Νέο γονίδιο ανοίγει τον δρόμο για θεραπεία του διαβήτη τύπου Μοdy

ΣΤΙΣ ΑΤΟΜΙΚΕΣ ανάγκες του ασθενούς με βάση τα γονίδιά του στηρίζεται ο νέος, επαναστατικός τρόπος διάγνωσης και θεραπείας για τον διαβήτη τύπου Μοdy. Η νέα διαγνωστική και θεραπευτική μέθοδος στηρίζεται στην φαρμακογενετική και ανοίγει τον δρόμο για διαφορετικούς τρόπους αντιμετώπισης και άλλων χρόνιων ασθενειών, όπως είναι η καρδιακή νόσος και ο διαβήτης τύπου 2. Ο διαβήτης χωρίζεται σε δύο μεγάλες κατηγορίες. Στον διαβήτη τύπου 1, που αρχίζει συνήθως στην παιδική ηλικία ή στην εφηβεία και συνδέεται με την καταστροφή των κυττάρων που παράγουν ινσουλίνη στο πάγκρεας. Οι ασθενείς πρέπει να κάνουν εγχύσεις ινσουλίνης, για να ελέγχουν τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα. Ο διαβήτης τύπου 2, που εμφανίζεται κυρίως στους ενήλικες, συνδέεται συχνά με την παχυσαρκία. Αντιμετωπίζεται με φάρμακα, ειδική διατροφή και άσκηση. Όμως, στα άτομα που πάσχουν από διαβήτη τύπου Μody γίνεται συχνά λάθος διάγνωση και εντάσσονται στην κατηγορία του διαβήτη τύπου 1, γιατί η πάθησή τους εμφανίζεται κυρίως στην εφηβεία ή στα πρώτα χρόνια της ενηλικίωσης και δεν συνδέεται με την παχυσαρκία. Ωστόσο, πρόσφατα ανακαλύφθηκε ένα νέο γονίδιο, το αποκαλούμενο ΗΝFΙ-alpha, το οποίο, όταν μεταλλάσσεται, προκαλεί τον διαβήτη τύπου Μody.

Γενετική εξέταση
Ο εντοπισμός του συγκεκριμένου γονιδίου μπορεί να γίνει με μια απλή γενετική εξέταση. Έτσι, τόσο ο γιατρός όσο και ο ασθενής μπορούν να πληροφορηθούν αν ο διαβήτης είναι τύπου Μody. Αν είναι, ο διαβητικός μπορεί να σταματήσει τις εγχύσεις ινσουλίνης και να αντιμετωπίσει τη νόσο με άλλα, φτηνά φάρμακα, τα οποία συνήθως χορηγούνται σε ασθενείς με διαβήτη τύπου 2 και έχουν ελάχιστες ανεπιθύμητες αντιδράσεις. «Η εξέταση αυτή έχει αλλάξει πλήρως τη θεραπεία των συγκεκριμένων ασθενών. Αν μέχρι τώρα στηρίζαμε την θεραπεία σε αυτό που είναι το καλύτερο γενικά για τους ασθενείς, το επόμενο βήμα είναι να δούμε ποιο είναι το καλύτερο για τον κάθε ασθενή χωριστά, ορίζοντας την ασθένεια με μεγαλύτερη ακρίβεια», επισήμανε ο Άντριου Χάτερσλεϊ, καθηγητής Μοριακής Ιατρικής στην Ιατρική Σχολή Ρeninsula στο Ντέβον της Αγγλίας, ο οποίος ηγήθηκε της σχετικής έρευνας.