Διάλεξε να χορέψει χωρίς τα πόδια της

Επί χρόνια με τον χορό της η Ροσάνα Πενιαλόσα ζωντανεύει θεατρικές σκηνές στη Λίμα, στην Αβάνα και στο Μεξικό. Παρά την ικανοποίηση που αντλούσε από το χειροκρότημα των θαυμαστών της, δεν εφησύχαζε. Επιδίωξή της ήταν με όπλο την τέχνη της να ευαισθητοποιήσει το κοινό της να εξοικειωθεί σε καυτά κοινωνικά ζητήματα, όπως στο πρόβλημα ατόμων με κινητική αναπηρία. Και το πέτυχε.

Η Ροσάνα Πενιαλόσα κατάγεται από το Περού και είναι πρίμα μπαλαρίνα. Με το λιγνό κορμί και τα καστανά μαλλιά της είναι η προσωποποίηση της ομορφιάς. Κουλουριάζεται και συσπάται και μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα εκτινάσσεται, κινείται από τη μια άκρη στην άλλη της σκηνής, αιχμαλωτίζοντας το βλέμμα του θεατή. Αποφάσισε όμως να καθήσει σε αναπηρική πολυθρόνα για να μπορέσει να συνομιλήσει με έναν ιδιαίτερο τρόπο με το κοινό της. Η ίδια προφανώς δεν έχει κινητικά προβλήματα. Στα 45 της είναι αρτιμελής

ΡΟΣΑΝΑ ΠΕΝΙΑΛΟΣΑ

Περιπλανιόταν στους δρόμους πάνω στο αναπηρικό αμαξίδιο, παρατηρώντας τις αντιδράσεις του κόσμου

και υγιέστατη. Αλλά από τότε που βρέθηκε στο Μεξικό και γνώρισε τον κοινωνικό αποκλεισμό των ανθρώπων που κινούνται με αναπηρικό αμαξίδιο, αποφάσισε να κάνει αυτό που σκεφτόταν χρόνια. Έκλαιγε κάθε μέρα
Προκάλεσε σοκ στην Πόλη του Μεξικού αλλά και σε όλη τη χώρα. Ανέβηκε στη σκηνή με αναπηρικό αμαξίδιο και παρουσίασε το πρόγραμμά της. Ένας χορός πάνω σε δύο τροχούς με έναν χορευτή. Πριν από αυτό είχε ζήσει επί έξι μήνες καθηλωμένη στην ίδια αναπηρική πολυθρόνα. Περιπλανιόταν στους δρόμους της πόλης, στα πεζοδρόμια που δεν έχουν ράμπες και σε άλλα που έχουν αλλά είναι τόσο στενές που δεν μπορούσε να διαβεί, αντιμετώπιζε τους αλλόφρονες οδηγούς που την προσέγγιζαν επικίνδυνα ακόμη κι όταν διέσχιζε τις διαβάσεις.

Τι έκανε όλο αυτό το διάστημα; Παρακολουθούσε τα βλέμματα των ανθρώπων γύρω της. Ξέχασε προς στιγμήν τις ανθοδέσμες και το χειροκρότημα κι έγινε μια «άλλη», ένα προβληματικό άτομο αντικείμενο οίκτου. Έκλαιγε κάθε μέρα. «Κι εσύ, τι;» ονομάζεται η παράστασή της, σα να ρωτάει τους θεατές «κι εσύ τι κάνεις; τι θα κάνεις;». Ο τίτλος γεννήθηκε από εκείνες τις μέρες της οργής και της απόγνωσης. «Σε κάνει να σκέφτεσαι. Ποτέ στη ζωή μου δεν είδα κάτι παρόμοιο», λέει η Γκαμπριέλα Κάστρο, φοιτήτρια φωτογραφίας, που παρακολούθησε δύο φορές την παράσταση.


«Θα γίνεις φίλος μου; Θα μου δώσεις δουλειά;»

«ΘΑ ΠΑΙΞΕΙΣ ΜΑΖΙ ΜΟΥ;» ρωτά η πρωταγωνίστρια και με τα μάτια της καρφώνει διερευνητικά τους θεατές έναν έναν με τη σειρά. «Θα γίνεις φίλος μου; Θα μου δώσεις δουλειά;». Εκεί σταματά. Και περιμένει.

Όσοι έτυχε να παγιδευτούν στο βλέμμα της κοιτούν γύρω τους αμήχανα. «Η δουλειά μου είναι ένας κόκκος άμμου σε ένα στρείδι… Όλα πρέπει να αλλάξουν», λέει η Πεναλόσα. Παιδί ακόμη στο Περού συμμετείχε σε αγώνες με κωφάλαλα παιδιά. Ο ανταγωνισμός ήταν σκληρός. Τα παιδιά αυτά, αν και δεν άκουγαν, παρουσίαζαν το πρόγραμμά τους χωρίς να χάνουν νότα. «Εντυπωσιάστηκα. Αυτό με επηρέασε έντονα», λέει. Έφερε αυτές τις αναμνήσεις μαζί της στο Μεξικό, όπου εγκαταστάθηκε μόνιμα πριν από τεσσεράμισι χρόνια με τον σύζυγό της. Στην αρχή ένιωθε μοναξιά, γρήγορα όμως συνήλθε και αυτό το οφείλει στα παιδιά με κινητικά προβλήματα. Τα παιδιά, αποκαλύπτει, της έμαθαν ότι «η ζωή δεν είναι…εγώ, εγώ, εγώ!».