[ ΡΙΠΕΣ ] Μάθημα

ΓΚΡΙΝΙΑ, καταστροφολογία και οι συνήθεις υπερβολές ακολούθησαν τις ήττες της Εθνικής στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. Η ψυχραιμία έλειψε και πάλι. Κι όμως, πρόκειται απλώς για ένα παιχνίδι. Η αποτυχία της Εθνικής Ομάδας δεν αποτελεί ούτε εθνική καταστροφή, ούτε προκαλεί κάποιο μείζον πολιτικό ή κοινωνικό θέμα.

ΔΕΙΧΝΕΙ ωστόσο την αδυναμία της χώρας να εκμεταλλεύεται και να κεφαλαιοποιεί τις επιτυχίες της. Η κατάκτηση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος το 2004 στην Πορτογαλία δεν αξιοποιήθηκε και δεν λειτούργησε ως εφαλτήριο για τη βελτίωση και την ανάπτυξη του ποδοσφαίρου στη χώρα μας.

ΟΛΟΙ όσοι ασχολούνται με το άθλημαπαράγοντες, αθλητές, χορηγοί, πολιτική ηγεσία- περιορίστηκαν στο να αποκομίσουν προσωπικά ή πολιτικά οφέλη από την επιτυχία. Επαναπαύθηκαν σε αυτήν και ξέχασαν το σημαντικότερο: ότι έπρεπε να εργαστούν για να υπάρξει συνέχεια.

ΤΟ αποτέλεσμα είναι ότι, τα τέσσερα χρόνια που μεσολάβησαν, το ελληνικό ποδόσφαιρο σε τίποτα δεν έγινε καλύτερο, σε τίποτα δεν προόδευσε. Ελάχιστα νέα ταλέντα αναδείχθηκαν ως κέρδος του θριάμβου της Πορτογαλίας.

ΟΙ ομάδες εξακολουθούν να φυτοζωούν, κυρίως με κρατικές χορηγίες. Η βία στα γήπεδα εξελίσσεται σε τεράστιο πρόβλημα. Οι φίλαθλοι που παρακολουθούν αγώνες ολοένα λιγοστεύουν, οι ευρωπαϊκές διακρίσεις παραμένουν ελάχιστες.

ΟΙ ειδικοί υποστηρίζουν ότι κάτι ανάλογο μάς περιμένει και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου. Τα μετάλλια και οι νίκες των αθλητών μας στους Αγώνες της Αθήνας το 2004 πολύ δύσκολα θα επαναληφθούν.

ΜΑΛΙΣΤΑ, το πρόβλημα στους Ολυμπιακούς, κατά πάσα πιθανότητα, θα είναι ακόμα εντονότερο αφού ενέσκηψε η επιδημία του ντόπινγκ.

ΤΟ πάθημα της Εθνικής πλήγωσε τον εγωισμό μεγάλης μερίδας φιλάθλων. ΜΠΟΡΕΙ όμως να αποτελέσει μάθημα αν αντιμετωπιστεί όχι σαν καταστροφή, αλλά ως ευκαιρία ανασύνταξης, προγραμματισμού και σοβαρής δουλειάς που έλειψε για τέσσερα χρόνια.