Κουκουρούκου μανταλάκια

ΖΕΣΤΗ!!! ΖΕΣΤΗ, ζέστη, ζέστη, ζέστη, ζέστη, ζέστη, ζέστη!

Δεν μπορώ, σβήνω, χάνομαι, γυρίζουν όλα, γυρίζουν, βουρ βουρ ένα πράμα, ζιογκ ζιογκ σαν ίλιγγος ένα θέαμα, σαν ντουβρουτζάς, να αναπνεύσω δεν μπορώ, μια ανάσα, κάπου είχα πεταμένη μια ανάσα, πού είναι να την πάρω στα γρήγορα;

Ακίνητη, μαλάκα. Κάτσε εντελώς ακίνητη, πέρνα στο ντούκου, μπας και σε προσπεράσει ο καύσωνας. Το είπε αυτός με το θλιμμένο χαμόγελο στην τηλεόραση, το είπε, το ξεστόμισε, «38άρι θα χτυπήσει η ζέστη, μπορεί και 39, μη σου πω 40» (νά ΄ναι οι ώρες της κι εκείνες στο κρεβάτι).

Σκάω, λέμε, πεθαίνω. Δηλαδή δεν πεθαίνω ακριβώς, γιατί βαριέμαι. Πού να τρέχεις τώρα;

Είδα τον εαυτό μου στον καθρέφτη και φρύαξα. Τι ύφος ηλίθιο είναι αυτό; Τι μάτι αποχαυνωμένο; Ειδικά το «τούτο μου» είχε αποκτήσει τη χαρωπή προσήνεια της αγελάδας. Αυτό του κρετίνου, το καλοκάγαθο. Μια ηπιότητα, μια πραότητα, μια οικουμενικότητα, μια ηλιθιότητα. Το μυαλό έγινε πανέ, κρασομεζές απ΄ τους λίγους.

Γιατί είναι και Ιούνιος, πανάθεμά τον. Νά ΄ταν το ντάλα του Αυγούστου, εκεί κοντά στη Μεγαλόχαρη όσο να πεις, είναι ασορτί. Δένει η γόβα η τιπ τόου με την τσάντα-φάκελο. Αλλά ο Ιούνιος δεν καταπίνεται με τίποτα. Με τσαντίζει, με εκνευρίζει, με αποσυντονίζει.

Τα στοιχειώδη να με ρωτήσεις, «τι ώρα είναι, τι μέρα είναι και ποια χρονιά;», αδυνατώ να σου απαντήσω. «Ποιος πήγε κι άπλωσε τα ρούχα στην ταράτσα;», ιδέαν δεν έχω. «Πού είναι τα μανταλάκια της μπουγάδας;», θα σε γελάσω. Κουκουρούκου μανταλάκια έγινε ο εγκέφαλος μου από τον μίνι καύσωνα.

Το μίνι μας μάρανε. Χάθηκε ένας καύσωνας κάτω απ΄ το γόνατο; Σε μήκος Chanel;

Προσοχή, σου λέει, οι ηλικιωμένοι και οι υπέρβαροι. Δηλαδή, τι να σου κάνουν οι ηλικιωμένοι και οι υπέρβαροι; Τι να προσέχουν, όχι πείτε μου να καταλάβω, γιατί είπαμε… κουκουρούκου μανταλάκια.

Οι υπέρβαροι να γίνουν στυλάκια και οι ηλικιωμένοι τεκνά; Εδώ σου λέει, κάτω απ΄ το κλιματιστικό του ΚΑΠΗ γίνεται η σφαγή της Χίου. Σκηνές φρίκης και τρόμου εκτυλίσσονται με τον άμαχο πληθυσμό πρώτο τραπέζι πίστα.

ΕΙΠΑ «ΚΛΙΜΑΤΙΣΤΙΚΟ». Ποιος είν΄ αυτός ο αψηλός, ποιος είν΄ αυτός ο τύπος; Αυτός, χαρά μου, που ήρθε και καλά για συντήρηση. Το άνοιξε, τό ΄κλεισε, τον πλήρωσα, έφυγε. Να νιώσω μια ασφάλεια εγώ τώρα; Γιατί λίγο κατουρόνερο στο φίλτρο ήξερα να το ρίξω και μόνη μου.

Αγχώθηκα πάλι. Υποφέρω, μου ανεβαίνει πυρετός, μου κατεβαίνει πίεση. Τι συμπτώματα έχει η νόσος των Λεγεωνάριων, ξέρει κανείς;

«Η κλινική εικόνα ποικίλλει και τα συμπτώματα μπορεί να αφορούν περισσότερα του ενός συστήματα του οργανισμού.

Ο ασθενής αισθάνεται για λίγες ημέρες αδυναμία και καταβολή και μπορεί να ακολουθήσει μια περίοδος με συμπτώματα γριπώδους συνδρομής. Ο βήχας (αρχικά ξηρός, κατόπιν παραγωγικός) μπορεί να είναι το πρώτο σύμπτωμα προσβολής των πνευμόνων. Πολλοί ασθενείς παρουσιάζουν υψηλό πυρετό (περισσότερο από 39 C), συμπτώματα από το γαστρεντερικό σύστημα (διάρροια, ναυτία, έμετος, στομαχικές διαταραχές), από το κεντρικό νευρικό σύστημα (πονοκέφαλος, σύγχυση, λήθαργος, ντελίριουμ), από την καρδιά (βραδυκαρδία)

κ.λπ. Ανάλογα δε με την έκταση της πνευμονίας αλλά και την συνύπαρξη ή όχι άλλων νοσημάτων, μπορεί να υπάρχει δύσπνοια ή και αναπνευστική ανεπάρκεια».

Ναι, όχι, αν δεν έχετε αντίρρηση, αυτό το σίχαμα λέω να μην το πάθω. Ας μείνω καλύτερα με τις αλλεργίες μου, που όσο να πεις, έχουμε αναπτύξει και μια οικειότητα τόσα χρόνια. Με τη ρινίτιδα έχω άλλο θάρρος, ρε παιδί μου, μπορώ να της ρίξω κι ένα σιχτίρι χωρίς να το πάρει προσωπικά.

«ΠΙΝΕΤΕ ΠΟΛΛΑ ΥΓΡΑ». Πίνω. Μόνο τα τσιπς ρίγανη που έχω καταναλώσει δεν θα έχουν και πενήντα λίτρα ηλιέλαιο; Φουλ ο οργανισμός μου στα οκτάνια. Μια τρελή πεζή να κάνει σούζες στην Κατεχάκη και κόντρες στην παραλιακή. Τό ΄χω αγαπήσει το ηλιέλαιο, τό ΄χω πονέσει, έχω δεθεί μαζί του, ανεπανάληπτος θα είναι ο δεσμός μας.

Να κάνω κάτι, να ξεχαστώ, να φύγει το μυαλό μου, να μην το σκέφτομαι. Να φυσήξει βοριαδάκι στην καρδιά μου, ν΄ ανεμίσει η ψυχούλα μου, να φουλάρει το εντός μου με κρύα και γάργαρα νερά, ποτάμια, λίμνες και καταρράχτες…

Καταρράχτες να ξεχειλίσουν από το πουθενά και να με πάνε μακριά, να με πάν΄ στα πέρα μέρη, φύσα θάλασσα πλατιά, φύσα αγέρι, φύσα αγέρι…

Δεν είμαι εδώ, «απουσιάζω, ρίψατε σημείωμα»!

Είμαι αλλού, παρέα με τα κουκουρούκου μανταλάκια μου! Είμαι φευγάτη…Οδεύω, ταξιδεύω, αναδεύω μνήμες παλιές, δροσιές εφηβικές, χρόνια χαμένα και μετρημένα γέλιο το γέλιο, δάκρυ το δάκρυ, μνήμες μισοσβησμένες στο χρώμα της σέπιας…

Και γύρω μια φύση… μα μια φύση, αγάπη μου!

Μια ομορφιά, ομορφιά μου! Με τις τέσσερις εποχές να είναι ΚΑΙ τέσσερις ΚΑΙ εποχές. Φθινόπωρο, καλοκαίρι, άνοιξη, χειμώνας. Ξεκάθαρα πράγματα. Ξεκάθαρη ζωή…

Τέσσερις εποχές… Πατάω το play στη σιντιέρα κι ο Βιβάλντι είναι παρών… Κλείνω τα μάτια… Φεύγω… ξεμακραίνω… Φύσα θάλασσα πλατιά, φύσα αγέρι…

(Όμορφα που ήταν τα πέρα μέρη…)