Φιλαθλέων

Καρχαρίνια

Το κίτρινο χρώμα της- αναγκαστικής- φανέλας τους φοβούνταν πριν από τον δεύτερο ημιτελικό οι Ισπανοί. Όμως τα χρώματα και οι φανέλες δεν παίζουν μπάλα. Αυτή είναι δουλειά των παικτών και όταν οι παίκτες θέλουν – και μπορούν- οι φόβοι περνάνε, οι προλήψεις εξαφανίζονται και οι παραδόσεις σπάνε. Συντριπτικά ανώτερη της Ρωσίας σ΄ αυτό το παιχνίδι, η Ισπανία αποδείχθηκε καναρίνι με πολύ κοφτερά δόντια.

Και αν οι παίκτες του γερο-Αραγονιές στάθηκαν πιστοί στον τρόπο παιχνιδιού τους και στο μομέντουμ που σιγά σιγά έχτισαν από το πρώτο παιχνίδι, η κατάρρευση των Ρώσων και του μεγάλου αστεριού τους, τού βιαστήκατε-ναμε- πείτεΚρόιφ Αρσάβιν, μοιάζει ακατανόητη.

Μοιάζει.

Γιατί το ποδόσφαιρο είναι παιχνίδι ψυχολογίας, ημέρας, αυτοπεποίθησης.

Οι Ρώσοι παραπίστεψαν ίσως στις δυνάμεις τους μετά τη μεγάλη πρόκριση με την Ολλανδία. Ξέγραψαν γρήγορα την Ισπανία και ας τους είχε νικήσει με (άλλα) τρία γκολ διαφορά στο πρώτο παιχνίδι. Μπήκαν χαλαροί, υπερόπτες – και έτσι τους αποκοίμισε ακόμα πιο εύκολα το ποδόσφαιρο κατοχής των Ισπανών με τις πολλές, μικρές, ακριβείς πάσες και τα ξαφνικά ξεπετάγματα.

Ευτύχησαν χθες το βράδυ οι Ίβηρες να μην πιεστούν καθόλου και έτσι να μην τους δημιουργηθεί ούτε στιγμή αμφιβολία, που είναι ίσως ο μόνος εχθρός τους. Με πρώτο παίκτη ακόμα μια φορά έναν Βραζιλιάνο, τον Σένα, και απίστευτα καλούς τον Σέρχιο Ράμος και τον δημιουργό δύο γκολ Φάμπρεγας, οι Ισπανοί έκαναν ένα δεύτερο ημίχρονο ανθολογίας. Παρ΄ όλο που στον τελικό δεν θα παίξουν με τα κίτρινα, οι Γερμανοί οφείλουν να έχουν ήδη κάπως (αν μπορούν) κιτρινίσει.