6 μέρες

1. Μήπως σας θυμίζουν κάτι αυτές οι σκηνές; Μήπως οι φλέβες στους κροτάφους αρχίζουν να χτυπούν από την ένταση; Μήπως πάλι ξεκινούν αυτόματα οι υπολογισμοί για το πόσες ημέρες θα κρατήσει η βενζίνη στο ρεζερβουάρ; Οι Ισπανοί στοιβάζονταιόπως… Ελλάδα- στα πρατήρια μαλώνοντας για την τελευταία σταγόνα. Το κόστος της ακρίβειας υπολογίζεται με σπαταλημένα ευρώ, με μαζικές απώλειες ψυχικής ηρεμίας και με χαμένες ανθρώπινες ζωές…

2. Γιατί τέτοια θλίψηκαι απογοήτευση; Επειδή κάποιοι ισχυρίζονται πως η καλή ημέρα από το πρωί φαίνεται;

Και πού το ξέρουν; Η αλήθεια είναι πως στην Αυστρία δεν ξημέρωσε καλά για την Εθνική μας, αντίθετα με ό,τι είχε συμβεί πριν από τέσσερα χρόνια στην Πορτογαλία. Βέβαια, ήσουν εκεί και… ήλπιζες σε μία νίκη. Αλλά αυτό που αξίζει πραγματικά στους κανόνες δεν είναι οι εξαιρέσεις; Σε αυτές ελπίζουμε και εμείς, μικρέ!

3.Πρώτο στάδιο η «άρνηση»: η Χίλαρι δεν δείχνει την παραμικρή διάθεση να δηλώσει πως αποσύρεται. Και το γεγονός πως ανακοίνωσε ότι αναστέλλει την καμπάνια της, πολύ της ήταν! Δεύτερο στάδιο η «θλίψη»: τα βουρκωμένα μάτια του συζύγου και της κόρης μαρτυρούν τις χαμένες προσδοκίες. Τρίτο στάδιο η «αποδοχή»… α λα Κλίντον: συντάσσοντας οικογενειακώς μια «μαύρη λίστα», ξορκίζουν τη σκληρή πραγματικότητα. Τι σου είναι οι ψυχολόγοι! Όλα τα ξέρουν…

4. Το 2004ο Γιώργος Παπανδρέου παρέλαβε το δαχτυλίδι της προεδρίας από τον Κώστα Σημίτη. Την περασμένη Τετάρτη παρέλαβε μια σκληρή επιστολή. Ακολούθησε μια φιλική… διαγραφή. Ο πρώην πρωθυπουργός αποχαιρέτησε… φιλικά τον Γιώργο Παπανδρέου και δεν προσμετράται πλέον στη συντεταγμένη δύναμη της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του Κόμματος. Τα διαμάντια είναι παντοτινά, σύμφωνα με τον Τζέιμς Μποντ. Η πραγματικότητα όμως δείχνει πως τα δαχτυλίδια δεν λάμπουν πάντα και πως υποσχέσεις δεν κρατούν για μια ζωή.

5.Παράδειγμα νούμερο «ένα»: Κατά το πρώτο δημοψήφισμα, το 1992, η Δανία απορρίπτει τη Συνθήκη του Μάαστριχ. Έναν χρόνο μετά, οι ίδιοι ψηφοφόροι επιστρέφουν στις κάλπες για να δώσουν αυτή τη φορά την έγκρισή τους. Παράδειγμα νούμερο «δύο»: οι Ιρλανδοί δεν δίστασαν να καταψηφίσουν το 2001 τη Συνθήκη της Νίκαιας. Και αυτό το «όχι» ωστόσο ήταν ένα προσωρινό φρένο. Το 2002, άλλαξαν γνώμη. Το «Ναιόχι»… φοριέται πολύ σε τέτοιες περιπτώσεις. Γι΄ αυτό και σε γενικότερες γραμμές συστήνεται ψυχραιμία.

6. Ολυμπιακοί Αγώνες:αυτό είναι το όνομα που έχουν δώσει 4.000

γονείς στα παιδιά τους τα τελευταία 15 χρόνια. Για την ακρίβεια, όταν φωνάζει κανείς «Αογιούν» 4.104 Κινεζάκια γυρίζουν τα κεφάλια τους δεξιά και αριστερά ψάχνοντας να βρουν ποιος φώναξε το όνομά τους. Η αλήθεια είναι πως δεν πρόκειται για σπάνιο φαινόμενο. Τα παιδιά της Κίνας αποκτούν συχνάπυκνά ονόματα γεγονότων ή ακόμα και συνθημάτων. Αλήθεια, οι Αογιούν πότε γιορτάζουν; Κάθε τέσσερα χρόνια;