρωμα κανέλας και φρούτων.

Προσεκτική επιλογή
Η θερμοκρασία είναι παράξενο πράγμα. Όσο πιο κρύο είναι ένα κρασί τόσο λιγότερο αρωματικό είναι και τόσο λιγότερα από τα περίπλοκα χαρακτηριστικά του βγαίνουν στην επιφάνεια. Αν κρυώσει πολύ, το μόνο που γεύεσαι είναι οι τανίνες. Έτσι πρέπει να επιλέξεις προσεκτικά τα κρασιά που θα παγώσεις, να αναζητήσεις γενναιόδωρα κρασιά που γίνονται σπουδαία λόγω της ικανότητάς τους να προσφέρουν απλές απολαύσεις μάλλον, παρά βάθος.

Ωστόσο δεν εννοώ ότι τα μεγάλα κρασιά πρέπει να τα πίνεις ζεστά. Ακόμη και το καλύτερα κόκκινα κρασιά χρειάζεται να είναι λίγο δροσερά για να αναδειχθούν – στους 18 βαθμούς Κελσίου το μέγιστο, όχι στους 24. Τι καλά που θα ήταν αν στα εστιατόρια οι σαμπανιέρες χρησιμοποιούνταν για να δροσίζονται τα κόκκινα μάλλον, αντί για να παγώνουν υπερβολικά τα λευκά κρασιά!

Ο Έρικ Ασίμοφ, ανιψιός του συγγραφέα Ισαάκ Ασίμοφ, είναι από το 2004 επικεφαλής των οινοκριτικών των «Νιου Γιόρκ Τάιμς».


Τα κόκκινα που πίνονται κρύα

● ΛΑΜΠΡΟΥΣΚΟ: το βαθυκόκκινο αφρώδες κρασί από την Εμιλία- Ρομάνα της Ιταλίας συνοδεύει υπέροχα οποιοδήποτε απλό φαγητό, τηγανητό κοτόπουλο, πίτσα ή χάμπουργκερ ● ΖΙΝΦΑΝΤΕΛ: όχι τα μεγάλα, βαριά, αλλά τα πιο χαριτωμένα και ελαφρά, όπως αυτά από τα οινοποιεία Dashe, Νalle, Sky ή Quivira της Καλιφόρνιας (πρέπει να είναι κρύα, όχι παγωμένα)

● ΠΙΝΟ ΝΟΥΑΡ: έχουν ελαφρύ σώμα και πολλές φορές κρύα είναι πολύ γευστικότερα απ΄ ό,τι σε θερμοκρασία δωματίου ● ΜΠΑΡΜΠΕΡΑ: υπέροχα όταν πίνονται κρύα, καθώς αναδεικνύονται οι φρουτώδεις γεύσεις τους ● ΚΑΜΠΕΡΝΕ ΦΡΑΝ: ένα Chinon Les Granges του 2006 από τον Μπερνάρ Μποντρί ή ένα σπανιόλικο Rioja criaza ● ΜΠΟΖΟΛΕ: ιδιαίτερα τα πιο ελαφριά, όπως τα Βrouilly, Chiroules, St.-Αmour, ακόμη κι ένα Βeaujolais Villages (τα οινοποίησης 2006 είναι ό,τι πρέπει αυτή τη στιγμή)

● ΓΚΑΜΕ: τα gamay του Λίγηρα είναι θαυμάσια κρύα ● ΙΣΠΑΝΙΚΑ ΚΑΜΠΕΡΝΕ- ΣΟΒΙΝΙΟΝ: ένα κρασί από τη Ναβάρα πίνεται απολαυστικά, όταν είναι κρύο μια ζεστή νύχτα ● ΦΡΑΠΑΤΟ: από τη Σικελία, κόκκινο του ρουμπινιού και γεμάτο φρουτώδεις γεύσεις ● ΜΕΡΛΟ: ειδικά τα πιο γήινα από την ιταλική περιφέρεια Φριούλι- Βενέτια Τζούλια Ποια κόκκινα δεν πίνονται κρύα
●ΟΛΑ ΤΑ ΚΡΑΣΙΑ με πιο βαρύ σώμα δεν αντέχουν το κρύο, καθώς και ούτε αυτά που υπόσχονται λεπτές και περίπλοκες γεύσεις, όπως τα Μπαρόλο, Μπαρμπαρέσκο, του Μπορντό, της Νάπα και της Βουργουνδίας