Ματιές Το ναυάγιο

Oι παίκτες που κάνανε κομμάτια, πριν από τέσσερα χρόνια, τον Ζιντάν, τον Ραούλ κι όλους τους άλλους άσους του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου και μας βγάλανε, εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους, στους δρόμους, την περασμένη Τρίτη, μετά το ματς με τη Σουηδία, μας σπρώξανε σ΄ ένα τέλμα μελαγχολίας. Και το πιο γερό σκούντημα, η πιο γερή σπρωξιά ήρθε από τον άνθρωπο που, δικαίως, αποθεώναμε.

Τον Γερμανό προπονητή Ότο Ρεχάγκελ.

Χάσαμε με 2-0. Σε μια περίοδο που θέλαμετο χρειαζόμασταννα γλυκάνουμε λίγο τα χείλη μας, έστω και με μια ποδοσφαιρική επιτυχία. Γιατί γύρω μας, όλα, σχεδόν, προκαλούν θλίψη.

Ακρίβεια, ανεργία, ηλιέλαιο, απατεώνες, δολοφονίες, απαγωγές, διαφθορά. Και, κερασάκι στην τούρτα, ο φονικός σεισμός στην Πελοπόννησο. Που σκότωσε και τραυμάτισε, ισοπέδωσε σπίτια, γέμισε πόνο εκατοντάδες συμπατριώτες μας. Και, βεβαίως, «τραυμάτισε» ολόκληρη την Ελλάδα. Και τους σεισμολόγους, φυσικά.

Ορισμένοι από τους οποίους ξαναβγήκαν στα κανάλια για να διασταυρώσουν τα ξίφη τους…

Ο Ρεχάγκελ μετά τον αγώνα δήλωσε ότι «αν δεν παίζαμε έτσι όπως παίξαμε, θα τρώγαμε πέντε γκολ στο πρώτο ημίχρονο»! Δηλαδή τι θέλει να μας πει; Ότι μια ομάδα που έχει κατακτήσει μάλιστα και το «Ευρωπαϊκό» έπρεπε να επιστρατεύσει και καμιά δεκαριά φιλάθλους από την εξέδρα για να ενισχύσει την άμυνά της; Σίγουρα δεν είμαστε καλά.

Η εθνική ομάδα έδειξε ότι παραπατάει, από τα φιλικά παιχνίδια με την Ουγγαρία και την Αρμενία. Το είδε όλος ο κόσμος, το επεσήμαναν οι εφημερίδες. Αλλά ο προπονητής είχε τα «σχέδιά» του. Το αντιποδόσφαιρο. Άμυνα-«γραμμή Μαζινό» και επίθεση με έναν μόνο, κοντούλη παίκτη, τον Γκέκα. Που προσπαθούσε να τα βγάλει πέρα με τρεις και τέσσερις μαγκλαράδες Σουηδούς! Και να πει κανείς ότι οι αντίπαλοι ήταν «αχτύπητοι»; Για όνομα του Θεού! Μια συνηθισμένη ομάδα είναι η Εθνική Σουηδίας και τα «κιλά» της, αν τη ζυγίσουμε, είναι πολύ λιγότερα από τα «κιλά» της Εθνικής Ελλάδος.

Δεν μπορώ να καταλάβω για ποιον λόγο οι Έλληνες παίκτες κατέβηκαν στο γήπεδο πανικόβλητοι. Δεν μπορώ να καταλάβω πώς ένας σπουδαίος τερματοφύλακας, όπως ο Νικοπολίδης, έκανε συνεχώς λάθη και δεν βρήκε την μπάλα, σε καμιά από τις «εξόδους» του. Δεν μπορώ να καταλάβω πώς τρεις Έλληνες ποδοσφαιριστές χάσανε την ψυχραιμία τους σε μια εύκολη φάση και φάγαμε, από το τίποτα, το δεύτερο γκολ.

Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί ο προπονητής δεν άλλαξε από τα μέσα του β΄ ημιχρόνου τον φιλότιμο Καραγκούνη, που σερνότανε, από την κούραση…

Εν πάση περιπτώσει, η ζωή συνεχίζεται.

Σήμερα παίζουμε με τη Ρωσία, που είναι σαφώς καλύτερη από τη Σουηδία. Αν η ομάδα μας αγωνισθεί με δύναμη, θάρρος και ευφυΐα- προπαντός- κάτι μπορεί να γίνει. Με νίκη, θα έχουμε κάποιες αμυδρές ελπίδες για πρόκριση στους «8». Τα πράγματα πάντως είναι πολύ δύσκολα.