Δίκτυο

Τα μαθηματικά… πολλαπλασιάζονται

Στα ιταλικά κυκλοφόρησε το βιβλίο του Τεύκρου Μιχαηλίδη «Πυθαγόρεια Εγκλήματα» (από τον εκδοτικό οίκο RCS Libri- Sonogno Εditore). Οι δύο βασικοί εκπρόσωποι στην Ελλάδα της λεγόμενης «μαθηματικής λογοτεχνίας» κάνουν διεθνή βήματα. Με προεξάρχοντα τον Απόστολο Δοξιάδη, που έκανε αισθητή την παρουσία του και στη Βρετανία με το «Ο θείος Πέτρος και η Εικασία του Γκόλντμπαχ» αλλά και με το καινούργιο «Logicomix», μια ιστορία της περιπέτειας των μαθηματικών σε κόμικς που αναμένεται να κυκλοφορήσει σε ΗΠΑ και Ελλάδα. Ο Τεύκρος Μιχαηλίδης, μέλος και αυτός του συλλόγου «Θαλής και Φίλοι», ακολουθεί σιγά σιγά τα ίδια βήματα στον τομέα του μυθιστορήματος.


Πεθαίνει και ανασταίνεται από αγάπη

Κρίμα… κρίμα, που δεν το πήρε ο κόσμος είδηση και που το Ελληνικό Φεστιβάλ δεν «κυνήγησε» περισσότερο την προβολή της παράστασης η οποία παίχτηκε στο Μέγαρο ενώπιον τόσων κενών καθισμάτων- τις δύο πρώτες μέρες τουλάχιστον. Τηρουμένων των αναλογιών το εις μέρη τρία «Περίπτερο με τις παιωνίες» της κινέζικης όπερας Κούν(τσου) είχε την τύχη της γιαπωνέζικης «Μήδειας» του Νιναγκάουα με τον περίφημο Χίρα και τον θίασο «Τόχο» την πρώτη χρονιά που ήρθε στην Αθήνα- το 1983, στον Λυκαβηττό. Οι ελάχιστοι που την είδαμε τότε χαζέψαμε. Και χρειάστηκε το Φεστιβάλ Αθηνών να την ξαναφέρει, στο Ηρώδειο, την επόμενη χρονιά για να αποθεωθεί από πλήθη. Βέβαια «Το περίπτερο με τις παιωνίες» δεν είναι μια «εύληπτη» ελληνική τραγωδία όπως η «Μήδεια», οι Κινέζοι καλλιτέχνες παίζουν, τραγουδούν, κινούνται, χορεύουν με ειδικούς κώδικες που μπορεί, αρχικά, να ξενίσουν αλλά, εντούτοις, το τρίπτυχο που είχα την τύχη να δω ήταν αριστουργηματικό- σπάνιας ομορφιάς. Η ιστορία της 16χρονης Ντου Λινιάνγκ η οποία ερωτεύεται τον «νεαρό λόγιο» Λιου Μενγκμέι, που δεν τον γνώριζε αλλά τον είδε στον ύπνο της και επειδή δεν μπορεί να τον βρει μαραζώνει και πεθαίνει από αγάπη αλλά γυρίζει σαν πνεύμα, τον συναντάει και ανασταίνεται από αγάπη για να σμίξουν και να γίνουν αποδεκτοί ύστερα από πολλές περιπέτειες, είναι ένα συγκλονιστικό λυρικό έπος, μια μεγάλη ποιητική στιγμή και έχει μια πρωτογενή, συγκινητική αθωότητα και μια αφοπλιστική ομορφιά- εκείνο μόνο το πιστό και αγαπημένο «δουλικό» που το λένε Ευωδιά της Άνοιξης» αρκεί… Δεν ξέρω ποιος θα αποτολμούσε να ξαναφέρει τους Κινέζους, αλλά το κοινό της τρίτης μέρας που είχε εντυπωσιακά αυξηθεί μέσω τού «από στόμα σε στόμα» είναι ίσως ενδεικτικό. Και ενθαρρυντικό.


Σωστός Synch-χρονισμός

Χαμόγελα, πάρα πολλά χαμόγελα έβλεπες καθώς η Ρόιζιν Μέρφι άλλαζε το τελευταίο καπέλο και το τελευταίο κουστούμι της, από μια σειρά διαφορετικών εμφανίσεων (κρίμα που δεν τις μέτρησα) που δοκίμαζε τη μία μετά την άλλη επί σκηνής- σε ένα θαυμάσιο ποπ σόου, σαν μια εναλλακτική Κάιλι (ή Μαντόνα αν προτιμάτε), με κίνηση, φωνή και εντυπώσεις. Χάρηκα πάρα πολύ τους Καναδούς Ηolly Fuck: ενέργεια, δύναμη, dance μενού (ή μήπως να το πω νέο-ηλεκτρονικό-ροκ;) και ωραία κομμάτια με πλήκτρα, ντραμς και μπάσο- αυτό όλο, απόλυτα εκρηκτικό. Απόλαυσα τους Υo La Τengo, που ξεκίνησαν δυνατά, κατέβασαν περίτεχνα το «volume» και το ίδιο έξυπνα κλιμάκωσαν την ένταση- μίλησαν η εμπειρία και η ροκ τολμηρή φύση τους. Το Synch πέτυχε τον επικοινωνιακό σκοπό του, να δημιουργήσει κοινωνικές εστίες με βάση τη μουσική. Μια διαπίστωση ακόμη: τα dj sets δεν είχαν την αναμενόμενη προσέλευση στους κλειστούς χώρους λόγω κυρίως της ζέστης- ο κόσμος έμενε έξω στις παρέες- ειδικά μετά τα λάιβ στις δύο ανοιχτές σκηνές της Τεχνόπολης, ενώ είχαν ενδιαφέρον οι djs/παραγωγοί που έπαιζαν. Η εμπειρία μετρά- όπως έγινε άλλωστε ώς τώρα, που το Synch έχει καταφέρει να συγχρονιστεί σωστά στην εποχή.