[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Τα γυναικεία φετίχ

Κοιτώ τις εξωφρενικές τιμές των σινιέ παπουτσιών στις καλοκαιρινές βιτρίνες της Αθήνας και λιγουρεύομαι τα ψηλοτάκουνα μοβ ή μπρονζέ tip toe του Μεσοπολέμου με τους φιόγκους, τα αέρινα ασημένια πέδιλα με τα κρύσταλλα Σβαρόφσκι, τις κόκκινες γόβεςστιλέτο και τις κουκλίστικες ροζ ή πουά μπαλαρίνες του ΄60. Πρέπει να το ομολoγήσω με ντροπή: Έχω μια τρομερή αδυναμία στα κομψά αξεσουάρ των κάτω άκρων. Καθρέφτης του γούστου όποιου τα φορά, μπορούν να καταστρέψουν ένα υπέροχο ντύσιμο ή να μεταμορφώσουν σε υπέρκομψο ένα ασήμαντο. Καταθέτω σε αυτά ένα δυσανάλογα μεγάλο μέρος των εσόδων μου και τους αφιερώνω τον βασικό χώρο της ντουλάπας μου, προς εκνευρισμό των υπόλοιπων μελών της οικογένειας. Συχνά μετρώ το γούστο ή την προσωπικότητα μιας γυναίκας ή ενός άνδρα από τα παπούτσια που φορά: Να ένας νεαρός κύριος, με ωραίο μαλλί, ακριβό ντύσιμο και κατεβάζοντας τη ματιά προς τα κάτω- τι απογοήτευση- ένα ζευγάρι καουμπόικες σουβλερές μπότες ή κακοφτιαγμένα παπούτσια, με μύτη που ανασηκώνεται μπροστά! Απορρίπτεται αυτοστιγμεί… Η κυρία, όμως, με την άχρωμη μπλούζα, την απλή φούστα και τα κλασικά μοκασίνια από σεβρό, που αλλάζουν το περπάτημα, το πόδι, το σύνολο, παίρνει αμέσως «πόντους» στο «παιχνίδι». Στο ίδιο «τεστ» περνώ επώνυμους και ημι-επώνυμους, πολιτικούς και καλλιτέχνες, στα εστιατόρια, στα περιοδικά, στην τηλεόραση. Λίγοι, ελάχιστοι, παίρνουν τελικά άριστα…

Τι ωραία, να ΄χα άλλον έναν μισθό και άλλη μία ντουλάπα μόνο για τα δερμάτινα φετίχ μου! Τώρα, θα μου πείτε, ο κόσμος καίγεται… Συμφωνώ. Αλλά, ύστερα από έναν βαρύ χειμώνα και μια δύσκολη άνοιξη, ίσως να χρειαζόμαστε κάτι πιο ελαφρό, πιο καλαίσθητο. Λίγη ομορφιά στη γεμάτη ασχήμιες πόλη μας, έστω και εάν είναι απλώς μια θηλυκή γόβα του Λάγκερφελντ- το «ΤΙΜΕ» άλλωστε δεν τον συμπεριέλαβε στις εκατό προσωπικότητες που επηρεάζουν τον κόσμο;