Το πνεύμα του τόνου

Εν κινδύνω!

Ζωή στο κόκκινο, ολισθαίνουσα στο μη περαιτέρω! Τα πάντα γύρω το μαρτυρούν, το φωνάζουν, αλλά η απέλπιδα κραυγή δεν φτάνει σε ώτα, ηθελημένα, μη ακουόντων. Το περιβάλλον αλλοιώνεται, μολύνεται ανεπανόρθωτα ανταποδίδοντας τα επίχειρα της κακοποίησής του. Όζον, βενζόλιο, αιωρούμενα σωματίδια δηλητηριάζουν τον αέρα, σκουπίδια, ανεξέλεγκτες χωματερές αποστάζουν τα υγρά απόβλητά τους στο υπέδαφος μολύνοντας νερό, καλλιέργειες… Ό,τι αναπνέουμε, πίνουμε, τρώμε μας σκοτώνει αργά, σταθερά, εξουθενωτικά. Σεισμοί, πυρκαγιές, πλημμύρες προσθέτουν τη δική τους αποτελεσματική χείρα βοηθείας στο κακό. Οι πάγοι λειώνουν, τα ύδατα ανεβαίνουν, καταπίνουν παράλιες περιοχές, νησιά εξαφανίζονται, άνθρωποι και ζώα μεταναστεύουν, ενώ αλλού το νερό λιγοστεύει, καλλιεργήσιμες εκτάσεις αχρηστεύονται από την ξηρασία. Το εναπομείναν πολύτιμο σπαταλιέται από άφρονες νεόπλουτους (γήπεδα γκολφ, πισίνες…).

Αναρωτιέται κανείς πού θα φτάσει αυτή η άλογη υπερεκμετάλλευση γης, αυτή η εξακολουθητική ατμοσφαιρική ρύπανση, που γεννάει το φαινόμενο του θερμοκηπίου με τα ολέθρια αποτελέσματά του. Τελευταία απειλή η φοβερή ανεξέλεγκτη αύξηση τιμών άμεσων αγαθών, που προκαλεί τεράστια φτώχεια. Η πείνα θερίζει εκατομμύρια ανθρώπους στον πλανήτη και η πείνα φέρνει απελπισία, οργή, αιματηρές εξεγέρσεις, συγκρούσεις, αναταραχές…

Οδεύουμε «χωρίς περίσκεψιν, χωρίς αιδώ» μοιραία προς το τέλος ή όλα αυτά θα ΄ναι η συνειδητή αιτία, με αφορμή τη μεγάλη πείνα, μιας νέας παγκόσμιας επανάστασης των απόκληρων όλης της γης, που δεν θα ΄χουν πια τίποτα να χάσουν, παρά τις αλυσίδες της φτώχειας τους;