[ Πρόσωπα ] Για τις γυναίκες του Αφγανιστάν

Το μοναδικό γυναικείο περιοδικό του Αφγανιστάν που υπερασπίζεται την υπόθεση των γυναικών στη χώρα κινδυνεύει να κλείσει. Η διευθύντριά του, η Μασούντα Χαζάν, κάνει ό,τι μπορεί για να το αποφύγει.

Ακόμη περισσότερο απ΄ ό,τι το Ιράκ, το Αφγανιστάν κινδυνεύει να γίνει σύμβολο της αποτυχίας της διεθνούς κοινότητας, αφού εκεί αποτυγχάνουν ο ΟΗΕ και το ΝΑΤΟ και όχι οι ΗΠΑ και η «συμμαχία των προθύμων» τους. Θα ήταν ένα οδυνηρό πλήγμα για το κύρος της Δύσης και, για να αποφευχθεί, οι Αφγανοί έλαβαν υποσχέσεις για πάνω από 14 δισεκατομμύρια ευρώ, κατά τη διάσκεψη των δωρητών που πραγματοποιήθηκε στις 12 Ιουνίου στο Παρίσι. Όμως, παρά την απλοχεριά αυτή, το μηνιαίο γυναικείο περιοδικό Roz (Ημέρα), το μοναδικό που υπερασπίζεται την υπόθεση των γυναικών σε μια χώρα όπου η κατάστασή τους θεωρείται από τις χειρότερες στον κόσμο, δεν μπορεί να βρει τις τρεις δεκάρες που χρειάζεται για να λειτουργήσει.

Το Roz εκδόθηκε στην Καμπούλ τον Μάρτιο του 2002, μετά την πτώση των Ταλιμπάν, χάρη στην υποστήριξη του γαλλικού Εlle. Απασχολεί 20 εργαζομένους, εκ των οποίων 13 είναι γυναίκες, κυκλοφορεί σε 6.200 αντίτυπα και έχει, σύμφωνα με τη διεύθυνσή του, 60.000 αναγνώστριες και αναγνώστες. Στα περιεχόμενα ενός τεύχους του βρίσκει κανείς το πορτρέτο της Ινδής πρωταγωνίστριας μιας «καλτ» σειράς, ένα κύριο άρθρο για τις αυτοκτονίες των νεαρών γυναικών (θέματαμπού στη χώρα) και την ιστορία της Ραχίλα, που έπεσε σ΄ ένα πηγάδι για να γλιτώσει από τα μαρτύρια που υφίστατο από τα πεθερικά της. Υπάρχει επίσης μια στήλη για τις «διασημότητες», ένας φάκελος για τις Αφγανές τραγουδίστριες, ένας άλλος για τη μόδα- «για να φαίνεστε πιο αδύνατες». Και ένα άρθρο για την ιδιωτική ζωή, με συμβουλές για το «πώς να εμποδίζετε τους γύρω να επεμβαίνουν στη ζωή του ζευγαριού». Η βία κατά των γυναικών είναι επίσης ένα θέμα στο οποίο το Roz επανέρχεται συνεχώς, τολμώντας ακόμη και να αναφερθεί στους βιασμούς των φυλακισμένων γυναικών από τους δεσμοφύλακές τους.

Η διευθύντρια του Roz, η Μασούντα Χαζάν, 35 χρόνων, πήγε στο Παρίσι για να ζητήσει υποστήριξη για το περιοδικό της. Τον καιρό των Ταλιμπάν (1996-2001) τύπωνε στον πολύγραφο, με κίνδυνο της ζωής της, μια επιθεώρηση με την ονομασία «ο σκουπιδοτενεκές της δυστυχίας», την οποία μοίραζε στα κρυφά, από χέρι σε χέρι. «Σήμερα, στην Καμπούλ, ζούμε με τον φόβο», λέει στη Λιμπερασιόν. «Οι Ταλιμπάν επέστρεψαν. Τους αναγνωρίζω στον δρόμο. Τις προάλλες βγήκα ξαφνικά από το ταξί επειδή ο οδηγός φερόταν περίεργα και φοβήθηκα ότι θα με απήγαν». Όσο για τους μετριοπαθείς Ταλιμπάν, τους οποίους θέλει να προσεταιριστεί η κυβέρνηση, η Χαζάν υπογραμμίζει πως «δεν υπάρχουν καλοί και κακοί Ταλιμπάν. Υπάρχουν Ταλιμπάν. Το ξέρω, τους είδα όταν ήταν στην εξουσία».