Αντιβασιλεία

Λένε ότι στις μεγάλες διοργανώσεις μετράνε μόνο τα νοκ άουτ παιχνίδια. Ο πρώτος γύρος είναι εντυπώσεις, αναγνώριση, θεμέλια. Μετά αρχίζουν τα σοβαρά, στα παιχνίδια που αν χάσεις φεύγεις, και σ΄ αυτά τα παιχνίδια οι Γερμανοί είναι απελπιστικά δυνατοί. Σε ένα ώς τώρα απρόβλεπτο- και σχεδόν απρόβλεπτα συναρπαστικόπανευρωπαϊκό πρωτάθλημα, να που υπάρχουν και οι σταθερές.

Χτες στη Βασιλεία οι Γερμανοί κέρδισαν όχι γιατί έβρεχε ή γιατί έσπρωξε ο Μπάλακ ή γιατί οι Πορτογάλοι – όλη αυτήν την τετραετία- δεν έχουν τερματοφύλακα, αλλά γιατί διαθέτουν, όπως είχε πει ένας Αμερικανός προπονητής σε ένα άλλο σπορ, την «καρδιά του πρωταθλητή». Και ας μην είναι πρωταθλητές στην Ευρώπη τα δώδεκα τελευταία χρόνια. Όπως ο γέρος λέοντας που ακόμα και τραυματισμένος θα βγει να κυνηγήσει μόνο και μόνο για να συνεχίσουν να τον φοβούνται, έτσι και η Γερμανία δαγκώνει όποτε μπορεί, ακόμα και όταν τα δόντια της δεν είναι πια τόσο κοφτερά.

Χτες το βράδυ η Γερμανία δεν ήταν πολύ καλύτερη από μια Πορτογαλία και ποδοσφαιρικά είχε ως τώρα δείξει- και κατά διαστήματα και σ΄ αυτό το παιχνίδι- μεγαλύτερη ποιότητα. Νίκησε γιατί ήταν πιο αποτελεσματική και γιατί μπήκε για να κερδίσει. Όταν το πρωτάθλημα γίνεται ζούγκλα, τα θηρία έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες επιβίωσης.

Η μεγάλη αξία της Πορτογαλίας φάνηκε στο ότι κατάφερε να βάλει και δεύτερο γκολ και να πιέσει στο τελευταίο δεκάλεπτο. Ο Ρονάλντο δεν έκανε τη διαφορά και ο Ντέκο δεν είχε μόνο επιτυχημένες προσπάθειες. Έθελξε στα προηγούμενα παιχνίδια. Συγκίνησε σε όλο το τουρνουά. Και τρόμαξε σοβαρά το φόβητρο του δάσους, που τώρα πολύ δύσκολα θα παραιτηθεί από τον θρόνο του.

Φιλαθλέων