Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

«Οικονομία κάνε και σφίξε τα λουριά…»

Προς Φοίβη Αθηναίου, Σας ευχαριστώ που δημοσιεύσατε την επιστολή μου (για τη μη αξιοποίηση των βραβευθέντων από το υπουργείο Πολιτισμού θεατρικών έργων για παιδιά). Ωστόσο, δεν καταλαβαίνω γιατί παραλείψατε το email μου και γιατί λογοκρίνατε τα ονόματα, αφού η επιστολή μου δεν είχε υβριστικό χαρακτήρα. Εκτός αν θεωρείτε υβριστική την ερώτηση, «Πού είστε, κυρία Καλογεροπούλου;». Όσο για το σχόλιό σας, «σιγά μην ενδιαφερθεί για τα βραβεία που δίνει για τα μάτια του κόσμου», σαφώς και γνωρίζω την απαξίωση και του υπουργείου Πολιτισμού και του Παιδείας και όλων των υπουργείων. Είμαι θεατρολόγος με μεταπτυχιακό και διδακτορικό και μάνα τριών παιδιών. Και πτυχία παίρνουμε για τα μάτια του κόσμου και βραβεία και παιδιά κάνουμε για τα μάτια του κόσμου σε αυτή τη χώρα.

Πάω στοίχημα ότι η Τσέκου, όταν θελήσει να βγάλει βιβλίο, δεν θα δυσκολευτεί καθόλου να βρει εκδότη…

Η απαξίωση που εισπράττουμε από αυτή τη χώρα, μας φτάνει για όλη μας τη ζωή. Μη βαράτε και μη σιγοντάρετε κι εσείς. Όχι άλλο κάρβουνο!

Ευχαριστώ, Μάγια Δεληβοριά Πολύ σωστά ομιλείτε και για θεατρολόγος και για μεταπτυχιακή και για διδάκτορας, αγαπητή Μάγια. Γ ια μητέρα δεν ξέρω, γιατί εκείνο το «κάνουμε παιδιά για τα μάτια του κόσμου» μού ακούγεται πολύ βαρύ, αλλά κατανοώ την απογοήτευσή σας. Δεν κατανοώ όμως τη διαμαρτυρία σας, όπως ίσως και εσείς δεν κατανοείτε τον περιορισμένο χώρο τούτης της ταλαίπωρης στήλης που δεν χωρά τόοοοσο μακροσκελείς επιστολές. Κ αι η οικονομία λόγου μετράει… Ουκ εν τω πολλώ το ευ, μηδέ δε και η ουσία. Αυτή κρατήθηκε από την επιστολή σας. Τ ο «Πού είστε, κυρία Κ αλογεροπούλου;» μπορεί να μην είναι υβριστικό, αλλά μοιάζει πρόσφορο για κουτσούρεμα όταν πρέπει κανείς κάτι να κόψει, μπροστά μάλιστα στο σημαντικό που είναι η απαξίωση του έργου σας- όπως και του έργου αντίστοιχων με εσάς που μοχθούν, διακρίνονται και ελπίζουν. Με την ελπίδα πως η ελπίδα θα πεθάνει τελευταία ακόμη και στο Ελλαδιστάν (έτσι το καταντήσανε), εύχομαι κάποιος να συγκινηθεί- αν μη τι άλλο- από τη δίκαιη αγανάκτησή σας.


Ξεπούλημα λόγω «αδυναμίας»;

Ό,τι δεν μπορεί (ή δεν θέλει;) να κάνει το κράτος το μεταθέτει στον πολίτη; Επειδή δηλαδή το Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων δεν μπορεί να ελέγξει την αγορά των παράνομων αντιγράφων αρχαιοτήτων, αποφάσισε να ξεπουλήσει τις μήτρες και να βάλει τους ιδιώτες να βγάλουν το φίδι απ΄ την τρύπα.

Μέχρι τώρα όλοι παράνομα αντίγραφα πουλούσαν. Τώρα όμως, κάποιοι θα πουλάνε νόμιμα αντίγραφα – ασχέτως αν δεν θα δίνουν πιστοποιητικό γνησιότητας- και θα κυνηγάνε τους άλλους που δεν έχουν πάρει τη μήτρα από το ΤΑΠΑ. Μέχρι σήμερα το κρατικό «μαγαζάκι» ξόδευε 3 εκατ. ευρώ για να παράγει αντίγραφα, αλλά εισέπραττε 500.000 γιατί οι ξεναγοί, λέει, τραβούσαν τους τουρίστες που ήθελαν να ψωνίσουν από τα πωλητήριά του (ναι, εκείνα που είχαν πάντα απίστευτες ελλείψεις) για να τους πάνε στα σούπερ μάρκετ και να πάρουν προμήθεια (λέει, πάντα). Έτσι ελπίζουν να βάλουν στην τσέπη 2 εκατ. ευρώ τον χρόνο και να αφήσουν άλλους να κάνουν τη δουλειά τους. Την έφεραν στο μη παρέκει την κατάσταση με τα αντίγραφα και τώρα την ξεπουλάνε…


Δουλειές και δουλείες

Φοίβη μου, Διάβασα ότι στη Βουλή ο κ. Βγενόπουλος ανέφερε πως εργάζεται για 35 χρόνια επί 14 ώρες την ημέρα. Καταλαβαίνω την πίκρα του ως προς το ότι απαντά σε ερωτήσεις βουλευτών, από τους οποίους μερικοί ουδέποτε ή ελάχιστα εργάστηκαν σκληρά στη ζωή τους, αλλά και πάλι δεν κατάλαβα, το περί δεκατετραώρου το είπε για να τον θαυμάσουμε ή για να τον λυπηθούμε; Δεν ξέρω αν έχει ο άνθρωπος οικογένεια. Αν έχει είναι τραγικό, αλλά και αν δεν έχει, δεν είναι δυστυχία να ζεις για να δουλεύεις; Βέβαια, πολλοί ισχυρίζονται ότι δουλεύουν τόσο πολύ για τα παιδιά τους. Αν όμως τα ρωτούσαν, είμαι βέβαιος πως τα περισσότερα θα προτιμούσαν να είχαν τους γονείς τους δίπλα τους καθώς μεγάλωναν και ας μην κληρονομούσαν αυτοκρατορίες…

Απόστολος Νικ.

Είδατε όμως τι καταφέρνει δουλεύοντας τόοοοοοοσο πολύ, αγαπητέ Απόστολε; Σημεία και τέρατα! Ενώ άλλοι ταλαίπωροι Έλληνες δουλεύουν επίσης τόσες ώρες και καταλήγουν- αν είδατε τα ρεπορτάζ για τα οποία κόπηκε ακόμη και τηλεοπτική εκπομπή…- να συγκροτούν τη γενιά των 700 ευρώ, έτσι όπως τους κατήντησαν οι νεοφιλελεύθεροι με τη μηδενική ανοχή στη διαφθορά (για να σκάσει και πάλι, έστω στα τραγικά, τ΄ αχείλι μας).