Κερδίζουν τη ζωή με το σπαθί τους!

«Στην παρούσα φάση θυσιάζω λίγο από τον χρόνο των σπουδών μου στο πτυχίο της Ιατρικής, για να φορτσάρω περισσότερο για τους Αγώνες στο Πεκίνο. Παραολυμπιακοί δεν έρχονται κάθε μέρα, τα υπόλοιπα μπορούν να περιμένουν! Για μένα, έστω και σε αναπηρικό αμαξίδιο πια, ο πρωταθλητισμός στην ξιφασκία είναι μια μορφή πρόκλησης. Την κυνηγώ…».

Από ένα ατύχημα στα δεκαπέντε του, ο Μάνος Μπόγδος υπέστη κάκωση στον νωτιαίο μυελό που σήμανε οριστική παραπληγία. Δραστήριος από γεννησιμιού του, δεν το ΄βαλε κάτω. Βρήκε διέξοδο και στον αθλητισμό, όταν όλα μπροστά του φάνηκαν να αλλάζουν απότομα. «Συνεχίζω τη ζωή μου κανονικά. Υπάρχουν χιλιάδες επιλογές για όποιον θέλει να προσπεράσει την αναπηρία του. Ό,τι θέλει κανείς, τουλάχιστον το προσπαθεί…», λέει σήμερα στα «ΝΕΑ». Έκτοτε ο 24χρονος φοιτητής ασχολείται με την κολύμβηση, πάθος του μεγάλο όμως είναι η ξιφασκία σε αμαξίδιο. Σήμερα είναι όγδοος στο ξίφος μονομαχίας και ενδέκατος

ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ

«Υπάρχουν χιλιάδες επιλογές για όποιον θέλει να προσπεράσει την αναπηρία του. Ό,τι θέλει κανείς, τουλάχιστον το προσπαθεί…» λέει ο Μάνος Μπόγδος

στη σπάθη στην παγκόσμια κατάταξη, ενώ εδώ και λίγες μέρες ο ένας απ΄ τους τρεις Έλληνες αθλητές με αναπηρία που σφράγισαν τα ισάριθμα εισιτήρια για τους Παραολυμπιακούς Αγώνες, στο Πεκίνο, τον ερχόμενο Σεπτέμβριο. «Φίλη μου που γνώριζε το άθλημα με προέτρεψε να το δοκιμάσω, όπως κι έκανα, στα τέλη του 2003. Είναι σπορ με απαιτήσεις, χρησιμοποιείς έντονα και το σώμα και το μυαλό σου: θέλεις έκρηξη και ταχύτητα στις κινήσεις σου, θες και τακτική», περιγράφει.

Σκληρή προετοιμασία
Με το δεδομένο της προηγούμενης συμμετοχής και ενδέκατης θέσης του στη σπάθη στους Παραολυμπιακούς της Αθήνας το 2004, ο Μάνος γνωρίζει από πρώτο χέρι πως, εν όψει Κίνας, το φετινό καλοκαίρι είναι ήδη πιο καυτό. «Ειδικά τώρα, σε προολυμπιακή περίοδο, προετοιμαζόμαστε καθημερινά, δυο φορές τη μέρα, απ΄ τον Φεβρουάριο, ενδιάμεσα θα πάρουμε μέρος και σε τουρνουά, στο εξωτερικό. Δεν είναι πια απλά χόμπι μου η ξιφασκία, στην προπόνηση και τους αγώνες δίνω όλο μου τον εαυτό!».

Μια ομάδα- μια παρέα
Βενιαμίν στην ξιφασκία σε αμαξίδιο, με τεχνητό αριστερό πόδι απ΄ το 1998 (ακρωτηριάστηκε αφού είχε προσβληθεί από μικρόβιο) ο 27χρονος Γιώργος Αλεξάκης πρόλαβε και αυτός το δρομολόγιο για την Κίνα. «Αξίζει να δοκιμάσουν περισσότεροι το άθλημα, εγώ τυχαία ανακάλυψα πως είχα άλλο ένα ταλέντο. Δοκίμασα και βόλεϊ καθιστών και πινγκ πονγκ για άτομα με ειδικές ανάγκες, αλλά, εδώ και ενάμιση χρόνο με κέρδισε το ξίφος. Μ΄ αρέσει η ηρεμία που έχει, συγχρόνως όμως και η εκρηκτικότητα που απαιτεί. Πρέπει να είσαι δυναμικός, να δουλεύεις το σπαθί σαν την κόμπρα που χτυπά κι απομακρύνεται…», λέει χαρακτηριστικά ο Βολιώτης αθλητής, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ στα λογιστικά- χρηματοοικονομικά. Για τον ίδιο, πέμπτο φέτος στη σπάθη στο Παγκόσμιο Κύπελλο του Καναδά, και μόνο η συμμετοχή του στην επερχόμενη κορυφαία αθλητική διοργάνωση ισοδυναμεί, όπως παραδέχεται, με ανέλπιστη έκπληξη. «Δεν περίμενα πως τόσο σύντομα θα έφτανα τόσο ψηλά. Μας βοήθησε, όμως, όλους μας πάρα πολύ ο προπονητής μας, προσαρμόστηκα γρήγορα κοντά στα υπόλοιπα παιδιά, είμαστε πλέον μια παρέα!».


«Κάθε φορά που φορώ τη μάσκα νιώθω να αλλάζω εποχή!»

ΜΕ ΑΚΡΩΤΗΡΙΑΣΜΕΝΟ το δεξί χέρι του εδώ και δέκα χρόνια, στα 29 του σήμερα, ο Γεράσιμος Πυλαρινός δηλώνει πάντα έτοιμος για… μονομαχίες. «Μόλις είχα απολυθεί από τις Ειδικές Δυνάμεις όταν έχασα το χέρι μου σε τροχαίο. Από τότε ακολουθώ αυτό που εκεί, στον Στρατό, έμαθα: ότι δεν υπάρχει “δεν μπορώ”, υπάρχει μόνο το “δεν θέλω” να κάνω κάτι…». Ο νεαρός υπάλληλος του Δήμου Αθηναίων αποδεικνύει του λόγου του το αληθές με την ψυχή και τη θέλησή του, αφού μέχρι και στο κοπιαστικό τηλεοπτικό ριάλιτι «Survivor 2» πήρε μέρος το 2004! Εκτός από κολύμπι, υποβρύχιο ψάρεμα και γυμναστήριο, ασκείται στην ξιφασκία από το 2005, μάλιστα σε υψηλό αγωνιστικό επίπεδο πλέον, αφού είναι δέκατος στη σπάθη παγκοσμίως. «Κάθε φορά που φορώ τη μάσκα μου, νιώθω να αλλάζω εποχή! Κάτι, δηλαδή, σαν τους “Τρεις σωματοφύλακες”, αν κι εγώ είμαι ο Γεράσιμος, όχι ο Άθως, ο Πόρθος ή ο Άραμης» λέει χαμογελαστός.
«Το 2003 αρχίσαμε με καρέκλες»

ΣΧΕΤΙΚΑ άγνωστο άθλημα η ξιφασκία σε αμαξίδιο, κάνει την εμφάνισή της στην Ελλάδα με τον Γρηγόρη Κοματά, που παίρνει μέρος στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Τορόντο, το 1976. «Από τότε δεν υπήρχε άλλη παρόμοια δραστηριότητα, μέχρι και το 2003. Τότε ήρθε σε μένα, που ήμουν ήδη προπονητής στην εθνική ομάδα ξιφασκίας, ο Νίκος Πέππας, ο πρώτος ΑΜΕΑ αθλητής που θέλησε να ασχοληθεί. Από κει ξεκίνησαν όλα, το ψάξαμε, διαβάσαμε, ζητήσαμε πληροφορίες. Σιγά σιγά, του έμαθα το αγώνισμα, αρχικά σε κανονικές καρέκλες. Τότε δεν είχαμε ούτε αμαξίδια…», λέει στα «ΝΕΑ» ο ομοσπονδιακός τεχνικός, Δημήτρης Κάζαγλης. Σήμερα, όπως σημειώνει, με το άθλημα ασχολούνται μόλις πέντε αθλητές, οι τρεις άντρες του Α.Σ. Σπάρτακος, που θα εκπροσωπήσουν την Ελλάδα στο Πεκίνο σε ξίφος μονομαχίας και σπάθη, και δύο νεώτερες αθλήτριες, οι Σίσσυ Στραβόλαιμου και Μαρία Τόσκα.