Κάθαρση εξωτερικού

ΣΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ, ήλθε κάποια στιγμή το πλήρωμα του χρόνου, το πολιτικό σύστημα κατέρρευσε και ανέλαβαν οι δικαστές να κάνουν την κάθαρση. Από την υπόθεση εκείνη, η Ιταλία βγήκε σαφώς πιο καθαρή και με τον κ. Σ. Μπερλουσκόνι, κορόνα στο κεφάλι της. Οι Ιταλοί ξεπέρασαν εύκολα τον Αντρεότι, αλλά όχι και το σοκ από τις διακομματικές μίζες.

Στη χώρα μας, δεν καταφέραμε καν την «ιταλοποίηση» της πολιτικής ζωής: το σκάνδαλο Ζίμενς έχει διεθνή χαρακτηριστικά, αλλά και μία σοβαρή- και διακομματικήελληνική πτυχή. Και πού γίνεται η διερεύνηση του σκανδάλου; Τυπικά, στην Ελλάδα, από την Ελληνική Δικαιοσύνη. Στην πραγματικότητα, η «κάθαρση» έχει αφεθεί στους Αμερικανούς δικηγόρους, που έχουν αναλάβει τον εσωτερικό έλεγχο της Ζίμενς, στη Γερμανία.

Πριν από λίγες ημέρες, ο υπουργός Δικαιοσύνης και όλοι οι εισαγγελείς διαβεβαίωναν ότι δεν υπήρχε εμπλοκή πολιτικών προσώπων.

Σήμερα, έχουν καταπιεί τη γλώσσα τους. Μεσολάβησαν κάποια δημοσιεύματα και η παράδοση κάποιων χαρτιών στον ανακριτή.

Από πού προέκυψαν αυτά τα χαρτιά; Προφανώς, από εκείνους που διαθέτουν πρόσβαση σε αυτά…

Τα ξένα χέρια…
Η ΠΡΟΣΒΑΣΗ στα μιζόχαρτα της Ζίμενς δίνει ένα σοβαρό πλεονέκτημα σε εκείνους που τη διαθέτουν: αποκλείοντας την Ελληνική Δικαιοσύνη, μπορούν να καθοδηγήσουν την εξέλιξη της έρευνας- και σε κάποιον βαθμό να καθορίσουν από το εξωτερικό τις πολιτικές εξελίξεις στη χώρα μας.

Είναι φανερό ότι η υπόθεση δεν μπορεί να συνεχιστεί έτσι. Δεν γίνεται να έχουμε «κάθαρση εξωτερικού». Είναι φανερό ότι η Ελληνική Δικαιοσύνη πρέπει να απαιτήσει πρόσβαση σε όλα τα στοιχεία. Αλλά εδώ που φτάσαμε, ούτε αυτό αρκεί: το σκάνδαλο Ζίμενς είναι πλέον υπόθεση- και- της Βουλής.

Η άρνηση της κυβέρνησης για τη σύσταση εξεταστικής επιτροπής μπορεί να είχε κάποιο έρεισμα μέχρι πριν από μερικά 24ωρα. Τώρα πια, μοιάζει απόλυτα ακατανόητη. Αν δεν είναι φόβος, είναι αφέλεια: με εισαγόμενη κάθαρση, σε λίγο θα ψάχνουμε κι εμείς τον Μπερλουσκόνη μας.