[ Δρόμοι ]

Όχι μόνο…
… δακρύβρεχτες και μελοδραματικές ιστορίες, όχι μόνο γυναίκες ερωτευμένες κι απατημένες από τον σύζυγο και την κουμπάρα, όχι μόνο δαιμονισμένα σπίτια που οι πόρτες τους ανοιγοκλείνουν και βροντούν σαν να τις σπρώχνουν αόρατα χέρια, ενώ αίμα στάζει από το ταβάνι τους. Η τηλεόραση μπορεί να κάνει και άλλα πράγματα. Το απέδειξε η τηλεόραση της Αργεντινής με τις «Κλεμμένες ζωές» (φωτ.). Η τηλεοπτική σειρά κηρύχτηκε τις προάλλες «κοινωνικό αγαθό» και βραβεύτηκε από τη Βουλή της χώρας. Στο κέντρο του δράματος βρίσκεται η Τζουλιάνα, 23 ετών, που έχει απαχθεί για να πουληθεί στα πορνεία της αργεντινής επαρχίας. Και η μητέρα της Ροζάριο, που δεν το βάζει κάτω και την αναζητάει ξεσκεπάζοντας τη συνενοχή και τη διαφθορά των αρχών.

Η ιστορία…
… της Τζουλιάνας και της Ροζάριο- εμπνευσμένη από την αληθινή ιστορία της Μαρίτας Βερόν και της μητέρας της Σουζάνας Τριμάρκο- κρατάει κολλημένους στην τηλεόραση εκατομμύρια Αργεντινούς. Χάρη στην επιτυχία τους, οι «Κλεμμένες ζωές» έγιναν η αιτία για να αρχίσουν να μιλούν για την τύχη 400 κοριτσιών που εξαφανίστηκαν μυστηριωδώς για να βρεθούν αργότερα σε πορνεία της Αργεντινής, της Αμερικής και της Ευρώπης. Για τις «Κλεμμένες ζωές» βραβεύτηκε και η Σουζάνα Τριμάρκο. Η κόρη της Μαρίτα απήχθη το 2002 από μια συμμορία και πουλήθηκε σε ένα πορνείο. Στην επίπονη αναζήτησή της, αυτή η «μάνα-κουράγιο» καταφέρνει να σώσει άλλα κορίτσια, αλλά όχι το δικό της. «Δεν ξέραμε τι να κάνουμε, δεν ξέραμε πού να την ψάξουμε», λέει σήμερα. «Αν ήξερα όσα ξέρω τώρα, η κόρη μου θα είχε σωθεί». Περίπου 150 οργανώσεις αγωνίζονται στην Αργεντινή για την καταπολέμηση του εμπορίου λευκής σαρκός, που είναι σήμερα η χειρότερη μάστιγα στον κόσμο- χειρότερη ακόμη κι από το εμπόριο ναρκωτικών (μόνο το εμπόριο όπλων την ξεπερνά).

Η βράβευση…
… για τις «Κλεμμένες ζωές» δεν είναι η πρώτη που αποσπά η εταιρεία παραγωγής «Τελεφέ», η οποία δείχνει ιδιαίτερη ευαισθησία και επιμονή στα κοινωνικά θέματα (οι «Κλεμμένες ζωές» είχαν στα πρώτα επεισόδια αρνητικές μετρήσεις). Το 2005 γύρισε τον «Μοντεχρίστο». Μεταφέροντας το μυθιστόρημα του Αλεξάνδρου Δουμά στο σύγχρονο Μπουένος Άιρες, έκανε την τηλεόραση να μιλήσει για πρώτη φορά για τα παιδιά των γυναικών που είχαν εξαφανιστεί στη διάρκεια της δικτατορίας, τοποθετώντας τα σε μια ιστορία ίντριγκας και πάθους, όπου στο τέλος παίρνει την εκδίκησή του ένας σύγχρονος Μοντεχρίστος.

Η τεράστια…
… επιτυχία της σειράς ώθησε δεκάδες νέους και νέες να αναζητήσουν τη χαμένη τους ταυτότητα προσεγγίζοντας τις «γιαγιάδες της Πλατείας Μαΐου», γυναίκες που ψάχνουν για παιδιά που «υιοθετήθηκαν» από τους στρατιωτικούς (οι οποίοι, προτού εκτελέσουν τις εγκύους, τις άφηναν να γεννήσουν κι έδιναν τα νεογέννητα σε καθεστωτικούς). Για όλα όσα προσέφερε στην αργεντινή κοινωνία, ο «Μοντεχρίστος» θεωρείται σήμερα ένα «κοινωνικό και πολιτιστικό αγαθό». Τέτοιο τίτλο τιμής δεν θα μπορούσε να του δώσει κανένα μηχανάκι από εκείνα που κάνουν τις μετρήσεις.