[ Δρόμοι ]

Λίγες μέρες…
…μετά το ιρλανδικό «Όχι» και πριν από τη γαλλική προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αναρωτιόμαστε αν η Ε.Ε μπορεί να μας σώσει από τη διεθνή οικονομική κρίση. Έχει τα απαιτούμενα κότσια;

Το 1900…
…η Ευρώπη αποτελούσε το 20% του παγκόσμιου πληθυσμού. Το 2000, το 11%. Το 2025 θα αποτελεί το 7%. Και το 2100, όταν ο πληθυσμός του πλανήτη θα έχει σταθεροποιηθεί γύρω στα 8,5-9 δισεκατομμύρια, η Ευρώπη θα αποτελεί μόλις το 4% του παγκόσμιου πληθυσμού. Όχι σπουδαία πράγματα δηλαδή. Μια μικρή γωνιά του κόσμου, παρά τα 500 εκατομμύρια των κατοίκων της. Η Ευρώπη γεννήθηκε από τον πόλεμο και ο πόλεμος γεννήθηκε από τη διεθνή οικονομική κρίση του 1929. Χρειάστηκαν δύο πόλεμοι για να γίνει η Ενωμένη Ευρώπη. Και από την κρίση του 1929 γεννήθηκαν εθνικισμοί, φασισμοί και τέλος ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος. Η Ενωμένη Ευρώπη σήμαινε: «Ποτέ πια πόλεμος». Οι Ιρλανδοί, οι Γάλλοι και οι Ολλανδοί που ψήφισαν «Όχι» στο Ευρωσύνταγμα αποδοκίμασαν την παγκοσμιοποίηση και την Ενωμένη Ευρώπη που τη θεωρούν δούρειο ίππο της. Ήταν κατά κάποιον τρόπο μια επιστροφή στον εθνικισμό, λέει ο συγγραφέας Μπερνάρ Μαρί στο περιοδικό «Μαριάν». Η ιστορική εμπειρία από τις οικονομικές κρίσεις στις οποίες οδήγησαν προηγούμενες παγκοσμιοποιήσεις κάνει τους λαούς να νιώθουν ανασφαλείς.

Η Ευρώπη…
…θα μπορούσε να αντιδράσει και να θέσει υπό τον έλεγχό της εκείνους που προκαλούν την τρέχουσα οικονομική κρίση, πιστεύει ο Μπερνάρ Μαρί. Και πρώτα από όλα τους οργανισμούς που αξιολογούν τις τράπεζες. Είναι εντελώς εξαρτημένοι από τις τράπεζες. Με άλλα λόγια πληρώνονται από αυτές. Είναι σαν οι δάσκαλοι να πληρώνονται από τους μαθητές τους για να τους βάλουν καλό βαθμό. Ύστερα, λέει ο Μπερνάρ Μαρί, η Ευρώπη θα πρέπει να βάλει έναν φραγμό στα κερδοσκοπικά κεφάλαια που ελέγχουν την αγορά ακινήτων, στα επενδυτικά κεφάλαια και στις ίδιες τις τράπεζες, ώστε να παρέχουν επαρκή εξασφάλιση στους πελάτες τους. Σήμερα δεν υπάρχει αυτή η εξασφάλιση. Οι τράπεζες ελέγχονται μόνες τους- δηλαδή βρίσκονται εκτός ελέγχου. Και το κυριότερο, η ανώτατη αρχή, δηλαδή η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, που θα πρέπει να δρα σαν ένας πραγματικός γενικός ελεγκτής, σήμερα δεν το κάνει. Κάνει μάλιστα το αντίθετο. Χορηγώντας άφθονο χρήμα για να ξελασπώσει τις τράπεζες που κερδοσκόπησαν το περασμένο καλοκαίρι στην αγορά ακινήτων και πυροδότησαν την τρέχουσα οικονομική κρίση, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα λειτούργησε σαν ασφαλιστής μολονότι ο ασφαλιζόμενος ήταν εξαιρετικά επικίνδυνος. Λειτούργησε σαν ένας πυρομανής πυροσβέστης. Και ετοιμάζεται να ρίξει σε λίγες μέρες κι άλλο λάδι στη φωτιά, στραγγαλίζοντας τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά με μια ακόμη αύξηση των ευρωπαϊκών επιτοκίων που θα ακριβύνει ακόμη περισσότερο το χρήμα και θα πλήξει τις ευρωπαϊκές εξαγωγές και κατ΄ επέκταση θα αυξήσει την ανεργία.

Οι οικονομικές…
…κρίσεις επιβεβαίωσαν κάμποσες φορές την περίφημη φράση του Ζαν Ζορές: «Ο καπιταλισμός φέρνει τον πόλεμο, όπως το σύννεφο την καταιγίδα». Ας μη διυλίζουμε λοιπόν τον κώνωπα. Το «Όχι» σημαίνει ανασφάλεια.