[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Ο Μπάλακ σκοράρει για την ομάδα του

Η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση και αυτό είναι γνωστό. Αλλά πρέπει να ΄χεις και άμυνα, αν θέλεις να είσαι σίγουρος για να μην τρέχεις και δεν φτάνεις, να έχεις και τερματοφύλακα σταθερό όσο κι αν το επιθετικό παιχνίδι είναι αυτό που μας αρέσει. Επίσης έχεις το δίκιο σου να λες: φάε όσα γκολ θέλεις, αρκεί να βάλεις ένα παραπάνω. Αλλιώς κοίτα να αποκρούσεις. Χρειάζεσαι έναν Κασίγιας την ώρα που θα πιάνει το πέναλτι, την κρίσιμη στιγμή που όλα θα είναι στον αέρα. Αυτά στο Εuro και στα πλάνα του παιχνιδιού. Εδώ έξω τι γίνεται; Που οι άμυνες πέφτουν, γιατί μας την πέφτουν από παντού; Ο Μπάλακ, βλέπετε, σκοράρει για την ομάδα του και όχι για πάρτη μας.

Πριν καλά καλά τελειώσει και το Εuro μπαίνουμε ξανά στην καλοκαιρινή ρουτίνα μας: βοριαδάκι και οικόπεδο, σκόρπιες στην πλαγιά εστίες φωτιάς, και βάλτε και λίγο νερό στην άκρη για να έχουμε. Από τι γίνονται οι πισίνες, είπαμε, παιδί μου; Από δέντρα. Και για να φτάσεις στην ακτή, πας γύρω γύρω στο συρματόπλεγμα, μετά την ταμπέλα «προσοχή, ο σκύλος δαγκώνει» και είσαι και τυχερός που σου επιτρέπεται η πρόσβαση. Βουτιά, δοκάρι και μέσα η μπάλα- κουρέλια η άμυνα.

Στη σκιά- εμείς- των γιγάντων. Το σύστημα όλο καλωδιωμένο στην πρίζα και ολόφωτο μέσα στο σκοτάδι (στην τύφλα μας) το σκάνδαλο. Πού να κρατήσεις άμυνα; Ο σταθμός 13 (η τύχη μας) δέχεται επίθεση. Τινάζεται η μπάνκα στον αέρα. Χορός εκατομμυρίων και ντρίμπλες α λα Εuro. Μας πούλησε ο διαιτητής, οι εκπρόσωποι του λαού, ο κακός ο καιρός μας. Ο ξένος παίκτης τι να σου κάνει κι αυτός; Μόνοι και ξεχασμένοι πια, κλεισμένοι στην περιοχή μας, σε κλοιό φωτιάς, σκανδάλων, τρελών τιμών και αποπνικτικής ατμόσφαιρας, τρώμε γκολ, το ένα μετά το άλλο. Περιμένεις να σφυρίξει τη λήξη, μια βροχή να μας σώσει, μια θέση για πάρκινγκ, ένα Σαββατοκύριακο διακοπές- κάτι. Ή κάτι άλλο- σαν κι εκείνο που λέγαμε, πως η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση, ακόμη και τώρα που η άμυνα έχει εξανεμισθεί.