[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Συνηθίσαμε στην ασχήμια

«ΣΥΝΗΘΕΙΑ, δευτέρα φύσις» λέει ο σοφός λαός. Και καλά όταν αυτή η «συνήθεια» αφορά κάτι το ωραίο… Όταν όμως έχει να κάνει με την ασχήμια που κυριαρχεί γύρω σου, τι γίνεται, πώς την αντιμετωπίζεις; Φωνάζεις μια, διαμαρτύρεσαι δυο, συμμετέχεις σε αγώνες, αλλά αυτή θεριεύει, οπότε και συ κουράζεσαι, σταματάς, συνηθίζεις. Έτσι δεν είναι- είμαστε- όλοι στην Αθήνα που η ασχήμια γύρω μας δεν είναι απλώς δεύτερη, αλλά πρώτη και κυρίαρχη φύση; Παντού σκουπίδιαποτέ δεν ήταν η Αθήνα πιο βρώμικη- και ο δήμαρχος να νοιάζεται για τη δημιουργία Δημοτικού Πανεπιστημίου! Οι πάντες πετάνεπετάμε…- τα πάντα όπου βρουν. Κανένας κρατικός φορέας δεν ασχολείται με την τύχη των τοξικομανών που πλημμυρίζουν τους δρόμους όλης της Αθήνας.

Σπάνια εμφανίζεται η Αστυνομία σε στέκια διακίνησης ναρκωτικώνακόμα πιο σπάνια συλλαμβάνει κάποιους εμπόρους. Και σπάνια φτάνει η Αστυνομία όταν τη χρειαστείς. Και, φυσικά, όλο και πιο σπάνια κάποιος πολίτης αποφασίζει να απλώσει χείρα βοηθείας, όχι σε επαίτη, ναρκομανή ή περιθωριακό τύπο, αλλά ακόμα και σε ανθρώπους που εκ πρώτης όψεως μοιάζουν νορμάλ, γιατί πολλές φορές την έχουν πατήσει και πλέον φοβούνται πως δεν θα τους βγει σε καλό η καλοσύνη τους… Έτσι, βλέπουμε τους άλλους να βρίζονται, να τσακώνονται, να πετάνε τα αποφάγια τους οπουδήποτε, να ουρούν, να κάνουν την ανάγκη τους σε στενά, πλατείες, χωρίς να επεμβαίνει κανένα όργανο της τάξης ή της Δημοτικής Αστυνομίας – κι ας είναι αυτοί δύο μέτρα πιο πέρα! Οι πάντες παρκάρουνπαρκάρουμε- φαρδιά πλατιά τα αυτοκίνητα και τις μηχανές σε πλατείες, πεζόδρομους, εμποδίζοντας τη διακίνηση σε άτομα με ειδικές ανάγκες χωρίς να παίρνουν κλήση, αφού η Τροχαία είναι απούσα. Και οι πεζοί στριμώχνονται ανάμεσά τους ή τα καβαλάνε για να περάσουν χωρίς να διαμαρτύρεται κανείς. Γιατί; Όχι επειδή ξέρουν πως κανείς δεν θα ενδιαφερθεί να αλλάξει η κατάσταση- αυτό είναι δεδομένο -, αλλά επειδή φοβούνται πως μπορεί να φάνε και ξύλο αν τολμήσουν και πουν κουβέντα στον παραβάτη! Σε μια πόλη, σε μια χώρα, που η παρανομία είναι νόμος, μόνο η ασχήμια της αξίζει. Και το χειρότερο δεν είναι πως μάθαμε να ζούμε μαζί της. Το χειρότερο είναι πως θέλουν να μας κάνουν να γίνουμε ένα με την ασχήμια!