Φαινόμενα

Άγρια τηλεκατανάλωση

Κανένα ιδιωτικό μυστικό δεν αντιστέκεται στον κουτσομπολίστικο κυνισμό της τηλεόρασής μας που δεν δίστασε, με αφορμή ένα έγκλημα, να ξεφλουδίσει τη ζωή αυτού που την έχασε
Ώρες ολόκληρες τηλεοπτικού προγράμματος, η μία εκπομπή μετά την άλλη, όλες με ένα κοινό θέμα, ένα κοινό θέαμα: ένα άγριο έγκλημα, που στέρησε τη ζωή του Νίκου Σεργιανόπουλου. Ένα έγκλημα ιδανικό για τηλεκατανάλωση, με τις σκοτεινές πτυχές της ζωής του ηθοποιού και τη μυθολογία γύρω από αυτές. Αυτές επαναλαμβάνονταν διαρκώς, μαζί με τις πιο άγριες λεπτομέρειες του εγκλήματος, τις πιο γαστριμαργικές, χωρίς κανένα δέος στον θάνατο, στη μνήμη εκείνου που έφυγε. Χωρίς κανέναν σεβασμό και στη ζωή των δικών του ανθρώπων, που έμειναν με τον πόνο για την απώλεια, αλλά και με μια οριστική τηλεοπτική σφραγίδα στις ζωές τους, που δεν τη ζήτησαν ούτε την ελέγχουν.

Και όλα αυτά με άλλοθι την «τιμή στη μνήμη» του εκλιπόντος, την οποία ανέλαβαν να εκπληρώσουν διάφοροι συνάδελφοί του, που έσπευσαν στα πάνελ ενώ είχαν να τον δουν καιρό ή ελάχιστα τον γνώριζαν. Μόνο για το σόου. Αυτό που στήθηκε γύρω από την τραγωδία, εξοντώνοντας μνήμη εκλιπόντος και τηλεθεατές, εξαερώνοντας τα ανθρώπινα συστατικά της.

Ο Μιχάλης Μανιάτης, για παράδειγμα, καλεσμένος της Λαμπίρη την ημέρα που έγινε γνωστό το έγκλημα, όχι γιατί τον γνώριζε- δυο φορές τον είχε συναντήσει- αλλά γιατί είχε πρωταγωνιστήσει το πάλαι ποτέ στην ταινία «Άγγελος», υποδυόμενος έναν νεαρό ομοφυλόφιλο που είχε σκοτώσει τον εραστή του. Ανέφερε, φυσικά, την ταινία η παρουσιάστρια Χριστίνα, διευκρινίζοντας ότι το «έγκλημα, βεβαίως, δεν είναι το ίδιο».

Οι συνειρμοί όμως είναι αυτόματοι και τους κατευθύνουν το σενάριο μιας ταινίας και ο παρών στο στούντιο πρωταγωνιστής ώστε να γίνουν συσχετισμοί, παρόλο που ουδείς γνωρίζει ούτε πώς έγινε το έγκλημα ούτε το γιατί. Το μόνο κοινό στοιχείο- το οποίο βεβαίως όλοι υπαινίσσονται με διάφορες περιφραστικές εκφράσειςμε το σενάριο του «Άγγελου» είναι οι ερωτικές επιλογές του ηθοποιού, ο οποίος όσο ζούσε τις κράτησε ως αυστηρώς ιδιωτική υπόθεση και ουδέποτε, με κανέναν τρόπο, ούτε τις αποκάλυψε ούτε επέτρεψε οποιοδήποτε σχόλιο ή αναφορά. Είχε τους λόγους του και έμειναν έως το τέλος δικοί του. Τους κατάργησε όμως το σόου του θανάτου του.


Δεν έχει τέλος ο κανιβαλισμός

Άλλωστε τα τηλεμυθιστορήματα που πλέκονται επί ώρες ατέλειωτης φλυαρίας δεν αφήνουν τίποτε όρθιο- και κυρίως δεν επιτρέπουν στα «μυστικά» να φύγουν μαζί του. Ιδίως σε περιπτώσεις σαν του Νίκου Σεργιανόπουλου. Ιδανικό σενάριο, που επιτρέπει να παρελάσει από όλα τα κανάλια, όλες τις εκπομπές, ο καθιερωμένος θίασος των σύγχρονων «γκουρού» της μιντιακής κοινωνίας μας: ένας τηλεστάρ μεγαλοδικηγόρος που υπήρξε δικηγόρος του στην περιπέτεια της σύλληψής του για κατοχή ναρκωτικών, ο Αλέξης Κούγιας, και ένας τηλεστάρ ιδιωτικός ντετέκτιβ, ο Τσούκαλης. Την ομάδα συμπλήρωσε και ένας εκ των πλέον τηλεοπτικών ψυχιάτρων, ο κ. Μυλωνάκης (καλεσμένος του Αυτιά και αργότερα της Λαμπίρη), ο οποίος φυσικά έδωσε τη δική του εκδοχή για το έγκλημα, περιβάλλοντας με το επιστημονικό του κύρος το πιο γαστριμαργικό, απολαυστικό σενάριο, που δεν θα τολμούσε επισήμως ουδείς εκ των πανελιστών και των παρουσιαστών να το ξεφουρνίσει, δηλαδή λεπτομέρειες σεξουαλικού εγκλήματος με κίνητρο πάθος και θυμό, που ούτε η Αστυνομία είχε τα ευρήματα και τη δυνατότητα να επιβεβαιώσει. Η αυθεντία του ψυχιάτρου, όμως, συμπλήρωνε το σεξουαλικό θρίλερ με τις κατάλληλες εικόνες για κατανάλωση από το φιλοθέαμον- π.χ., «μετά το τραπέζι, ακολούθησε και κρεβάτι».

Δεν έχει τέλος ο κανιβαλισμός και η λαγνεία της φρίκης. Αναμασιούνται επί ώρες τα ίδια λόγια για τον καλό χαρακτήρα, που «δεν είχε δώσει δικαίωμα», μέχρι που χάνουν το νόημά τους και μοιάζουν με κωμική επανάληψη μιας γκριμάτσας δήθεν πένθους. Μιας τηλεοπτικής γκριμάτσας, που δεν αξίζει εν τέλει σε κανέναν να συνοδεύει αγενώς τη μνήμη του.